เคล็ดวิชาเงาดารา

เมื่อศิษย์กับอาจารย์แยกทางกันเดินแล้ว ผู้เป็นลูกศิษย์เดินเล่นเที่ยวอยู่ในป่าเนื่องจากว่านางยังไม่รู้ว่าดินแดนหมื่นอสูรนั้นอยู่ที่ใด แต่ท่านอาจารย์แค่ชี้แนะว่าอยู่ทางทิศนี้ นางจึงคิดว่าจะเดินเล่นไปเรื่อยๆ ส่วนผู้เป็นอาจารย์เมื่อแยกจากลูกศิษย์เขาก็หายตัวไปทันที หลินซือหยาคิดถึงตอนที่ตัวเองห้าขวบที่ถูกไล่ออกจากบ้านนางไร้วรยุทธใดๆ เดินทางด้วยเท้ามายังภูเขาค่ำไหนก็นอนนั่น แต่ตอนนี้นางกลายเป็นสาวที่มีวรยุทธขั้นสองแล้ว ความเร็วในการเดินทางของนางก็เพิ่มมากขึ้น แต่นางก็ไม่สามารถที่จะทยานได้เร็วเหมือนคนที่มีวรยุทธ์ขั้นสูงสูง และไม่สามารถหายตัวได้เหมือนท่านอาจารย์ ระหว่างเดินทางมานี้นางก็หยิบตำรามสหนึ่งเล่มซึ่งเกี่ยวกับบทคาถาที่เรียกอุปกรณ์ ซึ่งตัวนางนั้นมีกำไรสุญญตาเก็บของ แต่ในการค้นหาหากเป็นการค้นหาธรรมดาก็จะยุ่งยากมากเกินไปนางต้องถอดกำไรนั้นมาและความหาแต่ท่านอาจารย์ให้นางเรียกสิ่งของ ถ้าหากว่านางทำสำเร็จแล้วนางก็ไม่ต้องถอดกำไรนั้นออกมาเพียงแค่ท่องคาถาเรียก สิ่งของนั้นก็จะออกมาหานางเอง

"ฟ้าดินเคลื่อน ปราณวิญญาณจงรวม น้ำที่อยู่ในกำไรสุญญตาจงออกมา"

เสียงใสของหญิงสาวเป็นออกจากปากกำไรสูญญตาของนางกระตุกเพียงเล็กน้อยแต่ไร้สิ่งของออกมา นางเป็นเปล่งเสียงออกราวๆ 3-4 ครั้งก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น กำไรของนางกระตุกครั้งเดียวอีก 3-4 ครั้งต่อมาก็ไม่มีสิ่งใด นางจึงถอดกำไรสีใสออกมามันก็จะเป็นสีเทาเงินนางจึงลงมือคว้านหากระบอกน้ำที่อยู่ข้างในสักพักใหญ่ๆนางก็ได้กระบอกน้ำออกมา และจิบน้ำไปหนึ่งอึก

"เห้อ ทำไมแค่เรียกของออกวันนั้นก็ยากจริงๆหาแบบนี้ยังจะง่ายเสียวกว่า"

เด็กสาวพึมพร่ำแ และนั่งพักผ่อน หญิงสาวไม่ได้รีบเร่งที่จะเดินทางไปทันทีหญิงสาวนั่งสมาธิเผื่อฝึกวรยุท หลังจากที่นางนั่งสมาธิเราๆยังชั่วยามแล้วก็ลืมตาขึ้นและคว้านหาหยกเชิงหมิงที่ท่านอาจารย์นั้นมอบไว้ให้ออกมาดูต่างหน้า และมองไปเรื่อยๆเพราะว่าท่านอาจารย์กล่าวว่ามีเกร็ดวิชาเงาดารา

"มันคือเคล็ดวิชาอะไรกันนะ มองก็ไม่ออกว่ามีเคล็ดวิชาได้อย่างไร"

หญิงสาวพึมพร่ำและพลิกป้ายสีน้ำเงินดูก็ไม่เห็นมีตำรับอยู่ตรงไหนยังถึงพิจารณาดูอีกครั้งและร้องทุบมันเบาๆบนก้อนหินแต่มาส่องดูอีกรอบก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น นางพยายามเงาะก็ไม่สามารถออกได้

"หรือของพันนี้มันต้องเปิดออก แต่มันเป็นพวกของท่านอาจารย์ให้จะเปิดออกง่ายดายหญ้าอย่างไรหรือว่าต้องใช้วรยุทธในการเปิดนะ"

ในการเปิดมันเมื่อนางถ่ายวรยุทธ์เข้าไป ก็เป็นดังที่นางคิดไม่มีผิด พอถ่ายวรยุทเข้าไปอักขระบนแผ่นหยกสีน้ำเงินก็เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวมองไปเรื่อยๆ

“จิตคือแก่น กายคือเงา หนักเบาอยู่ที่ใจ เมื่อใจไม่ยึด กายย่อมต้องถลาไปไม่มีย้อนคืน"

ในใบหยกจะขึ้นเป็นข้อความสั้นๆเพียงเท่านี้หญิงสาวพยายามท่องหลายรอบเพื่อที่จะให้ตัวเองจำได้ ว่าจำได้แล้วนางจึงถ่ายวรยุทธ์เข้าไปใหม่ก็พบว่าเป็นแผ่นหยกธรรมดาว่างเปล่าเป็นเพียงสีน้ำเงินเปล่งประกายออกมาไม่มีข้อความที่นางเคยท่องไปสักครู่เลยและไม่มีข้อความอื่นใด

"เตะตาเท่านี้ต้องหลอกอีกเป็นแน่ไหนบอกว่าหากฝึกเข็ดวิชาไม่สำเร็จแล้วยุคนี้ทำลายไปก็จะไม่สามารถฝึกจิตวิชาต่อได้เพียงไม่กี่ประโยคนี้ก็สำเร็จแล้วไม่ใช่หรือ"

หญิงสาวพึมพำด่าท่านอาจารย์และนั่งลงเข้าสู่สมาธิและท่องเกล็ดวิชานี้ออกไป นางนั่งอยู่ราวๆ สี่ชั่วยามพอนางลืมตาขึ้นมานางก็ไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงใดๆ เมื่อเวลานี้เป็นเวลาค่ำแล้วนางจัดสินใจเดินต่อไปอีกสักพัก เพื่อหาทำเลที่เหมาะสมก่อนที่จะใช้วรยุทธหอหุ้มร่างกายและนั่งขัดสมาธิต่อนางคิดว่าน่าจะเป็นการที่นางยังทำได้ไม่ดีพอจึงไม่รู้ถึงความเปลี่ยนแปลงใดๆในเคล็ดวิชานี้ นางจึงพยายามที่จะท่องเคล็ดวิชาที่อยู่ในหยกเชิงหมิงต่อ

“จิตคือแก่น กายคือเงา หนักเบาอยู่ที่ใจ เมื่อใจไม่ยึด กายย่อมต้องถลาไปไม่มีย้อนคืน"

หญิงสาวนั่งฝึกสมาธิและท่องอัขระนี้ไปเรื่อยๆจนในที่สุดนางก็เข้าสู่ห่วงการฝึกฝน เมื่อเช้าพอนางลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าวรยุทของนางก็เท่าเดิมไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไปอยู่ นางจึงหยิบหยกนันมาอีกครั้ง

"เจ้าเคล็ดวิชาเงาดารา เจ้าเป็นอะไรกันแน่มันเป็นวิชาแบบไหน ทำไมถึงดูปกติยิ่งนัก ข้าท่องเจ้ามาหนึ่งคืนเต็มๆแล้วยังไม่ได้อะไรเลย"

หญิงสาวพึงทำเบาๆกับหยกสีน้ำเงินนั้นทและลองถ่ายทอดวรยุทธเข้าไปอีกก็พบว่ามีอักขระปรากฎขึ้นมาใหม่อีกแล้ว แต่ไม่ใช่อักขระเดิมที่เมื่อวานปรากฏขึ้น

"เจ้าจะทำสำเร็จได้อย่างไรในเมื่อเจ้ายังไม่ได้ทำให้จิตเป็นแก่นหลักของเจ้าเลย เจ้ามัวอตาท่องเคล็ดวิชาซ้ำๆไปเรื่อยๆมันเป็นเพียงสิ่งที่ทำให้เจ้าจำได้แต่เจ้ายังไม่ฝึกปฏิบัติจิตหลักของตัวเองเลย"

ขอความที่ปรากฏขึ้นนั้นมันเป็นข้อความที่มันกำลังตอบนางกลับมามากกว่า หญิงสาวตกใจเล็กน้อยมันจะรู้ได้อย่างไรว่านางคิดอะไรอยู่หรือว่าหยกแผ่นนี้มันมีจิตรวิญญาณ ไม่นานข้อความเหล่านั้นก็หายไป หญิงสาวจึงพยายามที่จะถ่ายทอดวรยุทธ์เข้าไปอีกเผื่อมีสิ่งใดเพิ่มเติมก็ปรากฏว่าแผ่นยกนั้นก็เป็นเพียงหยกสีน้ำเงินธรรมดาที่สะท้อนสีน้ำเงินออกมาเท่านั้น เมื่อเป็นเช่นนั้นหญิงสาวจึงตัดสินใจเดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อที่จะหาที่เหมาะสมและกำลังคิดว่าทำให้จิตเป็นแก่นหลักได้อย่างไร