ผจญป่าฝึกใจ

แสงอรุณแรกสาดลอดหมู่ไม้ ทาบเงาทาบพื้นดินเป็นริ้วทองอ่อน

เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ดัง “ซู่ซู่” คล้ายเสียงกระซิบจากวิญญาณโบราณในหุบเขา

หนทางเบื้องหน้าเต็มไปด้วยหมอกขาวบาง ลึกลับราวม่านแห่งสวรรค์ที่กั้นระหว่างคนกับพลังลมปราณ หลินซื้อหยาย่างเท้าเข้าขึ้นอีกครั้งหลังจากพักผ่อนไปได้เล็กน้อย มือกำดาบไม้แน่น ในหัวใจไม่มีสิ่งใด นอกจากคำอาจารย์ที่ว่า

“หากเจ้ามิอาจฝึกจิตให้สงบในหมู่ความวิเวก เจ้าก็ไม่มีวันก้าวข้ามขอบเขตวรยุทธได้”

ทุกย่างก้าว นางต้องเผชิญทั้งความเงียบ ความหิว และความกลัว

บางคืน เสียงสัตว์คำรามดังก้องในหุบเขา

บางยาม ลมเย็นพัดผ่านจนเหมือนมีเงาผู้คนเดินตามอยู่ข้างหลัง แต่เมื่อหลับตาและปล่อยใจเข้าสู่สมาธิ นางกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะของลมหายใจที่ผสานกับเสียงป่า ใบไม้ไหว คือการเต้นของพลังชีวิต

สายน้ำที่ไหล คือการหมุนเวียนแห่งลมปราณ

และในที่สุด นางก็เข้าใจว่า

“วรยุทธ มิได้อยู่ในคัมภีร์ แต่อยู่ในหัวใจผู้ไม่ยอมแพ้”

ในป่า จากเด็กสาวที่กลัวเสียงสัตว์

กลายเป็นนักยุทธที่ยืนหยัดได้กลางพายุฝน

มือขวาจับดาบนิ่งสงบ ดวงตาแน่วแน่

พลังภายในพลุ่งพล่านเหมือนสายน้ำที่ไหลกลับสู่ต้นธาร ราตรีนั้น ฟ้าปิดเงียบไร้ดาว

เพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหมอกบางๆ ทาบบนพื้นดินชื้นน้ำค้าง หลินซือหยานั่งสมาธิอยู่ริมธาร ลมหายใจราบเรียบดุจผืนน้ำ แต่ในความสงบนั้น กลับมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดของพงไม้หนาทึบ

“กรรรรรร...”

เสียงต่ำลึกดังขึ้นจากด้านหลัง

พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่สายตาคมของนางจะเห็นแววตาคู่หนึ่ง สีแดงเรืองราวเปลวเพลิงกลางราตรี มันคือ

“หมาป่าทมิฬอสูร โอ้หมาป่าอีกแล้วหรือเมื่อวานเขาก็เจอหมาป่าโลหิต คืนนี้เจอหมาป่าทมิฬอีกแล้ว หรือที่แห่งนี้ที่ท่านอาจารย์ให้นางมาฝึกฝนอาจจะเป็นพวกหมาป่าอย่างเดียวก็เป็นได้ห้อง”

สัตว์วิญญาณที่สิงสถิตในป่าแห่งนี้มานับร้อยปี

ลมหายใจของมันร้อนระอุจนไอหมอกระเหย

เพียงก้าวเท้าหนึ่ง ก็ทำให้ใบไม้ปลิวกระจายราวมีพายุ หลินซือหยาค่อยๆ ลุกขึ้น มือกำดาบไม้แน่น สายตาสงบนิ่ง

“หากใจข้าหวั่นไหว แม้แต่เงาตัวเองก็ฆ่าข้าได้”

นางรำลึกคำอาจารย์อีกครั้ง

หมาป่าทมิฬคำราม ลำตัวพุ่งทะยานราวลูกศรดำ หลินซือหยาเหวี่ยงดาบไม้ต้านแรงปะทะ

“ปัง!”

เสียงดังสะท้อนหุบเขา แรงมหาศาลผลักร่างนางถอยหลังหลายก้าว จนส้นเท้าแหวกพื้นหญ้าเป็นทางยาว เลือดที่มุมปากไหลซึม แต่ในดวงตาไม่มีความกลัว

มีเพียงเปลวไฟแห่งการเรียนรู้กำลังลุกโชน นางสูดลมหายใจยาว หมุนลมปราณจาก “เส้นจิตกลาง” ลงสู่ “ตันเถียน”

เสียงลมหายใจแผ่วเบาแต่หนักแน่น ราวเสียงพายุที่สะสมก่อนระเบิด เมื่อหมาป่าทมิฬอสูรโจนเข้ามาอีกครั้ง หลินซือหยาหมุนตัวหลบอย่างอ่อนช้อย ฝ่ามือซัดออก

“ปั้ง”

เสียงพลังลมปราณแผ่กระจายดั่งคลื่นน้ำ

ร่างอสูรถูกผลักกระเด็นไปชนต้นไม้ใหญ่จนสะเทือน เงียบงันครู่หนึ่ง หมาป่าทมิฬจ้องนางด้วยสายตาคม ก่อนค่อยๆ ก้มหัวลง แสงสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นรอบกายมัน แล้วสลายกลายเป็นหมอก หลินซือหยายืนนิ่ง มองดูหมอกนั้นหายไปกับสายลม

“อสูรป่ามิได้มาทำร้าย แต่เพื่อทดสอบว่า ใจเรายังสั่นไหวอยู่หรือไม่...”

ยามรุ่งสาง นางนั่งสงบอีกครั้งใต้ต้นไม้ใหญ่

ดาบไม้ในมือเปลี่ยนสีเข้มขึ้นเพราะซึมซับลมปราณจากการต่อสู้ ดวงตาคู่นั้น… ไม่ใช่ดวงตาของศิษย์ผู้อ่อนแออีกต่อไปแล้ว

แต่นั่นคือ สายตาของนักยุทธ์ผู้กำลังก้าวสู่หนทางแท้จริงของยุทธภพ สองวันสองคืนแล้วที่หญิงสาวได้อยู่ในป่า บททดสอบยังมาไม่ขาดสาย เหลือเวลาเพียงหนึ่งวันหนึ่งคืนเท่านั้นที่ท่านอาจารย์จะมารับ แต่นางลืมถามท่านอาจารย์ว่าจะให้นางไปรอที่ใดกัน หรือว่ารอจุดที่ท่านอาจารย์ให้นางเดินเขามากันนะ เสียงลมพัดผ่านยอดไม้สูง เสียงใบไม้เสียดสีกันดั่งคลื่นในห้วงทะเลสีเขียว หลินซือหยาสะพายกระบี่เดินลึกเข้าไปในหุบเขา แสงอาทิตย์ลอดผ่านหมอกบาง ทาบเป็นลวดลายเหนือพื้นดินเปียกชื้น ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยกลิ่นดิน กลิ่นมอส และความเงียบที่ทำให้หัวใจได้ยินเสียงของตนเอง

“อาจารย์เคยว่า — ผู้ใดไม่อาจอยู่กับความเงียบ ผู้นั้นไม่คู่ควรกับพลังภายใน”

เธอหยุดพักใต้ต้นสนใหญ่ น้ำค้างยามเช้ายังจับบนปลายใบ หลิวซือหยานั่งลง หลับตา ปล่อยให้เสียงของป่าคลี่คลายความฟุ้งซ่านในใจ

เสียงธารน้ำไหลเบาๆ กลายเป็นจังหวะลมหายใจเสียงนกในพงไม้กลายเป็นทำนองแห่งลมปราณ เมื่อเข้าสู่สมาธิ นางเริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นไหวบางอย่างในร่าง ลมปราณที่เคยกระจัดกระจายกลับค่อยๆ รวมตัวไหลเวียนตามเส้นชีพจรจากกลางอกสู่ปลายนิ้ว ราวสายน้ำในธารหิน ทันใดนั้น เสียงแตกของกิ่งไม้ดังขึ้นทางซ้าย สายตานางเปิดขึ้นเฉียบพลัน มือจับกระบี่แน่น ในพุ่มไม้ เงาดำรูปร่างประหลาดเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางเยือกเย็น แต่หัวใจนิ่ง นางเคลื่อนกายราวเงา ลื่นไหลไร้เสียง ก่อนจะกระโจนขึ้นบนกิ่งไม้สูง สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าไม่ใช่ศัตรู

แต่เป็น หมาป่าขนเงิน สัตว์ป่าผู้โดดเดี่ยว

มันเงยหน้าขึ้นมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะหมอบลงแล้วหันหลังกลับเข้าป่า หลินซือหยายืนนิ่ง มองตามมันจนลับตา

“สัตว์ยังรู้จักสงบเมื่อไม่จำเป็นต้องต่อสู้…

แล้วเหตุใดใจมนุษย์จึงไม่อาจสงบได้เช่นนั้น?”

นางเก็บกระบี่เข้าฝัก แล้วเดินต่อไปตามเส้นทางในหุบเขา บางช่วงต้องปีนผ่านหน้าผาหิน บางช่วงต้องข้ามธารน้ำเชี่ยวทุกก้าวทดสอบทั้งกายและใจ แต่ในความเหนื่อยล้า นางกลับรู้สึกว่าจิตใจเบาสบาย ราวกับแต่ละลมหายใจได้ชำระความกลัวออกไปทีละน้อย ยามอาทิตย์ลับฟ้า นางก่อกองไฟเล็กๆ กลางป่า

แสงไฟสะท้อนเงาเธอบนผนังหิน คืนนี้ ไม่มีเสียงศัตรู ไม่มีบทเรียนจากอาจารย์

มีเพียงเสียงลมหายใจ และหัวใจที่เติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง สายหมอกยามรุ่งสางค่อยๆ สลาย

แสงอาทิตย์ลอดผ่านยอดไม้ เสียงนกเริ่มร้องรับแสงอรุณ กระแสลมพัดอ่อน เงาใบไม้สั่นไหวราวสรรเสริญต่อผู้รอดชีวิตจากความตาย

“ในความกลัว... ข้าเห็นความนิ่ง

ในความเจ็บ... ข้าได้ยินเสียงหัวใจตนเอง”

หลินซือหยาพึมพำเบาๆ แล้วเริ่มเข้าสมาธิ ลมหายใจช้าแต่มั่นคง นางปล่อยให้ความทรงจำการต่อสู้ไหลย้อนกลับเข้ามา เสียงมีดเฉียดผิว เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำ ทุกภาพ กลับกลายเป็น แรงสั่นสะเทือนภายใน ลมปราณที่นิ่งเริ่มหมุนวนอย่างชัดเจนขึ้น จากตันเถียน สู่เส้นชีพจรทั่วร่าง ร่างกายนางสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนพลังจากภายในเริ่มลุกโชนขึ้น พลังนั้นไม่กระจัดกระจายอีกต่อไป กลับรวมเป็นหนึ่งเดียว แน่นแน่ว — สงบและเฉียบในเวลาเดียวกัน ไม่นานชายชราก็ปรากฎกาย

"เจ้าฝึกสำเร็จอีกขึ้นแล้ว"

ชายชรากล่าวขึ้นและพาร่างของหญิงสาวหายตัวไป