เหตุที่ต้องเรียกของ

หลินซือหยาไม่รอช้ารีบไปหาตัวคนที่จะทำร้ายตัวเองถึงยังไงวันนั้นเองก็คงจะหนีไม่พ้นทั้งสามแต่ถ้าให้สู้ก็ดูกันอีกทีว่าเป็นอย่างไร หญิงสาวพยายามรีบไปก่อนที่ทั้งสามคนจะอยู่ด้วยกันเพราะถ้าสามคนอยู่ด้วยกันแล้วนางก็จะลำบากมากขึ้น ในชีวิตนี้นะไม่เคยต่อสู้กับคนเลยส่วนมากก็จะต่อสู้กับสัตว์อสูร และเคยต่อสู้กับอาจารย์บ้างแต่นั้นก็ยังไม่ถึงชีวิต แต่ครั้งนี้ดูๆแล้วเหมือนจะถูกหมายปองเอาชีวิตให้เป็นแน่ เป็นดังที่นางคาดการณ์เอาไว้ไม่มีผิดทั้งสามรวมตัวกันเรียบร้อยแล้ว และเหมือนจะรับรู้ได้แล้วว่านางอยู่แถวๆนั้น

"เฮ้ นั้นไงสตรีผู้นั้นไง อยู่ตรงนู้นเร็วๆรีบจัดการเถอะ"

เสียงบุรุษผู้ที่เจอกับหลินซือหยาเมื่อก่อนนั้นดังขึ้น นางเองไม่รอช้าทะยานวิ่งออกไปทันที พลังวรยุทธแล้ววรยุทธเล่าพุ่งเข้าไปหานางจนในที่สุดต้นไม้แถบนั้นก็ล้มระนาวแต่ทั้งสามก็มองไม่เห็นหลินซือหยาแล้ว หญิงสาวทยานตัวไปด้านข้างเนื่องจากว่านางรู้อยู่แล้วว่าเป้าหมายของพวกนั้นอยู่แต่ด้านหน้า เมื่อนางทยานหนีไปได้ก็กระอักเลือดออกมาถึงสามคราก่อนที่นางจะกระโดดขึ้นต้นไม้ใหญ่ พลังวรยุทธของทั้งสามช่างรุนแรงเสียเหลือเกิน ขนาดยังไม่โดนจังๆนางยังรู้สึกกระทบกระเทือนภายในขณะนี้ นางพยายามควบคุมภายในให้กลับมาปกติสมองอันน้อยนิดของนางเริ่มวางแผน มือเล็กๆของนางเอื้อมไปจับเถาวัลย์มาแล้วมัดกับต้นไม้ตรงง้ามไม้ ดึงเอาไม้ที่เหลาแหลมแล้วสามอันออกจากเศษผ้าที่มัดไว้ตรงเอว แล้วเอามาวางกับเถาวัลย์ก่อนที่จะดึงเถาวัลย์ให้ตึง และใช้วรยุทธจับเถาวัลย์ไว้ก่อน ที่ตัวเองจะพุ่งตัวออกไปอีกทางและปล่อยวรยุทธ์ออกไป เมื่อวรยุทธปล่อยออกไปแล้วไม้แหลมมันก็พุ่งไปหาทั้งสามคน พวกเขาไม่ได้มีวรยุทธ์ที่ต่ำจึงปกป้องตัวเองด้วยวรยุทธจึงทำให้ไม้พวกนั้นก็ตกลงไปยังพื้นดินทันที

"โน้นมาจากทางโน้นไปเร็วๆมันมาจากทางโน้นแม่นางผู้นั้นต้องอยู่ทางโน้นแน่ๆลูกธนูทั้งสามนั้นมันมาจากทางโน้น"

เสียงบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น บุรุษทั้ง 3 จึงพุ่งตัวเข้าไปยังจุดที่ลูกธนูนั้นออกมา

"มันเป็นเถาวัลย์มันมาจากเถาวัลย์อันนี้แน่ น่าจะมีผู้ที่ทำมันขึ้นมา"

บุรุษผู้หนึ่งกล่าวขึ้นพลางมองเถาวัลย์ตรึงอยู่กับง้ามไม้และมีร่องรอยถลอกอยู่ตรงกลางเถาวัลย์

"เป็นสตรีนางนั้นหรือป่าวไม่นะ"

บุรุษคนที่พบกับหลินซือหยาก่อนหน้านั้นเก่าขึ้นเพราะเขาไม่แน่ใจเนื่องจากว่าถ้าคนทำขนาดนี้ได้ และเร็วขนาดนี้น่าจะมีวรยุทที่สูงกว่านี้ เพราะดูยังไงลูดธนูทั้งสามดอกนี้ก็น่าจะเพิ่งเหลาเสร็จใหม่ๆ หากคนที่มีวรยุทธ์เพียงขั้นสองจะสามารถเหลาได้เร็วและดีขนาดนี้ได้อย่างไร

"อาจจะเป็นพวกเดียวกันหรือเปล่าที่มีวรยุทธ์ที่สูงกว่าแม่นางที่ท่านพี่พูดถึง"

บุรุษผู้หนึ่งกล่าวขึ้น

"แต่แม่นางผู้นั้นทำท่าราวกับมาผู้เดียวไม่น่าจะมีผู้ใดมาด้วยเป็นแน่ หากมีผู้อื่นมาด้วยเราก็จัดการลำบากสิหน้าตาแม่นางมันก็สละสลวยเสียด้วย"

บุรุษคนที่เจอกับหลินซือหยากล่าวขึ้น

"ว่าแต่คนไปถึงไหนแล้วล่ะ พวกข้าทั้งสองยังไม่ได้เห็นหน้านางจังจังเหมือนที่พี่เห็นเลยจะรู้ได้อย่างไรว่านางงามจริงหรือไม่"

บุรุษผู้หนึ่งกล่าวขึ้น

"เฮ้ดูข้างล่างนั่น มีกองเลือดอยู่นั้น สตรีผู้นั้นน่าจะบาดเจ็บแน่เลยเลือดกองอยู่ข้างล่างนั่นไง"

บุรุษผู้หนึ่งกล่าวขึ้นและชี้ไปตรงที่มีกองเลือดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พวกเขาทั้งสามเกาะอยู่ ทั้งสามมองกองเลือดและมองหน้ากันก่อนที่จะพยักหน้าให้กันและต่างคนก็มองซ้ายมองขวาพวกเขาทั้งสามจึงตัดสินใจออกตามหาสตรีผู้เจอแล้วต้องส่งสัญญาณให้กัน ในป่าแบบนี้ไม่มีใครแน่ๆนอกจากสตรีผู้นั้น และถ้าหากนางมีผู้ติดตามก็อาจจะไม่มากนักและวรยุทธอาจจะไม่สูงมากกว่าพวกเขาและที่สำคัญก็คือป่าแห่งนี้พวกเขาชินกับมันทุกเส้นทางแล้ว เมื่อหลินซื้อหยากระโดดหนีไปได้ก็ไม่คิดที่จะย้อนกลับไปแล้ว นางคิดว่าตัวเองคิดผิดแล้วที่ย้อนกลับไปเลือกที่จะจัดการกับบุรุษผู้นั้น แท้จริงแล้วคนผู้นั้นก็กล่าวเป็นความจริงว่ามากันสามคนและทั้งสามคนนั้นก็มีวรยุทมากกว่านางอีกด้วย หญิงสาววิ่งไปด้วยความเหนื่อยล้าจึงคิดว่าสมควรที่จะพักสักครู่เพื่อที่จะเรียกพลังกลับมาเช่นเดิมนางจึงนั่งพักข้างโขกหินแล้วค้นหาโอสถเพิ่มพลังที่ท่านอาจารย์เคยมอบให้ นางตั้งใจจริงจังแล้วว่าหากรอดพ้นจากกลุ่มบุรุษทั้งสามคนได้นางจะต้องเรียนเรียกสิ่งของให้ได้ เมื่อนางค้นหาจนเจอขวดโอสถก็เปิดมันออกมาดมดูก็รู้ว่ามันคือโอสถเพิ่มพลัง แต่อยู่เฉยๆนางก็รู้สึกแปลกๆนางรีบใส่กำไลสูญญตาไปบนแขนเช่นเดิมก่อนที่จะจับโอสถเพิ่มพลังนั้นยัดใส่ปากและพุ่งตัวออกไปจากโขดหินนั่น ไม่นานโขดหินนั่นก็แตกกระจาย มีบุรุษผู้หนึ่งส่งวรยุทธมายังโขดหินที่นางพึ่งพุ่งตัวออกไป นางรีบจับคันธนูของตัวเองหยิบลูกธนูที่เหลาขึ้นเองออกมาสองดอกแล้วก็ยิงไปทันที บุรุษผู้นั้นมีวรยุทมากจึงส่งสายวรยุทธมาปะทะก่อนที่จะส่งสัญญาณให้เพื่อนรับรู้ว่าตนเห็นคนทางนี้แล้ว หลินซือหยายิงธนูอย่างไม่หยุดหย่อน ยิงธนูดอกแล้วดอกเล้า พร้อมกับพุ่งตัววิ่งหนีและหันกลับไปยิงตลอดเวลา บุรุษผู้นั้นก็มัวแต่ตอบโต้จนลืมที่จะหุ้มตัวเองด้วยวรยุทธจึงทำให้ลูกธนูปักไปที่แขนซ้ายหนึ่งอัน และไม่นานสหายทั้งสองก็พุ่งเข้ามา

"โน้นมันอยู่โน้น ตามมันไป"

บุรุษผู้หนึ่งร้องขึ้นเมื่องเขาพุ่งตัวมา แล้วพบว่าสตรีผู้นั้นกำลังวิ่งหนีไปและยิงธนูมาใส่เพื่อนตัวเองแต่ก็โดนเพียงแขนเท่านั้น

"เดียวก่อน ดูมันก่อนโดนธนูยิงแค่นี้ทำไมถึงเหมือนคนไม่มีแรง ไม่ใช่ว่าธนูดอกนี้มียาพิษหรือ"

เสียงสหายดังขึ้น จึงทำให้คนที่กำลังจะวิ่งตามหลินซือหยาไปหันกลับมา

"จะเป็นไปได้อย่างไรก็รู้อยู่ว่าลูกธนูพวกนี้พึ่งเหลาขึ้นมาใหม่ๆ"

สหายอีกคนกล่าวขึ้นพร้อมกับหยิบลูกธนูขึ้นมาดู แต่ก็มองเห็นสีหน้าของสหายที่กำลังซีดเซียวและแขนของเขาก็ออกม่วง

"เฮ้ พามันไปหาหมอก่อน ลูกธนูพวกนี้น่าจะมีพิษแน่ๆหยิบลูกธนูไปด้วยจะได้รู้ว่าเป็นพิษอะไร"

เสียงสหายผู้ที่ไม่เชื่อว่าลูกธนูนั้นมีพิษกล่าวขึ้นทั้งสองรีบหิ้วเพื่อนแล้วทะยานออกไปจากป่าทันที