ชั้นบนของกระต๊อบ

เช้าวันรุ่งขึ้นเด็กน้อยตื่นมาด้วยความหอมกลิ่นกรุ่น เหมือนจะเป็นไก่ย่างที่ลอยเข้ามาปลุกนางในยามเช้า จากนั้นนางก็อ้าปากหาวหนึ่งครั้งแล้วมองไปทุกที่ก็ไม่เห็นว่าจะมีที่ทำอาหารที่ไหนเลย เด็กน้อยเปิดประตูออกไป ท่ามกลางม่านหมอกบาง ๆ แสงอาทิตย์แรกของวันลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ ส่องกระทบกระต๊อบเล็กหลังนี้ ที่ตั้งอยู่กลางสวนเขียวชอุ่ม กระต๊อบไม้เรียบง่ายมุงหลังคาฟางดูอบอุ่นดั่งอ้อมกอดของธรรมชาติหน้ากระต๊อบเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ ทั้งกุหลาบสีแดงสด ดอกเดซี่สีขาวสะอาด ดอกลาเวนเดอร์หอมหวานที่ส่งกลิ่นอบอวลไปทั่ว และดอกไม้ป่าหลากสีที่ชูช่อรับแสงตะวัน เกสรเล็ก ๆ พลิ้วตามลมบางเบา กลิ่นหอมอ่อนหวานลอยเคล้าไปกับเสียงนกร้อง เสมือนบทเพลงที่ต้อนรับวันใหม่ เด็หน้อยสูดหายใจเย็นเข้าไป หยดน้ำค้างที่เกาะบนกลีบดอกส่องประกายระยิบระยับราวอัญมณีเล็ก ๆ แสงอาทิตย์อุ่นละมุนตกกระทบผนังไม้ของกระต๊อบ ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวดูอ่อนโยนและมีชีวิตชีวา บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบและความสดใสของรุ่งอรุณ เด็กน้อยยืนชมความงามได้สักพักก็จำได้ว่าตัวเองนั้นตามกลิ่นของไก่ย่างออกไปพอมองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีไก่ย่างเลย

"เด็กน้อยเจ้าตื่นแล้วจะฝึกเลยหรือ ไม่กินอ่ะไรก่อนหรือ"

เสียงชายชรากล่าวขึ้น เสียงเขานั้นดังมาจากข้างบนเด็กน้อยจึงออกไปนอกกระต๊อบแล้วมองขึ้นไปก็พบว่าชายชรากำลังนั่งอยู่ข้างบน กลิ่นไก่ย่างก็อยู่บนนั้นเองและกลิ่นหอมของใบชาอ่อนๆนั้นก็ลอยมาจากด้านบน ชายชราผู้นั้นชี้มือไปทางยังด้านหลังของตัวกระต๊อบเด็กน้อยจึงเดินตามและเห็นทางขึ้นเป็นบันไดขนาดเล็กที่ตีติดไว้กับผนังของกระต๊อบซึ่งเดินขึ้นอย่างยากลำบากเด็กน้อยพยายามปีนขึ้นไปด้านบน ก็ต้องตกตลึงอีกครั้งในชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนตอบที่มองว่าหลังเล็กนั้นข้างบนยังมีอีก 1 ชั้นซึ่งเป็นหลังคาฟางที่มุมออกมาประมาณครึ่งของอะตอมแล้วข้างล่างจะเป็นพื้นร่องมองเข้าไปยังใต้ฝั่งนั้นจะมีประตูที่แท้ผู้เฒ่าผู้นี้ก็นอนอยู่ชั้นนี้นี่เองข้างๆยังมีที่วางอุปกรณ์เครื่องใช้ในครัวเรือนอีกด้วย และชายชราผู้นั้นก็นั่งอยู่ตรงกลาง โต๊ะข้างหน้าของเขาก็มีนกย่างประมาณสามตัวที่หั่นเป็นชิ้นแล้ว มีถ้วยผักหลายหลายชนิดที่ดองไว้ และในจานนั้นก็เหมือนกับผัดอะไรสักอย่าง แต่ในมือของชายชราคือถ้วยชาที่ส่งกลิ่นหอมลงไปด้านล่างนั่นเอง ที่แท้กระต๊อบเล็กๆของชายชราไม่ได้เล็กเลย แอบมีสองชั้น และชั้นบนมองดูแล้วก็น่าอยู่ไม่แพ้ด้านล่างเลย มีของที่ครบครัน เด็กน้อยมองดูขอใช้ในครัวเรือนทีมีพร้อม หม้อต้มยังอยู่บนเตาไฟที่ไฟนั้นกับแล้ว เด็กน้อยจึงคิดถึงเห็ดที่นางเห็นตอนเดินทางมาแต่นางไม่ได้เก็บเพราะว่านางไม่สามารถก่อไฟได้ นางมองดูแล้วอยากอยู่ที่นี่ หากอยู่ที่นี่ได้ตลอดก็คงจะดีถึงแม้ว่าไม่มีเส้นลมปราณฝึกวรยุทธแต่ถ้ามีชีวิตดีเพียบพร้อมแบบนี้แล้ว และไม่มีใครอื่นนอกจากเขาและชายชราก็คงจะดี

"เจ้าคิดอะไรละเด็กน้อย ข้าวอยู่บนเตาไปตักมากิน สถานที่นี้ให้เจ้าอยู่ชั่วคราวเท่านั้นและอย่าพึ่งอินไปกับมันมากนัก ตั้งแต่เจ้ามาเข้าก็เหมือนจะชอบมันมากแล้ว แต่ชีวิตของคนเราต้องเดินไปข้างหน้าเจ้าต้องโตเป็นผู้ใหญ่ ในการที่อยู่แบบนี้มันไม่ได้ปลอดภัยกับเจ้าไปตลอดหรอก ณ เวลานี้มีข้าอยู่ที่แห่งนี้มันคือที่ปลอดภัย แต่ถ้าหากวันใดที่ข้าไม่อยู่แล้ว เจ้าก็ต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง ตอนนี้เรามากินข้าวกันก่อนเดี๋ยวถ้าจะแนะนำและสอนเจ้าหุงหาอาหารเองด้วย"

ชายชรากล่าวขึ้น เด็กน้อยก็เดินเข้ามาแวะหาถ้วยและตักข้าวอย่างว่าง่าย นางตกมาสองถ้วยเพราะว่าตรงหน้าของชายฉลาดพวกนั้นไม่ได้มีถ้วยข้าวแต่มีเพียงแค่น้ำชาเท่านั้น เมื่อนางวางข้าวไว้ต่อหน้าชายชราและหน้าของตัวเองนั้นก็นั่งลง

"ท่านตาเจ้าคะข้างบนนี้ก็สวยงามทำไมท่านตาไม่ให้ข้ามาอยู่ข้างบนนี้ละเจ้าคะในเมื่อท่านตาก็แก่ชราในการปีนขึ้นมาก็ลำบาก"

เด็กน้อยกล่าวขึ้น

"จะให้เจ้ามาอยู่ข้างบนนี้ได้อย่างไรกันล่ะเจ้าจะอยู่เหนือผู้ใหญ่และอีกอย่างนะข้างบนนี้ยามร้อนก็ร้อนยามหนาวก็หนาว ส่วนตัวเจ้าเองยังไม่สามารถทนอุณหภูมิพวกนี้ได้ หากเจ้าอยู่ข้างในนั้นยามหนาวเจ้าก็ยังมีเตาผิงไฟ ส่วนข้าเจ้าก็รู้ว่าข้ามีวรยุทสามารถปรับเปลี่ยนอุณหภูมิได้ และเวลาขึ้นเจ้าเองก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้าขนาดนั้น ข้าไม่จำเป็นต้องปีนบันใดเลยก็ได้เจ้าก็คงจะดูดี"

ชายชรากล่าวขึ้นและครีบเนื้อไก่หนึ่งชิ้นไปใส่ในชามของเด็กน้อย เด็กน้อยมองไปยังรอบข้าง ต้นไม้เล็กใหญ่มากหน้าหลายตา บางต้นถูกปกคลุมไปด้วยเถาของไม้เลื่อยและออกดอกบานสะพรั่ง มองดูหลังคาที่ยื่นออกมาจากห้องที่ท่านผู้เฒ่านอนแต่ไม่สุดกับพื้นที่ข้างบนตัวบ้าน

"แล้วหลังคายื่นไม่สุดแบบนี้เวลาฝนตกจะทำอย่างไรหรือเจ้าคะท่านตา"

เด็กน้อยถามด่วยความสงสัย พลางชี้ไปยังพื้นที่ที่ไม่มีหลังคาปกคลุม

"หากฝนตกก็เปียกสิ ตรงนั้นเป็นจุดใช้สำหรับฝึกยุทที่เจ้าขึ้นมานั่นเห็นไหม ที่ตรงนั้นจะเป็นที่ของเจ้าใช้เส้นยืดสายในเวลาเช้าของทุกๆวัน แต่หลังจากที่เจ้าตื่นนอน เจ้าก็ต้องปีนขึ้นมาแล้วทำอาหารสำหรับตัวเองและข้าด้วย เมื่อทำเสร็จเจ้าก็ต้องไปยืดเส้นยืดสาย รอข้าลุกขึ้นมากินข้าว"

ชายชรากล่าวขึ้น หลินซือหยาก็คีบอาหารเข้าปากและเคียวไปหนึ่งคำ

"ท่านตาเจ้าค่ะในการทำอาหาร ข้าเองยังไม่รู้วิธีจุดไฟด้วยซ้ำแล้วข้าจะทำได้เช่นไรเจ้าค่ะ"

เด็กน้อยถามขึ้น

"5555ทุกอย่างมันอยู่ในตำรา หนูน้อยเจ้าต้องได้เรียนก่อนถึงที่จะรู้ว่าทำได้อย่างไร ในตำราของข้ามันมีทั้งวิธีพุงหาอาหาร วิธีล่าสัตว์ขนาดเล็กมาทำอาหาร เจ้าของจะอ่านหนังสือได้ใช่หรือไม่"

ชายชราถามขึ้น

"ข้าก็เพิ่งจะเริ่มหัดอ่านเริ่มหัดเขียนจ๊ะท่านตา ยังไม่ค่อยเก่งสักเท่าไร"

เด็กน้อยตอบชายชรา

"ของทุกอย่างมันต้องเรียนรู้ดังนั้นก่อนที่จะฝึกอย่างอื่นเจ้าก็ต้องฝึกมันเขียนให้ได้เสียก่อนและทำกับข้าวข้าจะเป็นคนสอนเจ้าเอง"

ชายชรากล่าวขึ้นทั้งสองก็กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เตรียมพร้อมที่จะร่ำเรียนกัน ชายชรากลับมากระต๊อบครั้งนี้น่าจะอยู่ได้นานเพราะเขาต้องสอนให้เด็กผู้นี้ใช้ชีวิตให้ได้เสียก่อน เด็กน้อยวัยห้าหนาวจะประสีประสาอะไรเอาเข้าจริงๆเมื่อไหร่จะเริ่มเข้าบทเรียนคัมภีก็คงจะสอนให้นางรู้ในหลายๆอย่างแล้วอาจจะเป็นปีหรือสองปีก็ได้