บทกวี

หลังจากกินข้าวเสร็จชายชราก็พาเด็กน้อยลงไปด้านล่างเพื่อที่จะไปหาหนังสือตำหรับตำราเขาหยิบหนังสือออกมา แล้วไสคืนที่ ชายชราเดินหยิบไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ได้ตำรามาสองเล่มและสมุดเปล่าอีกหนึ่งเล่ม ก่อนที่จะเดินหาผู้กันและหมึก

"ได้ของครบแล้วป่ะขึ้นไปเรียนด้านบนกันเถอะ"

ชายชรากล่าวขึ้นและพาเด็กน้อยขึ้นไปด้านบน เขาโบกมือหนึ่งครั้งทำให้โต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงกลางนั้นไหลมาอยู่ตรงริมจุดที่เด็กน้อยปีนขึ้นมา ชายชราไม่ได้ปีนขึ้นมาดั่งที่ตัวเองพูด เผลอแป๊บเดียวเขาก็ขึ้นมาข้างบนได้แล้ว เด็กน้อยหลินซือหยาได้แต่คิดในใจอีกสักกี่ปีนะ นางถึงจะสามารถเหาะขึ้นมาข้างบนได้แบบนี้

"มานั่งเถอะ ข้าต้องสอนหนังสือให้เจ้าก่อนให้เจ้าก่อน เจ้าจะได้รู้ตัวหนังสือแล้วเจ้าจะได้ศึกษาตำราด้วยตัวเอง"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แบบนั้นท่านตาให้ข้าเขียนให้ดูก็ได้นะเจ้าคะเพราะว่านั้นก็ได้ร่ำเรียนมาด้วยตัวเองบ้าง ข้าเคยเอาตำราของพี่ชายของข้ามาฝึกฝน การเขียนอักษรบ้างแล้ว การเริ่มเขียนนั้นน่าจะไม่ค่อยจำเป็นสักเท่าไหร่ แต่ข้าอาจจะเขียนคำยากๆไม่ได้ และไม่รู้ความหมายของมันเท่านั้นเจ้าค่ะ"

เด็กน้อยกล่าวขึ้น ชายชราจึงนำสมุดเปล่าและก็นำหมึกมาวางให้นางลองเขียนอักษรต้นดูก่อน สักพักใหญ่ๆชายชรามาตรวจดูก็พบว่าโอเคเด็กผู้นี้เป็นหนังสือจริงๆด้วย แถมลายมือของนางนั้นสวยงามอีกต่างหาก ดีถ้าอย่างนั้นเจ้าเปิดตำราหัดเขียนหน้านี้เกียวกับบทกวีหน้าที่สิบสองแล้วลอกให้ข้าดูสักนิด ชายชราเปิดแล้วอ่านให้เด็กน้อยฟัง

"บทกวี

ลมพัดหวนผ่านฟ้าเวิ้งว้าง

ดวงจันทร์ส่องกลางธารามืดมิด

เงาดาบหนึ่งฟาดสะท้านสวรรค์

เลือดหยดเดียวสะเทือนภูผานับพัน

ใจผู้กล้าไร้พันธะเหนี่ยวรั้ง

ดั่งมังกรล่องลอยในห้วงหมอก

กระบี่มิใช่เพื่อเข่นฆ่า

หากเพื่อพิทักษ์ใต้หล้าสงบสุข

บทนี้ให้เจ้าลอกให้ครบทุกตัวอักษรเขียนสิบรอบ ในแต่ละรอบให้เจ้าสังเกตุและคิดตาม"

ชายชรากล่าวขึ้นและเหาะไปข้างล่างเพื่อให้เด็กน้อยฝึกเขียนด้วยตัวเอง กลอนบทนี้มีความหมายแฝง หากเด็กผู้นี้หัวทื่อจริงจะไม่มีวันเข้าใจ เขาก็จะให้นางเขียนทุกวันวันนี้เขียนสิบจบ หากนางกล่าวความหมายออกมาไม่โดนใจเขา วันพรุ่งนี้ก็ให้นางเขียนอีกสิบห้าจบ และวันต่อไปอีกยี่สิบจบ เพิ่มขึ้นอีกวันละห้าจบเรื่อยๆ เมื่อเด็กน้อยได้รับภารกิจมาว่าต้องคัดหนังสือให้ได้สิบจบก็เริ่มจะไม่พอใจเสียแล้วเนื่องจากว่าเด็กน้อยวัยห้าหนาวยังติดที่จะเล่นอยู่เลย วันแรกคัดได้สิบจบนางก็ใช้เวลาตั้งแต่เช้าจนถึงตอนเย็น เมื่อชายชรากลับมานางก็เสร็จแล้ว เมื่อมาถึงแล้วชายชรายังไม่ได้ตรวจงานทันทีพานางมาทำกับข้าว เขาสอนนางก่อไฟเป็นอันดับแรก ชายจะทำให้นางดูนั้นมันง่ายดายนิดเดียว แต่เอาเข้าจริงๆมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเนื่องจากว่านางไม่สามารถเสกไฟเหมือนเขาได้

"555+เจ้าทำไม่ได้เพราะยังไม่มีวรยุทธ แต่เราสามารถทำมันขึ้นมาด้วยมือป่าวได้"

ชายชรากล่าวขึ้น และโบกมือดับไฟที่เสกให้นางดู แล้วนำเศษไม้มาวาง ชายชราแบมือขึ้นก็มีหัวหินสองก้อนขนาดเล็กอยู่ในมือ เขาจึงเอาหินมากระทบกันสามครั้งประกายไฟก็เกิดขึ้นเขากระทบกันใกล้ๆกับเศษไม้ที่วางไว้ ทำให้มีไฟขึ้นเล็กน้อยแล้วเขาก็นำเศษไม้ขึ้นมาให้มันติดไฟแล้วก็นำถ่านไม้ที่อยู่ด้านล่างขึ้นมาแล้วก็วางไว้บนไฟสักพักใหญ่ๆถ่านไม้นั่นก็ติดไฟ

"ท่านตานี้มันหินอะไรกันจ๊ะทำไมมันติดไฟง่ายขนาดนั้น"

เด็กน้อยถามขึ้น

"ก็หินของตาไงนี่เอาไว้เจ้าต้องติดตัวไว้เผื่อเวลาเจ้าหุงหาอาหารเจ้าต้องใช้มัน"

ชายชรากล่าวขึ้นและยื่นหินให้เด็กสาว ชายชราชี้ไปที่อุปกรณ์ต่างๆแล้วบอกชื่อบอกนามและบอกว่ามันใช้ทำอะไรบ้างเครื่องปรุงมีอะไรบ้างให้รสชาติอย่างไร และวันนี้ชายชราก็ได้ปลามาสามตัว เขาก็เริ่มทำปลามีดใหญ่ไปที่อยู่ในมือเขาตวัดไปมาอย่างช่ำชองไม่นานก้างปลาก็ถูกเลาะออกชายชราต้มน้ำไว้ทั้งที่ยังไม่ใส่เครื่องปรุงอะไรลงไป พอน้ำเดือดเขาก็เอาเนื้อปลาลงไปทันทีไม่นานเครื่องปรุงแล้วเครื่องปรุงเล่าก็ลงไปเลยหม้อน้ำนั้น พร้อมกับผักอีกหนึ่งชามใหญ่ๆก็ลงไปแล้วก็ปิดหม้อ

"ท่านตาไม่ชิมก่อนหรือเจ้าค่ะ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าอร่อยหรือไม่"

เด็กน้อยสงสัย

"เจ้าไม่เห็นข้าทำหรอกหรือ ข้าใช้หลักความจะไม่ใช้หลักการชิม เดี๋ยวสักครู่ก็เสร็จแล้วจะได้รู้ว่าอร่อยหรือไม่"

ชายชรากล่าวขึ้น ไม่นานเนื่อปลากับผักที่อยู่ในหม้อก็ส่งกลิ่นหอมออกมาไม่นานน้ำแกงปลาก็สุกแล้ว ทั้งสองคนมานั่งกินอาหารกัน

"วันนี้เจ้าเขียนบทกวีเป็นอย่างไรบ้าง"

ชายชราถามขึ้น

"ข้าเขียนครบสิบรอบแล้วเจ้าคะ"

เด็กน้อยตอบขึ้น

"อ้าหากครบแล้ว ความหมายของมันล่ะเจ้าให้ความหมายของมันว่าอะไร"

ชายชราถามขึ้นเด็กเราก็ไม่สามารถตอบได้นางพยายามอ่านและสังเกตดูแล้วก็ยังไม่รู้ความหมายของมันอยู่ดี เนื่องจากว่านางเองเป็นเด็กเพียงวัยห้าหนาวจะรู้อะไรมากมายขนาดนั้น

"อ้าไม่เป็นไร พรุ่งนี้เจ้าเขียนเพิ่มอีกห้าจบเป็นสิบห้าจบ ข้าเชื่อว่าต้องมีสักครั้งที่เจ้าจะรู้ความหมายของมัน"

ชายชรากล่าวขึ้น ทำให้เด็กน้อยรู้สึกว่ามันหนักหนาไปสำหรับตัวเอง นางแสดงออกทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด

"อะไรกันไหนเจ้าว่าเจ้าจะอดทนเรียนคัมภีร์กับข้า แล้วดูนี้สิขนาดเรียนบทกวีเล็กๆขนาดนี้เจ้ายังอดทนกับมันไม่ได้ เจ้ายังไม่พยายามหาความหมายของมัน แล้วคำภีร์ที่พูดเราพูดคุยกันนั้นเจ้าจะได้เรื่องหรือไม่เล่า"

ชายชรากล่าวขึ้น

"ได้เจ้าคะท่านตา พรุ่งนี้ข้าจะเขียนอีก"

เด็กน้อยกล่าวขึ้นและกินข้าวเสร็จนางก็ไต่ลงไปด้านล่างและอาบน้ำเตรียมที่จะนอนแต่นางก็เอาบทกวีนี้มาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวันต่อมานางก็หุงหาอาหารเสร็จก็เริ่มเขียนบทกวีสิบห้าจบแต่นางก็ยังไม่สามารถบอกความหมายของมันวันต่อมาน้ำก็เขียนอีกยี่สิบจบก็ยังไม่สามารถบอกความหมายที่แท้จริงของมัน จนชายชราเริ่งหนักใจว่านางจะไปได้รอดหรือไม่ เขาพยายามไม่สอบถามมาแต่นางก็จะมาอธิบายให้เขาฟังซึ่งมันยังไม่ตรงประเด็นมาก เจ็ดวันผ่านไปชายชราคิดว่านี้จะให้โอกาสนางเป็นครั้งสุดท้ายถ้าไม่ได้ก็จะต้องหาบทใหม่ให้นางศึกษา จะต้องหาบทที่ง่ายกว่านี้ ในค่ำวันนั้นนางเขียนบทกวี่ไปแล้วสี่สิบจบ นางวางบทกวีที่เขียนภายในวันนี้ให้ท่านอาจารย์ดูและก็พูดความหมายให้เขาฟัง

"บทกวีนี้สื่อถึง ผู้กล้าในยุทธภพ ผู้มีพลังยิ่งใหญ่แต่ไม่ยึดติดกับอำนาจหรือชื่อเสียง เขาใช้กระบี่ไม่ใช่เพื่อเข่นฆ่า หากเพื่อพิทักษ์โลกให้สงบสุข เปรียบเหมือน มังกรผู้โดดเดี่ยวในฟ้าเวิ้งว้าง ที่ดำรงอยู่เหนือความมืดมิดและความวุ่นวาย"

นางกล่าวจบชายชราก็ยิ้มเขาดีใจมากนางตีความหมายได้สำเร็จแล้ว