กระต๊อบไม้หลังเล็ก

พวกเขาทั้สองเดินไปเรื่อยๆ เสียงก้าวเดินแผ่วเบาดังก้องไปพร้อมกับเสียงใบไม้ไหว เสียงน้ำหยดจากกิ่งไม้สูงตกลงใส่พื้นอย่างแผ่วพร่า บางคราวมีเสียงนกประหลาดร้องยาวคล้ายท่วงทำนองสวดสรรเสริญ ก้องสะท้อนในหุบเขา ละม้ายเสียงเพลงจากโลกอื่น ทำให้ผู้เดินทางต้องหยุดฟังราวกับถูกสะกด เสียงนั้นพาให้ใจว่างเปล่า ลอยคว้างอยู่ในภวังค์ เด็กน้อยซือหยาหยุดเดินเป็นช่วงๆคอยฟังเสียงต่างๆ

"เจ้าเหมือนจะสนใจสิ่งรอบข้างมากมายนะ รอให้เจ้าฝึกฝนให้ได้เสียก่อน ข้าจะปล่อยให้เจ้าเดินผจญภัยในป่าแห่งนี้ บอกเลยว่าสนุกเลยทีเดียว ป่าแห่งนี้มีทั้งสมุนไพรมากมาย แถมมีของหายากอีกเยอะแยะ แล้วยังมีสัตว์วิเศษที่รอให้เจ้าเป็นเจ้าของอยู่ แต่มันต้องรอให้ถึงเวลาของมันเสียก่อน"

ชายชรากล่าวขึ้น เพราะเห็นเด็กผู้นี้เดินไปด้วยหยุดไปด้วยและบางครั้งก็เหมือนกับนางอินกับเสียงนกร้องเสียงกา

"จริงเหรอจ๊ะท่านตาข้าจะได้มาเที่ยวในป่านี้อีกครั้งด้วยหรือ แต่เราสองคนจะเดินนานแค่ไหนล่ะถึงจะถึงที่ที่ท่านตาอยู่"

เด็กหลินซือหยากล่าวขึ้น

"ก็เดินทั้งวันแหละวันนี้พอตกค่ำปุ๊บก็ถึงที่พักของข้าทันทีเจ้านิใจร้อนไปได้ ทีเดินป่ามาตั้ง เจ็ดแปดวันยังไม่เห็นจะรีบร้อนเลย"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แต่ก่อนจะให้ข้ารีบร้อนได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ ข้าไม่มีจุดหมายที่จะไป แต่ตอนนี้จุดหมายของข้าก็คือเรือนของท่านตาไง"

เด็กน้อยซือหยาพูดอย่างน่าเอ็นดู

"เจ้านี้ก็รู้จักพูดเอาใจคนแก่ดี ป่ะเดินต่อเถอะป่าแถบนี้มันไม่น่าหยุดอยู่กับที่นานหรอก สัตว์อสูร สัตว์วิเศษพวกนี้ไม่ได้เป็นมิตรกับใคร เราต้องรีบเดิน"

ชายชรากล่าวขึ้น ทั้งสองก็ตั้งใจเดินอีกครั้ง เด็กน้องซือหยาเงียหูฟังสายลมพัดผ่าน ได้ยินเสียงกิ่งไม้สูงที่ส่งเสียงดังก้องคล้ายบทสวดโบราณประสานเสียง เสียงนั้นกังวานสลับกันกับเสียงน้ำไหลจากธารเล็กบรรยากาศให้รีบเดิน แต่ที่แปลกคือท่านตาที่แก่ชรานั้นเดินเหมือนไม่รู้ถึงความเหน็ดเหนื่อย ซือหยาเองก็ล่วงผลไม้ในถุงผ้าออกมากินและยื่นให้ชายชรา

"เจ้าหิวเจ้าก็กินเถอะ แต่อดทนหน่อยนะเราจะไม่พักกันที่นี้ เราต้องเดินให้ถึงกับต๊อบของข้าเลย เจ้าอดทนได้หรือไม่"

ชายชรากล่าวขึ้น

"อดทนได้สิจ๊ะแค่นี้เอง หากถึงค่ำปุ๊บก็ถึงทันทีใช่หรือไม่จ๊ะท่านตา"

เด็กสาวกินไปถามไป

"ใช้แล้วละถ้าหากว่าเจ้าก้าวขาให้ยาวกว่านี้และเดินให้ไวกว่านี้นะ"

ชายชรากล่าวขึ้น เด็กน้อยพยายามสับขาให้เร็วขึ้นคิดว่าจะเดินเร็วกว่าคนชราแต่แล้วเมื่อเขาเพิ่มความเร็วชายชราผู้นั้นก็เหมือนเพิ่มความเร็วเพื่อที่จะเดินก่อนนาง พอนางเริ่มผ่อนแรงเดินชายชราผู้นั้นก็เหมือนเดินช้าลง พอเด็กน้อยเร่งความเร็วขึ้นชายชราก็เดินเร็วขึ้น เหมือนชายชราผู้นั้นแกล้งเด็กน้อยไม่มีผิด

"ท่านตาที่ท่านเดินเร็วนั้นเกี่ยวกับวรยุทธด้วยหรือจ๊ะ คนมีวรยุทจะเดินเร็วมากๆเลย"

เด็กน้อยถามด้วยความสงสัย

"คนมีวรยุทธจะเคลื่อนที่ได้เร็วตามที่ใจต้องการหากมีวรยุทสูงมากๆก็จะเคลื่อนที่ได้เร็วมากด้วย"

ชายชรากล่าวขึ้น

"แล้วถ้าท่านตาจะพาข้าเดินเร็วๆไม่ได้หรือจ๊ะ"

เด็กน้อยถามขึ้น

"5555ไม่ใช้ว่าเจ้าขี้เกียจแล้วหรือ หากข้าพาเจ้าไปได้ ข้าก็ให้เจ้าใบไม้วิเศษนั้นพาเจ้าไปแล้วล่ะ เพราะในการเดินในป่าแห่งนี้มันต้องใช้ความพยายามของเจ้าเองไงก็บอกแล้วหากเป็นข้าเพียงวันเดียวก็ถึงแล้ว แต่เป็นตัวเจ้าที่ไม่มีวรยุทมันจึงช้า"

ชายชราพูดขึ้นเด็กน้อยก็เข้าใจในคำพูดของเขา นางถึงลองเร่งอีกครั้ง นางเริ่มออกวิ่งและร่างของชายชราก็เร็วกว่านางอยู่ดู เป็นดังที่ชายชราผู้นี้กล่าวจริงๆด้วย ชายชราได้แต่สายศรีษะด้วยความที่เขารู้แล้วว่า อนาคตต้องรับกับศึกหนักแน่แน่ เด็กน้อยผู้นี้เป็นคนที่ดื้อดึงเอาการ และยังไม่เชื่อใครง่ายๆอีก นางต้องลองด้วยตัวเอง แต่แล้วไงล่ะเพราะเด็กน้อยผู้นี้ช่วยชีวิตเขาและเขาก็ถูกชะตากับนางอีกด้วย คนแบบนางนี้แหละที่จะแกร่งเขาดูคนไม่ผิด วิ่งไปได้สักพักใหญ่ๆเหงื่อโคตรท่วมตัวของเด็กสาวแต่เด็กน้อยก็ไม่ย่อท้อวิ่งต่อไปเรื่อยๆ

"อ้าใกล้ถึงแล้วล่ะ ช้าช้าหน่อยก็ได้ยังไม่มืดง่ายหรอก ไม่ต้องวิ่งจนเหนื่อยขนาดนี้ด้วย"

ชายชราผู้ขึ้น

"ท่านตาเหนื่อยแล้วล่ะสิถึงให้ข้าช้าหน่อย"

เด็กน้องพูดอย่างหอบๆ และเดินช้าลง แต่ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวของนางก็เต็มไปด้วยเหงื่อ

"555ดูเจ้าพูดเข้าสิยังกับเจ้าไม่เหมือนยังไงอย่างนั้นแต่ดูเนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อแล้วนะ สวัสดีค่ะบอกว่าเราต้องถึงบ้านตอนค่ำนั้นน่ะตอนนี้เราถึงก่อนค่ำเสียอีกเพราะเจ้าเร่งวิ่งนี่แหละ โน้นไงกระต๊อบของข้า"

ชายชราพูดขึ้น พลางชี้มือไปข้างหน้า เด็กน้อยมองออกไปเห็นกระต๊อบไม้หลังเล็ก ตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี หลังคามุงด้วยฟางสีทองอ่อนที่สะท้อนแดดยามเย็นอย่างอบอุ่น รอบ ๆ กระต๊อบเต็มไปด้วย ดอกไม้หลากสี—กุหลาบป่าที่บานสะพรั่ง ดอกเดซี่สีขาวที่โยกไหวตามลมอ่อน และดอกลาเวนเดอร์หอมหวานที่ส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วอากาศ ประตูไม้บานเล็กมีเถาไม้เลื้อยพันขึ้นสูง ดอกสีม่วงและชมพูแข่งกันผลิดอก สร้างเงาโปรยระบายอยู่บนพื้นดินที่โรยด้วยกลีบดอกไม้ร่วงหล่น กลีบดอกไม้ปลิวลอยกลางอากาศเหมือนเศษละอองแห่งเวทมนตร์ ทำให้กระต๊อบหลังน้อยดูราวกับถูกห่อหุ้มด้วยมนตร์เสน่ห์ช่างอบอุ่น อ่อนโยน และงดงามอย่างเหนือจริง เด็กน้อยได้แต่มองและอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"ท่านตาข้าไปดูข้างในได้ไหมจ๊ะ"

เด็กซือหยาถามขึ้น

"ไปดูสิ ที่นี่และที่เจ้าจะพักอยู่จนกว่าจะฝึกยุทธ์ได้สำเหร็จ"

ชายชรากล่าวขึ้น เด็กน้อยก็เดินเข้าไป ภายในกระต๊อบเล็ก ๆ แห่งนี้อบอวลไปด้วย กลิ่นไม้หอมอ่อน ๆ จากผนังและเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้สน ขนาดกะทัดรัดแต่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบและอบอุ่น หน้าต่างบานเล็กที่ประดับด้วยผ้าม่านลูกไม้สีขาวอ่อน มุมหนึ่งมี เตาผิงก่ออิฐเล็ก ๆ ด้านบนแขวนกระถางดอกไม้แห้งและสมุนไพรหอมที่เก็บมาจากป่า ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสดชื่นและกลิ่นละมุนละไม โต๊ะไม้กลมเล็ก ๆ ตรงกลางห้องมีแจกันว่างปล่าววางอยู่ บนเตียงไม้เล็ก ๆ ที่ปูด้วยผ้าห่มผืนเก่า รอบ ๆ ห้องมีชั้นวางหนังสือเก่าเรียงรายไปด้วยหนังสือตำราต่างๆ

"กระต๊อบนี้มีที่นอนเดียวหรือจ๊ะท่านตา ถ้าท่านตานอนที่นี่แล้วจะให้ข้าไปนอนที่ใดละจ๊ะ"

เด็กน้อยผู้ด้วยสีหน้าหงอยๆ

"โน้นไงข้านอนที่โน้น"

ชายชราชี้ไปข้างบนที่มีเหมือนประตูอยู่หนึ่งบาน เด็กน้อยพึ่งสังเกตุเห็นบันใดเล็กที่อยู่หลังชั้นวางหนังสือนั้น

"ค่ำแล้วไปอาบน้ำนอนเถอะ"

ชายชรากล่าวขึ้นและไต่ขึ้นบันใดไป