9.อดเปรี้ยวไว้กินหวาน (2)

“โอ๊ย!”

แฟ้มถูกปล่อยตกลงไปโดนเท้าของชายหนุ่ม อีกฝ่ายจึงร้องลั่น ส่วนหญิงสาวเองผลจากการฝืนตัวเองทำให้ข้อเท้ารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาหากก็คิดว่าคงไม่เจ็บมากนัก

“ขอโทษนะคะคุณจารุพงษ์ ศศิตกใจน่ะค่ะ”

เธอรีบยกมือไหว้ขอโทษซึ่งชายหนุ่มก็หยิบแฟ้มแล้วเงยขึ้นมาส่งยิ้มที่ดูฝืดเฝื่อนให้ ทั้งยังยื่นแฟ้มมาให้เธออีกด้วย

“ไม่เป็นไร ผมทำให้คุณตกใจเองแหละ”

หญิงสาวรับแฟ้มฝืนตัวก้าวเอาขึ้นไปเก็บจนครบ ทว่าขณะก้าวขาข้างที่รู้สึกแปลบๆ วางลงบนพื้น เธอกลับสะดุ้งวาบขึ้นมาที่ข้อเท้าเนื่องจากวางลงไม่ได้สนิท

“เป็นอะไรครับ”

“เจ็บข้อเท้าแปลบๆ น่ะค่ะ”

“เหรอครับ”

จารุพงษ์มีสีหน้าตกใจรีบเข้ามาดูอาการเธอ แต่แล้วเขาก็อุทานขึ้นมาอีก

“เลือดนี่”

ศศิมองตามสายตาชายหนุ่มแล้วก็เห็นว่าบนผ้าถุงสีครีมของตนมีรอยสีแดงสดอยู่จริงๆ

“อย่าค่ะ”

เธอร้องห้ามแต่ไม่ทันแล้วเพราะมือหนาดึงผ้าถุงของเธอขึ้นสูงทันที

“คุณมีแผลด้วย”

“นิดหน่อยค่ะ ฉันไม่เจ็บเลย”

เธอไม่รู้จริงๆ แค่เจ็บจี๊ดแวบเดียวเท่านั้น

“ไม่ได้ นี่ขนาดเลือดออกเลยนะครับ ผมพาไปห้องพยาบาลดีกว่า”

“อย่าเลยค่ะ คุณจารุพงษ์!”

เสียงใสอุทานเพราะถึงเธอจะปฏิเสธเขาก็รวบร่างเธอขึ้นอุ้มพาออกจากห้องเก็บเอกสารมายังส่วนออฟฟิศ

“คุณจารุพงษ์ ให้ฉันนั่งที่นี่ก่อนเถอะค่ะ”

“ผมพาไปเลยก็ได้นะครับ”

“อย่าเลยค่ะ นะคะ ฉันขอร้อง เดี๋ยวฉันโทรให้แป้งมาพาไปเองค่ะ”

จารุพงษ์มองเห็นความลำบากใจบนสีหน้าของหญิงสาวชัดเจนจึงยอมปล่อยร่างนุ่มในอ้อมแขนลง ยอมรับว่าพอใจที่ได้ถูกเนื้อต้องตัวอีกฝ่าย กลิ่นสาวเนื้อหอมยังกรุ่นติดจมูก ขาขาวสวยยังติดตาอยู่เลย แต่มาคิดดูอีกทีเขาก็ไม่ควรทำอะไรที่ประเจิดประเจ้อเกินไป เพราะเรื่องต้องไปถึงคุณ

สุพรรณีแน่นอน และเขาก็อยากได้ความไว้ใจจากสาวสวยคนนี้เพราะฉะนั้นก็ควรจะยอมถอยก่อนในวันนี้

อดเปรี้ยวไว้กินหวานย่อมดีกว่า

“ครับ เอาแบบนั้นก็ได้ แต่ให้ผมไปส่งคุณศศินะครับ”

“เอ่อ...”

“ผมเข้าใจคุณนะครับ แต่ผมเป็นเจ้านาย ก็อยากดูแลลูกน้องเท่าที่จะทำได้”

บอกแล้วคนเป็นเจ้านายก็ยอมถอยออกไปนั่งห่างออกไปให้

หญิงสาวได้โทรหาเพื่อน

ศศิรู้ว่าคงปฏิเสธเขาไม่ได้เหมือนวันแรกที่มาทำงาน จารุพงษ์เห็นพวกเธอกำลังเดินไปด้วยกันเขาก็แวะถาม พอพี่แพรตอบไปว่าจะเลี้ยงต้อนรับเธอเขาก็เสนอตัว แน่นอนว่าลูกน้องแต่ละคนไม่มีใครกล้าปฏิเสธแล้วยังพยักพเยิดให้เธอไปนั่งด้านหน้ากับเขา เพราะไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เจ้านายหนุ่ม

ไม่นานปภาภรก็รีบกลับมาพร้อมสีหน้าตกใจแล้วรีบพยุงร่างระหงเพื่อจะพาศศิไปห้องพยาบาล

“ผมเอารถไปรอตรงใกล้ๆ ห้องพยาบาลนะ”

จารุพงษ์ไม่ลืมที่จะย้ำอีกครั้ง

พอออกมาด้านหลังเคาน์เตอร์เพื่อนที่เข้ากะช่วงบ่ายก็รีบกระจายตัวหันไปทำนั่นนี่ราวกับกำลังยุ่ง เพียงเท่านี้ก็รู้ได้ทันทีว่าก่อนหน้านี้กำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่

ศศิรู้สึกเครียดขึ้นมา มิน่าตอนที่จารุพงษ์พาเธอออกมาจากห้องเก็บเอกสารถึงไม่มีใครในออฟฟิศเลย อรอุมาเองก็พักเบรกยังไม่กลับเข้ามา ทุกคนในกะบ่ายรู้ว่าจารุพงษ์เข้าไปในห้องที่มีเธออยู่คนเดียวเป็นนาน แล้วมันก็คงไม่จบอยู่แค่ที่นี่

“เอาไงดี”

ปภาภรกระซิบเบาๆ เพราะพอพยุงศศิออกมาจากห้องพยาบาลหลังทำแผลและได้รับยาทาข้อเท้ามาแล้วก็เห็นว่าจารุพงษ์มารออยู่ใกล้ๆ จริงๆ

“คงทำอะไรไม่ได้”

“เชิญเลยครับคุณศศิ”

จารุพงษ์เดินมาหาหน้าตายิ้มแย้ม

“กระเป๋ากับเสื้อผ้าของเราอยู่ที่ล็อกเกอร์น่ะค่ะ แป้งไปเอาให้ศศิแล้วกันนะ ศศิไปกับคุณจารุพงษ์ได้ไหม”

เมื่อเพื่อนพูดมาแบบนั้นศศิก็ส่งสายตาลอกแลกให้อีกฝ่ายทันทีว่าไม่เห็นด้วย

“คุณจารุพงษ์ไปแวะแถวๆ ห้องล็อกเกอร์สักครู่ได้ไหมคะ”

เธอเลือกหันไปถามชายหนุ่มแทน มันช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะถึงขนาดขับมารับแบบนี้แล้วอย่างไรเสียเจ้านายของเธอก็คงจะไปส่งให้ได้

“ไม่มีปัญหา”

เมื่อเขาตอบอย่างยินดีสองสาวก็จำต้องขึ้นรถ โดยปภาภรพาศศิขึ้นนั่งด้านหน้าคู่กับเจ้านายเพราะเธอไม่กล้า ศศิได้แต่อ่อนใจแต่เพื่อนยอมขึ้นมาด้วยก็ถือว่าดีที่สุดสำหรับเธอแล้ว

=====