로그인“ตราผนึกอักขระเช่นนี้... ลึกล้ำปานท้องนภาที่ไร้ขอบเขต” ชายชราพึมพำพลางถอนหายใจยาว แววตาที่จ้องมองพู่กันนั้นเต็มไปด้วยความอาวรณ์ทว่าก็แฝงด้วยความยอมรับในวาสนา เขาค่อยๆ ประคองพู่กันเล่มนั้นคืนสู่มือของอวี้เหวินอย่างทะนุถนอม “พู่กันเล่มนี้มีจิตวิญญาณของมันเอง... เมื่อครู่ข้าลองหยั่งเชิงดูแล้ว แม้แต่ข้
ใบหน้าของตาเฒ่าจูที่เคยบูดบึ้งถมึงทึง ปรับเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มยินดีดุจดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ แม้ในใจจะแอบฉงนสงสัยอยู่บ้างว่าเหตุใดเด็กหนุ่มผู้จองหองผู้นี้ถึงได้เปลี่ยนใจกะทันหันปานพลิกฝ่ามือ ‘หึ... คงเห็นท่าไม่ดี หรือไม่อยากให้ตาเฒ่าจางต้องปะทะกับข้าจนบาดเจ็บกระมัง’ เขาครุ่นคิดพลางปัดความสงสัยทิ้งไปเ
พริบตาที่เสียงตวาดก้องดังมาจากด้านนอก อวี้เหวินสะบัดข้อมือคราหนึ่ง พู่กันไม้โบราณที่แฝงกลิ่นอายเร้นลับพลันหายวับเข้าไปในแหวนมิติอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาคมกริบของเขาประสานเข้ากับดวงตาที่สั่นไหวของจางเซวียนเพียงวูบเดียว ทั้งคู่ต่างเข้าใจในเจตนาของกันและกันโดยไร้คำพูด โครม! ประตูแสงค่ายกลถูกกระแทกเปิดออ
‘นี่มิใช่การจองจำ... แต่คือการทดสอบจิตวิญญาณ’ อวี้เหวินรำพึงในใจ เขาหลับตาลง นิ่งสงบดุจพระพุทธองค์ใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ เขาเลิกใช้เนตรเปล่งมองดูอักขระบนโซ่ แต่ใช้ ‘ดวงจิต’ สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของค่ายกล เขาพบว่าอักขระเหล่านั้นมิได้หยุดนิ่ง แต่มันเปลี่ยนรูปร่างไปตามลมหายใจของเขา อวี้เหวินเริ่มขยับป
ชายชรามองดวงตาที่สงบนิ่งทว่าแฝงด้วยความทะเยอทะยานของเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งจริงกึ่งเล่น “ในเมื่อเจ้าเลื่อมใสในตัวหม่าเทียนหลัวถึงเพียงนี้... เจ้าสนใจจะเดินตามรอยเท้าอันลึกลับของเขา มุ่งสู่เส้นทางที่ใช้ 'สติปัญญา' สยบใต้หล้าอย่างนั้นหรือ?” “ข้าสนใจขอรับ” อวี้เหวินตอบโดยมิต้องค
ผู้อาวุโสหานเดินนำอวี้เหวินขึ้นสู่เบื้องบน ยิ่งผ่านแต่ละชั้น กลิ่นอายรอบกายก็ยิ่งหนักอึ้งและบริสุทธิ์ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงโถงทางเดินไม้หอมที่เงียบสงัดที่สุดของชั้นที่เจ็ด สุดทางนั้นมีประตูบานใหญ่แผ่ไอพลังจางๆ ออกมา มันมิได้ทำจากเหล็กกล้าหรือศิลา หากแต่เป็น ประตูแสงค่ายกล ที่ร้อยเรียงขึ้นจากอักข
ผู้อาวุโสเหอหันกลับไปทางประตู เพียงเห็นเงาของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งยืนสงบอยู่ตรงทางเข้า แววตาเปี่ยมด้วยเมตตาแต่มั่นคงดุจผู้นำ เขาเพียงพยักหน้าเบา ๆ "อืม" จากนั้นจึงหันกลับมาสบตากับศิษย์ใหม่ทั้งสิบเจ็ดคนอีกครา "จากนี้ ศิษย์พี่ผู้นี้จะพาพวกเจ้าไปยังที่พักของตน รายละเอียดต่าง ๆ…เขาจะเป็นผู้บอกแก่พวกเจ้า
ระดับโลกขั้นกลาง...! ยิ่งในเมืองซูไห่แห่งนี้ ที่แม้แต่เคล็ดวิชาระดับนภายังหาได้ยาก นี่คือของล้ำค่าจากฟ้าประทาน! ผู้อาวุโสเหอที่เห็นชายชราผู้นั้นก็เบิกตากว้าง รีบยกมือขึ้นประสานคำนับ "ผู้อาวุ——" แต่ชายชราเพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย เป็นเชิงให้หยุด ไม่ต้องเอ่ยต่อ เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉย "เจ้าเป
ในยามนั้นเอง ภายในหอคัมภีร์ ณ อีกด้านหนึ่ง ร่างอรชรในชุดขาวบางเบาราวม่านหมอกกำลังก้าวเดินอย่างสง่างาม เซี่ยชิงหลัว ใบหน้างดงามปานภาพวาด ขาวผ่องราวหิมะแรกของปี ทุกย่างก้าวของนางดูเหมือนสายลมเยือกเย็นโอบรัด นางพินิจม้วนคัมภีร์ทีละเล่ม สีหน้าเงียบขรึม หากแต่แฝงความตั้งใจแน่วแน่ เคล็ดวิชาหิมะนิรันดร์ที
และ ณ สถานที่แห่งนี้ หอคอยที่เต็มไปด้วยปัญญาและความลับแห่งยุทธภพ บางที ศิษย์ใหม่บางคน อาจได้พบกับโชคชะตาที่จะเปลี่ยนแปลงทั้งชีวิตของตนไปตลอดกาล --- แสงเรืองรองของปราณเร้นที่ฝังอยู่ตามม้วนคัมภีร์หยกบนชั้นไม้ประดับลวดลายทองคำส่องสะท้อนเป็นริ้วแสงแผ่วเบา กลิ่นหอมจางจากไม้หอมชั้นดีที่ใช้สร้างหอเคล็ดวิ







