ความฝันที่มิใช่แค่ความฝัน

แม้จะไม่มีความทรงจำใดเกี่ยวกับอดีตชาติ  

แต่แทบทุกค่ำคืน หลินเยว่ซินกลับฝันเห็นภาพเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันไม่เหมือนความฝันของมนุษย์ทั่วไป

ชัดเจนเกินไป  

หนักแน่นเกินไป  

และเจ็บปวดเกินกว่าจะเป็นเพียงภาพลวงยามหลับ

นางฝันเห็นดอกบัวน้ำแข็งหมื่นกลีบเบ่งบานเหนือทะเลหยกขาว

กลีบดอกแต่ละกลีบโปร่งใสราวแกะจากน้ำค้างแข็ง ส่องประกายสีเงินจางๆ ท่ามกลางแสงเย็นประหลาด พวกมันไหวเอนช้าๆ อยู่ในสายลมที่มองไม่เห็น ราวกำลังรอคอยใครบางคนให้กลับคืน

บางครั้ง นางฝันเห็นระฆังมหึมาตั้งตระหง่านกลางเวหา

เสียงของมันกึกก้องจนสั่นสะท้านไปถึงกระดูก  

แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าระฆังคือเสียงที่ซ่อนอยู่ภายใน

เสียงคร่ำครวญ  

เสียงโกรธแค้น  

เสียงของวิญญาณที่ถูกจองจำมาช้านาน จนความเจ็บปวดกลายเป็นรูปแบบหนึ่งของการมีอยู่

และบางคืน นางเห็นบุรุษผู้หนึ่ง

เขาสวมเกราะนิลสีดำ  

ร่างสูงสง่าราวภูผา  

แต่ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังที่เต็มไปด้วยเลือดและหิมะ

พายุขาวโหมกระหน่ำราวฟ้าทั้งผืนกำลังร่ำไห้  

เกราะของเขาแตกร้าว  

บ่ากว้างอาบด้วยเลือดสีทอง  

ทว่าสายตาคู่นั้นกลับจ้องมาทางนางเพียงผู้เดียว

เขายืนอยู่ไกลมาก  

ไกลจนแทบเป็นเพียงเงาร่างพร่าเลือนท่ามกลางพายุ

แต่ประหลาดเหลือเกิน—หลินเยว่ซินกลับรู้สึกว่า ดวงตาคู่นั้นใกล้กว่าลมหายใจของตนเอง

ริมฝีปากของเขาขยับ

เหมือนกำลังเรียกชื่อนาง  

เหมือนกำลังให้คำมั่น  

เหมือนกำลังฝ่าความตายและกาลเวลา เพื่อมาหาใครสักคนที่หลงหายไปแล้ว

ทว่านางกลับไม่ได้ยินเสียงใดเลย

ทุกครั้งที่ตื่นจากความฝันนั้น หลินเยว่ซินจะพบว่าหมอนชื้นไปด้วยน้ำตา หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ ราวกับเพิ่งสูญเสียอะไรบางอย่างซ้ำอีกครั้ง ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสูญเสียมันไปตั้งแต่เมื่อใด

นางไม่รู้ว่าตนกำลังเฝ้ารอผู้ใด  

ไม่รู้ว่าความโหยหาไร้ชื่อซึ่งเกาะกินอยู่ในอกมีต้นกำเนิดจากที่ใด  

รู้เพียงว่า ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ เหมือนมีบางสิ่งถูกฉีกพรากไปตลอดกาล

ราวกับวิญญาณของนางเคยไม่สมบูรณ์  

และชิ้นส่วนที่หายไปนั้น ไม่เคยถูกส่งคืน

ในคืนที่หิมะตกหนัก หลินเยว่ซินมักยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองออกไปยังความมืดนอกกำแพงจวนเก่า

“ใครกัน...”

นางกระซิบเบาๆ

“ใครกันที่ทำให้ข้าร้องไห้ได้ ทั้งที่ข้าไม่แม้แต่จะจำเจ้าได้”

“ใครกันที่ทำให้หัวใจข้าสั่นทุกครั้งที่ฝันถึง”

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยคำถามสุดท้ายออกมาราวกับยอมรับบาดแผลที่ไม่เคยสมาน

“แล้วเหตุใด... ข้าถึงรู้สึกเสมอว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของข้า”

“เหมือนข้าเกิดผิดที่  

ผิดเวลา  

และผิดชะตา”

ความมืดไม่เคยตอบนาง

มีเพียงหิมะที่ตกลงมาไม่รู้จบ  

และความรู้สึกเลือนรางว่า บนฟ้าอันไกลโพ้นนั้น อาจมีใครบางคนกำลังทอดมองลงมาอยู่จริงๆ

__________________________________________________________________________________________

“พี่หญิง... ข้าหนาว...”

เสียงสั่นเครือจากเตียงไม้เล็กดึงหลินเยว่ซินกลับจากภวังค์

หลินจื่อซวน น้องชายวัยสิบขวบของนาง นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางที่ปะซ้อนกันหลายชั้น แก้มแดงจัดเพราะพิษไข้ ริมฝีปากซีด ลมหายใจร้อนผ่าวและแผ่วจนเหมือนจะขาดหายได้ทุกเมื่อ

เขาเป็นเด็กที่ผอมเกินวัย  

อ่อนแอเกินวัย  

และเปราะบางจนหลินเยว่ซินไม่กล้าปล่อยให้คลาดสายตา

มือเล็กๆ ของเขาแห้งแตกเพราะหนาวจัด  

ข้อมือผอมจนมองเห็นเส้นเอ็น  

แต่ดวงตาของเด็กน้อยยังคงใสสะอาดอย่างน่าปวดใจ

บริสุทธิ์เกินกว่าจะมาเกิดในโลกเช่นนี้

หลินเยว่ซินถอดเสื้อคลุมขนจิ้งจอกเก่าของตนออกทันที—สมบัติชิ้นสุดท้ายที่เหลือจากบิดา—แล้วห่มให้น้องชายโดยไม่ลังเล

เสื้อคลุมตัวนั้นเก่าจนขนร่วงเป็นหย่อมๆ ตะเข็บด้านในขาดหลายแห่ง แต่ยังมีกลิ่นไม้สนจางๆ ติดอยู่ กลิ่นเดียวกับที่เคยลอยมากับตัวบิดายามกลับจากลานฝึก

จากนั้นนางขึ้นไปนั่งข้างเตียง ดึงร่างเล็กนั้นเข้ามากอดแนบอก

“นอนเถิด จื่อซวน” นางกระซิบ พลางใช้แก้มแนบหน้าผากร้อนผ่าวของเขา “พรุ่งนี้พี่จะเอางานปักไปขายที่ตลาด แล้วจะซื้อยาให้เจ้า”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนแรง

“แล้วพี่เล่า... พี่ไม่หนาวหรือ”

คำถามนั้นทำให้หลินเยว่ซินนิ่งไปชั่วขณะ

เพราะความจริง นางหนาว  

หนาวจนปลายนิ้วชา  

หนาวจนลมหายใจแผ่วเป็นไอ  

หนาวจนบางคืนรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างเกือบแข็งค้าง

แต่เมื่อนางมองน้องชาย ความจริงทั้งหมดก็กลายเป็นคำพูดที่เอ่ยไม่ได้

นางยิ้มบางๆ

“พี่ไม่หนาว”

“ทำไมเล่า”

มือเล็กกำแขนเสื้อนางแน่นขึ้น ราวอยากยึดคำตอบนั้นไว้เป็นหลักเดียวของโลก

หลินเยว่ซินลูบผมเขาเบาๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด

“เพราะในตัวพี่ มีไฟดวงหนึ่งที่ไม่มีวันดับ”

“ไฟอะไรหรือพี่หญิง”

“ไฟที่เกิดจากความรักที่พี่มีต่อเจ้า”

นางก้มลงจุมพิตหน้าผากเด็กชาย

“ไฟที่พี่สัญญาไว้กับท่านพ่อท่านแม่ ว่าจะปกป้องเจ้าให้ได้”

“ตราบใดที่พี่ยังหายใจ พี่จะไม่ยอมให้เจ้าหนาว  

ไม่ยอมให้เจ้าถูกทอดทิ้ง  

และไม่ยอมให้ใครพรากเจ้าไปจากพี่”

หลินจื่อซวนอาจไม่เข้าใจทุกถ้อยคำ  

แต่เขาเชื่อพี่สาวเสมอ

ร่างเล็กค่อยๆ ผ่อนคลายลงในอ้อมแขนของนาง ซุกเข้าหาไออุ่นเพียงหนึ่งเดียวที่เขามีอยู่บนโลกใบนี้

สำหรับเด็กคนหนึ่งซึ่งสูญเสียทุกอย่างไปตั้งแต่ยังเล็ก  

อ้อมแขนของพี่สาว ก็คือบ้าน  

คือกำแพง  

คือฟ้าและดินทั้งผืน

หลินเยว่ซินก้มมองมือตนเองเงียบๆ

ใต้ผิวหนังนั้น นางรับรู้ได้ถึงความเย็นบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดมานานหลายปี

มันเย็นกว่าหิมะ  

นิ่งกว่าน้ำแข็ง  

และอันตรายเกินกว่าสิ่งใดที่ควรมีอยู่ในร่างของมนุษย์ธรรมดา

บางครั้งน้ำในถ้วยแข็งตัวเอง  

บางครั้งลมหายใจของนางกลายเป็นไอสีฟ้าจาง ทั้งที่อากาศยังไม่หนาวถึงเพียงนั้น  

บางครั้งเมื่อหวาดกลัวหรือโกรธจัด อากาศทั้งห้องจะลดต่ำลงอย่างผิดปกติ จนแม้เปลวไฟในเตายังสั่นวูบ

นางไม่รู้ว่านี่คือคำสาป  

หรือคือเศษซากของบางสิ่งที่ติดตัวมาจากชาติปางก่อน

นางรู้เพียงว่า หากความลับนี้ถูกเปิดเผย

ผู้คนจะเรียกนางว่าแม่มด  

เรียกจื่อซวนว่าเครือญาติของปีศาจ  

และแผ่นดินกว้างใหญ่แห่งนี้คงไม่เหลือที่ใดให้สองพี่น้องยืนอยู่ได้อีก

หลินเยว่ซินกำมือแน่น เล็บจิกฝ่ามือจนเจ็บ

ก่อนให้คำมั่นกับตัวเองอีกครั้งอย่างเงียบงัน

ต่อให้ต้องตาย  

ความลับนี้ก็จะไม่มีวันหลุดจากปากของนาง