มารดาพบบุตร 1

“ เหลือเวลาแค่ปีๆกว่า ตำหนักก็ไม่มีผู้อาศัยแล้ว ถ้าไม่เป็นภัยต่อผู้อื่นก็ปล่อยไป ค่อยสังเกตอยู่รอบนอกก็พอ ” 

หลี่ซื่อหมินออกคำสั่ง  อู๋กงกงคารวะรับพระบัญชา 

วันขึ้นปีใหม่ใกล้เขามาเลื่อยๆ ต้นข้าวเริ่มออกดอก ช่วงเวลานี้หลี่เฉิงเฉียนคลุกอยู่แต่ในห้องค้นคว้า แทบจะกินนอนอยู่ในนั้น เขาต้องคัดสรรต้นข้าวที่มีเกสรตัวผู้และตัวเมียอยู่ในช่อเดียวกัน ถึงแม้อดีตเคยทำวิจัยพันธุ์ข้าวมาแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ความล้าหลังของยุคสมัยเป็นดั่งปราการทองแดงเชื่อมด้วยกำแพงหินสูงเกินกว่านกจะบิน กั้นระหว่างหลีเฉิงเฉียนและความสำเร็จออกจากกัน เขาทุ่มเทให้กับการค้นคว้าครั้งนี้มากกว่าครั้งไหนๆ 

ในอีกด้าน ต้นข้าวเหนียวดำ และ ต้นข้าวหอมก็กำลังออกดอกเช่นกัน เขาต้องนำเกสรของสองสายพันธุ์ มาผสมข้ามสายพันธุ์กัน โอกาสสำเร็จมีไม่ถึงครึ่ง ส่วนห้องผักสวนครัวที่เขาปลูกไว้บัดนี้กำลังงอกงาม ยิ่งได้น้ำหมักชีวภาพแล้วยิ่งโตวันโตคืน รอวันเผยโฉมต่อหน้าสาธารณชน

ศักราชเจิ้นกวน พระจักรพรรดิถังไท่จง ขึ้นครองราชย์ปีที 8 ปลายเดือน 12 อีก 7 วันจะถึงวันขึ้นปีใหม่ ฤดูเหมันต์กำลังบอกลาต้าถัง แม้อาลัยอาวรณ์จำใจจาก วัฏจักรหมุนเวียนหลายแสนหลายภพชาติก็ยังคงเดิม อากาศเย็นสบายสายลมพัดเอื่อย 

หลี่เฉิงเฉียน ยังคงออกกำลังกายยามเช้าเช่นเคย นับจากวันแรกนี่ก็ครบเดือนพอดี ที่เขาหมั่นเพียรฝึกฝนร่างกาย เวลานี้เขาวิ่งรอบตำหนัก กำลังจะครบ 15 รอบ คิดเป็นระยะทางได้ 24 ลี้ เมื่อถึงจุดหมายหลี่เฉิงเฉียนหายใจถี่รัวอย่างเหนื่อยหอบ มือท้าวเอวยืนโค้งคำนับอากาศอยู่นานสองนาน ด้วยระยะทางที่มากขึ้นร่างกายจึงยังปรับตัวไม่ทัน เมื่อเสร็จกิจทั่วไปเขาจะเข้าไปดูสวนผักก่อนเสมอ ตอนนี้ผักกาด ผักกวางตุ้ง และผักบุ้ง เติบโตได้ที่แล้วพอที่จะเก็บไปทำอาหารได้แล้ว เขาเก็บผักขึ้นมาบางส่วน ตั้งใจจะให้ขันทีเกานำไปถวายให้ฮองเฮาที่ตำหนัก หลี่เฉิงเฉียนล้างผักทั้งสามชนิดอย่างบรรจง เขาฝืนกฎแห่งธรรมชาติปลูกผักนอกฤดู ยืนมองหิมะขาวโพลนบนพื้น หวนนึกถึงเจ้าของร่างในอดีต เขาแหกกฎมณเฑียรบาล แหกกฎสวรรค์ มาวันนี้เขาแหกกฎธรรมชาติ หรือเขาคือ ศัตรูของกฎทั้งปวง ยิ่งคิดให้ยิ่งหนักใจ

หลี่เฉียงเฉียน จัดแจงผักสดทั้งสามใส่ปิ่นโตเพื่อไม่ให้ใครรู้ ขันทีเกาเดินทางไปตำหนักคุนหนิงเพื่อขอเข้าเฝ้าฮองเฮา  ฮองเฮานั่งอ่านรายละเอียดของการเตรียมการจัดงานวันขึ้นปีใหม่ที่กำลังจะมาถึง 

“ เผิงกงกงเปิ่นกงว่าจะเพิ่มผัดถั่วงอกเข้าไปในการอาหาร เปิ่นกงจะลงมือปรุงเอง ” 

เป็นพระมหากรุณาธคุณ พ่ะย่ะค่ะ เผิงกงกงกล่าวยังไม่ทันขาดคำ นางกำนัลประจำตำหนักคุนหนิง รีบเข้ามารายงาน เรื่องขันทีจากตำตงกงขอเข้าเฝ้าฮองเฮา

ฮองเฮารู้สึกแปลกพระทัย ยังไม่ถึงกำหนดวันส่งชา ทำไมถึงมาก่อนเวลา 

“ ให้เข้ามาได้ ” 

ฮองเฮากล่าวด้วยเสียงเรียบ ขันทีเกาเดินประคองปิ่นโตไม้ ก้าวทุกก้าวอย่างระมัดระวัง 

“ ถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ พันปี พันพันปี ” 

ขันทีเกาวางปิ่นโตไม้ก้มกราบหน้าติดพื้น 

“ ลุกขึ้นได้ ” 

ฮองเฮาทรงอนุญาติ เมื่อขันทีเกายืนขึ้นจัดแจงเครื่องแต่งการให้เรียบร้อยแล้ว จึงยื่นปิ่นโตส่งให้เผิงกงกง พร้อมแจ้งว่าหลี่เฉิงเฉียนให้เอามาถวายฮองเฮา เผื่อจะเป็นประโยชน์แก่ฮองเฮาไม่มากก็น้อย ฮองเฮาพยักหน้ารับ เผิงกงกง นำปิ่นโตวางบนโต๊ะ เปิดฝาปิ่นโตชั้นแรก ถึงกับตกตะลึงงันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

“ ผะ ผะ ผักกาด ” 

สิ้นคำเผิงกงกง หัวคิ้วของฮองเฮาต้องขมวดเข้าหากัน ลำพึงในใจ ฤดูหนาวเช่นนี้หลี่เฉิงเฉียนไปเอาผักกาดมาจากไหน ฤดูนี้ไม่สามารถปลูกอะไรได้ หากใครรู้เข้าจะไม่คิดว่าเขาเป็นพ่อมดหมอผีหรอกหรือ ฮองเฮาจ่างซุนยื่นมือไปหยิบผักกาด พิจารณาดูแล้วก็เหมือนผักกาดทั่วไป ติดอยู่ที่หัวเล็กไปหน่อย

ชั้นที่สองของปิ่นโต ใส่ผักกวางตุ้งมา ชั้นที่สามใส่ผักบุ้งมา ฮองเฮาจ่างซุ่นได้แต่หายใจเข้าลึกๆ น่าสนใจ เขาทำได้อย่างไร หากไม่ได้เห็นกับตาเปิ่นกงคงยากจะขจัดความสงสัย หากมีผักสดร่วมบนโต๊ะอาหารของฝ่าบาท และ เหล่าขุนนางคงแปลกใจไม่น้อย อาจจะพอมีประโยชน์กับเขาในภายภาคหน้า ฮองเฮาสั่งเผิงกงกงให้นำของไปให้แม่ครัวทำอาหาร 2-3 อย่าง เปิ่นกงจะเข้าเฝ้าฝ่าบาท 

ณ ตำหนักทรงพระอักษร ฮองเฮาเดินนำหน้าเหล่าข้าราชบริพาร หยุดยืนอยู่หน้าตำหนัก ขันทีเฝ้าตำหนักเข้ามาทำความเคารพ ฮองเฮาแจ้งความประสงค์ที่จะเข้าเฝ้าฝ่าบาท เมื่อได้รับพระราชานุญาติ ฮองเฮาจึงย่างก้าวเข้าสู่ตำหนักทรงพระอักษร

“ ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นหมื่นปี ” 

ฮองเฮายอบกายทำความเคารพ หลี่ซื่อหมินเข้ามาประคองมเหสีของตน ลุกขึ้นเถิด วันนี้ฮองเฮามีเรื่องด่วนอะไรถึงมาหาเจิ้นถึงที่นี่ วันนี้หม่อมฉันนำอาหารมาให้ฝ่าบาททรงเสวยเพค่ะ หลี่ซื่อหมินพยักหน้าอมยิ้มน้อยๆ เป็นเจ้าที่ห่วงใยเจิ้นเสมอ ฮองเฮาจ่างซุนยอบกายคารวะ พยักหน้าให้เผิงกงกงนำอาหารเข้ามา นางกำนัลวางอาหาร 3 อย่างวางไว้บนโต๊ะ หลี่ซื่อหมินนั่งมองอาหารบนโต๊ะด้วยความประหลาดใจ ฮองเฮาจ่างซุนจึงอธิบายถึงที่มาของผักที่ใช้ทำอาหารมาให้ฝ่าบาทฟัง พร้อมกับขอพระราชานุญาติ เขาเยี่ยมบุตรชายที่ตำหนักตงกง พระนางให้เหตุผลถึงเรื่องที่พระนางสงสัยว่าตำหนักตงกงได้ผักสดในหน้าหนาวมาจากไหน หากปลูกเองถ้าสามารถถ่ายทอดวิธีปลูกให้ประชาชนต้าถังได้ หน้าหนาวชาวบ้านจะได้มีผักสดกินกัน