มารดาพบบุตร 2

หลี่ซื่อหมิน ทรงอนุญาติให้ฮองเฮาเข้าตำหนักตงกงได้ โดยให้อู๋กงกงไปด้วย ขอบพระทัยเพค่ะฝ่าบาท อาหารมื้อนี้เป็นที่พอพระทัยยิ่งนัก หลายเดือนแล้วที่หลี่ซื่อหมินไม่ได้เสวยผัดสด ความสดของผักทำให้เขารู้สึกกระชุ่มกระชวยยิ่งนัก

เมื่อได้รับพระราชานุญาติจากฝ่าบาท ฮองเฮาจ่างซุนจึงนั่งเกี้ยวมุ่งหน้าสู่ตำหนักตงกง ประมาณ 1 เค่อ ขบวนเสด็จของฮองเฮาก็มาถึงหน้าตำหนัก เผิงกงกงประกาศแจ้งเตือนถึงผู้มาเยือน อู๋กงกงเข้าไปแจ้งองครักษ์หลวงเฝ้ายาม ว่าฮองเฮาได้รับพระราชานุญาติ ให้สามารถเข้าตำหนักตงกงได้ 

เสียงประกาศของเผิงกงกง ดังก้องกังวาน แม้อยู่นอกตำหนัก แต่ก็ทำให้หลี่เฉิงเฉียนสะดุ้งตื่นจากการพักผ่อนกลางวัน หลี่เฉิงเฉียนรีบลุกขึ้นจัดแจงเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย ก่อนจะพอขันทีเกาเดินไปรับเสด็จที่ตำหนักกลาง หลี่เฉิงเฉียนยืนรอไม่นาน ก็เห็นขบวนเสด็จที่กำลังค่อยๆ เดินทางมาถึง หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งลงจากเกี้ยว เมื่อหลี่เฉิงเฉียนเห็น หญิงวัยกลางคนผู้นั้นยืนอยู่ตรงหน้า ดั่งตกอยู่ในภวังค์ร่างกายไม่ยอมทำตามใจต้องการ ยืนแข็งทื่อร่างกายไม่ยอมขยับอยู่นาน อู๋กงกงแผดเสียงด้วยความไม่พอใจ 

“ เห็นฮองเฮาทำไมไม่คุกเข่า .!! ”

 หลี่เฉิงเฉียนได้สติหลุดออกจากภวังค์ รีบหมอบกราบหน้าผากติดพื้น

“ ถวายบังคมฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ พันปี พันพันปี ” 

หลี่เฉิงเฉียนทำความเคารพปากสั่นตัวสั่น น้ำตาอาบสองแก้ม เหมือนร่างกายนี้อยู่นอกเหนือการควบคุม  ความเศร้า ความเหงา ความเสียใจ ความถวิลหา ความรู้สึกต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาในใจไม่รู้จบ เขาสะอื้นร่ำไห้เหมือนเด็กน้อยอยู่นาน สายตาหลายคู่จับจ้อง คนเบื้องหน้าที่กำลังร่ำไห้ปานจะขาดใจตาย  บ้างสงสาร บ้างเวทนา บ้างสะเทือนใจ

ฮองเฮาจ่างซุน เข้าไปประคองหลี่เฉิงเฉียนให้เงยหน้า สองมือลูบหน้าด้วยความรักใคร่เป็นห่วง มารดายังคงเป็นมารดาวันยันค่ำ ฮองเฮาพยุงบุตรของตนเข้าตำหนัก ทอดพระเนตรเห็นตำหนักที่เคยโอ่อ่า บัดนี้มีแต่ฝุ่นหยากไย่ พยุงบุตรนั่งบนโต๊ะกลางห้อง 

“ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ” ฮองเฮาถามบุตรด้วยความเป็นห่วง 

“ ผู้น้อยสบายดีขอรับ ” หลี่เฉิงเฉียนตอบกับฮองเฮา 

“ ทูลฮองเฮาตำหนักกลางนี้ผู้น้อยตั้งชื่อใหม่ว่า ตำหนักสุญตา คือความว่างเปล่า ” 

หลี่เฉิงเฉียนทอดมองด้านนอกตำหนัก หลังจากถูกขังอยู่ในตำหนักเป็นเวลานาน ผู้น้อยปล่อยวางจากทุกอย่าง ถ้าจะผิดก็ผิดที่ผู้น้อยไม่เข้าใจชีวิต คิดว่าตัวเองเกิดมาพร้อมกับเงินทอง อำนาจ ความสูงศักดิ์ รวมถึงราชบัลลังก์ สิ่งเหล่านี้ห่อหุ้มผู้น้อยให้ยึดติดอยู่กับภาพมายา หากถอดยศศักดิ์ออกเราก็เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา เบื้องหน้าของผู้น้อย ก็คือ มารดา ส่วนด้านหน้าของฮองเฮาก็แค่บุตรคนหนึ่ง 

วันนี้มารดามาหาบุตร คงเพราะผักสดเหล่านั้น หากมารดายังไม่ทานมื้อกลางวันมา ลูกจะขอตอบแทนมารดาสักมื้อ แล้วลูกจะไขข้อสงสัยของมารดาทุกคำถามที่มารดาอยากรู้ ฮองเฮาพยักหน้ารับ เดิมทีอู๋กงกงจะตักเตือนถึงสถานะของหลี่เฉิงเฉียน แต่ฮองเฮาใช้สายพระเนตรห้ามไว้

หลี่เฉิงเฉียน ลงครัวด้วยตนเอง มีขันทีเกา และนางกำนัลจากตำหนักคุนหนิงเป็นลูกมือ รายการอาหารมีดังนี้ ผักกาดขาวห่อหมูราดซอส ต้มจืดหมูสับผักกาดขาว ผักกวางตุ้งราดซอส ผัดผักบุ้งหมูกรอบ กลิ่นหอมลอยตลบอบอวนทั่วตำหนัก นางกำนัลทั้งหลายต่างประหลาดใจที่หมูของคุณชายไม่มีกลิ่นสาบเลยสักนิด แค่ดมกลิ่นก็ชวนให้น้ำลายสอ อาหารทั้งหมดจัดวางขึ้นโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ สองแม่ลูกนั่งทานข้าวคนละฝั่ง หลี่เฉิงเฉียนปรนนิบัติมารดาของตนโดยไม่ให้ใครคอยช่วยเหลือ เขารู้ดีว่าเวลาของตนกำลังเหลือน้อยลงทุกที สิ่งเดียวที่พอทำให้ได้คือ กตัญญูต่อมารดาของตนให้มาก 

อาหารกลางวันมื้อนี้ ช่วยเติมเต็มจิตใจให้อิ่มเอิบ ยศถาบรรดาศักดิ์ถูกถอดกองไว้ เหลือเพียงสายสัมพันธ์ฉันแม่ลูก หลี่เฉิงเฉียนเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในตำหนักตงกง มีทั้งเรื่องขำขัน และชวนให้สงสาร ยกเว้นเรื่องห้องลับของเขา 

ฮองเฮาเปรมปรีดิ์กับเรื่องที่ได้ฟัง เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ฮองเฮาทรงอยากทอดพระเนตรโรงปลูกผักของหลี่เฉิงเฉียน ซึ่งหลี่เฉิงเฉียนก็ไม่อิดออด เขาลุกขึ้นเป็นมัคคุเทศก์ นำฮองเฮาเที่ยวชม 

ฮองเฮา และข้าราชบริพาร เดินตามการนำทางของเจ้าของตำหนัก เดินผ่านสระบัว ปลาน้อยใหญ่แหวกว่ายธารา ฮองเฮาทอดพระเนตรเห็นกองก้อนหินแปลกเรียงรายกัน อดสงสัยไม่ได้จำต้องเอ่ยถาม 

“ กองก้อนหินที่เรียงกันในสระบัวนั้นคืออะไร รึ ” 

หลี่เฉิงเฉียนหันมองตามสายพระเนตรของฮองเฮา จึงอธิบายถึงที่มา 

“ นั้นคือค่ายกลไว้สำหรับจับปลาพ่ะย่ะค่ะ ปลาสามารถเข้าออกได้น้ำในค่ายกลจะตื้นกว่าน้ำในสระ ถ้าเราต้องการจับปลาก็แค่ปิดทางน้ำเข้าปลาก็ไม่สามารถออกจากค่ายกลได้พ่ะย่ะค่ะ ” 

ฮองเฮาพยักหน้าอย่างพอพระทัย อู๋กงกง และข้าราชบริพาร ต่างอัศจรรย์ใจกับสิ่งที่ได้เห็น อู๋กงกงแอบชื่นชมหลี่เฉิงเฉียนอยู่ในใจ เดินลัดเลาะมาทางตำหนักปีกซ้าย มีลักษณะเป็นห้องยาว 3 ห้องติดกัน ห้องแรกที่พบเจอ 

หลีเฉิงเฉียนแนะนำฮองเฮา และข้าราชบริพาร 

“ห้องนี้เรียกว่าห้องยู่หมี่พ่ะย่ะค่ะ”

 เมื่อทั้งหมดเดิมมาถึงหน้าห้อง ทุกคนต่างรับรู้ถึงกลิ่นดินอ่อนๆโชยมา มองเข้าไปด้านในต้องตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น ต้นยู่หมี่(ข้าวโพด)ขึ้นเขียวขจี กำลังออกผลอ่อน นับได้ร่วม 70 ต้น

“ ทะ ทะ ท่าน ท่านทำได้อย่างไร ” 

อู๋กงกงเก็บความประหลาดใจไว้ไม่อยู่ หลี่เฉิงเฉียนหันไปหาขันทีอาวุโส เขาทำความเคารพก่อนจะอธิบายให้คลายข้อสงสัย 

“เหตุที่ไม่สามารถปลูกพืชหน้าหนาวได้เป็นเพราะดินฟ้าอากาศไม่เอื้ออำนวย  ผู้น้อยใช้วิธีสร้างฤดูปลูกพืชขึ้นมาในห้องนี้โดยใช้ประโยชน์จากเตียงเตา ทำให้ห้องนี้มีสภาพอากาศ ที่ใกล้เคียงกับอากาศที่พืชต้องการ ดินผู้น้อยใช้ตะกร้าหวายแทนกระถางใส่ดิน  น้ำที่ใช้รดพืชผักต้องเป็นน้ำอุ่น ผู้น้อยเฝ้าประคบประหงมต้นพืชเหล่านี้ดังลูกของตนเอง แต่ละวันผู้น้อยจะบันทึกการเจริญเติบโตของต้นพืช ท่านจะเห็นผนังทั้ง 4 ด้านจะมีรอยการจดบันทึกไว้”