14

ด้านหนูน้อยทั้งสองไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วง เดินจูงมือกันเดินดูของเล่นไปเรื่อยๆ อย่างสนุก ด้วยความเป็นเด็กจึงไม่คิดถึงเรื่องอันตราย ก็อย่างว่าเด็กยังไงก็คือเด็ก หากยังโตพอดูแลตัวเองยังไม่ได้ยังไงก็ยังเป็นภาระของพ่อแม่อยู่เสมอ

“พี่เซน พอลี่อยากไปดูน้องหมีค่า” หนูน้อยพอลี่ชี้มือไปยังร้านขายตุ๊กตา

“พี่เซนพาไปก๊าบ” เอ่ยจบก็จูงมือหนูน้อยเดินไปทันที พอเดินมาถึงทั้งสองก็ดูตุ๊กตาตัวนั้นที ตัวนี้ทีอย่างสนุกสนาน

“พี่เซนเบื่อตรงนี้แย้ว...เราปาย...ร้านไอติมกัน” เซนชี้มือไปยังร้านขายไอศกรีมที่อยู่หน้าร้านขายตุ๊กตา

“ไปกินติมกาน...” หนูน้อยพอลี่ก็เห็นด้วยกับหนุ่มน้อย แล้วทั้งสองก็เดินไปยังร้านขายไอศกรีม

อีกมุมหนึ่งในร้านอาหารที่อยู่ถัดจากร้านไอศกรีมไป ชายหนุ่มกำลังนั่งคุยงานกับลูกค้า แต่พอมองออกมานอกร้านที่เป็นกระจกก็เห็นเด็กสองคนยืนอยู่หน้าร้านไอศกรีม ชายหนุ่มสังเกตอยู่นานว่าเด็กผู้หญิงตัวอ้วนกลมนั้นใช่พอลี่รึเปล่า และก็มองอยู่นาน เมื่อเริ่มมั่นใจแล้วว่าใช่ก็เลยขอตัวกับลูกค้ามาหาหนูน้อยทันที ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังเดินมานั้นก็ได้ยินเสียงประชาสัมพันธ์ประกาศหาพอลี่กับหนุ่มน้อยอีกคนพอดี

“ยัยเด็กแสบน่าจะหายตัวไปเลย หืม...แล้วทำไมเราต้องเป็นห่วงเด็กบ้านี้ด้วยนี่ ขนาดพ่อแท้ๆ ยังทิ้งเลย”

ชายหนุ่มสบถด่าพ่อของหนูน้อยขณะเดินมาหาด้วยความเป็นห่วง

หนูน้อยทั้งสองได้แต่ยืนจ้องมองพนักงานขายไอศกรีมด้วยความน่าสงสาร ตอนแรกมาถึงหนูน้อยทั้งสองสั่งไอศกรีมรสช็อกโกแลต แต่พอพนักงานถามหาเงินเท่านั้นแหละ หนูน้อยทั้งสองก็ส่ายหัวไปมาว่าไม่มี จึงเป็นเหตุให้หนูน้อยทั้งสองได้แต่จ้องมองพนักงานขาย

“พอลี่อยากกินค่าพี่เซน” หนูน้อยเอ่ยเสียงเศร้า

“เรากาบไปหาแด๊ดกับมันกันดีกว่า...”

“เราจาปาย...ทางหนาย...คะ...” พอลี่เอ่ยด้วยความมึนงง เมื่อมองไปรอบๆ ก็มีแต่ผู้คน แถมเป็นสถานที่ไม่คุ้นเคยด้วย

“พี่เซนก็ม่าย...รุ...” เซนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะกลับไปทางไหน

“ฮือๆๆๆ พี่เซน พอลี่อยากหามี๊เตร่า...ฮือๆ ...” หนูน้อยพอลี่ปล่อยเสียงร้องออกมาทันที เมื่อเริ่มรู้แล้วว่าตัวเองหลงทาง

เซนรีบกอดปลอบพอลี่ทันที ด้วยความเป็นลูกผู้ชาย เพราะพ่อของตนนั้นสอนมาว่าให้ปกป้องผู้หญิงและห้ามร้องไห้เด็ดขาด

พนักงานขายไอศกรีมก็เริ่มทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน เพราะอยู่ดีๆ หนูน้อยดวงตาสีฟ้าก็ร้องไห้ออกมา พร้อมกับได้ยินเสียงประชาสัมพันธ์ประกาศตามหาเด็กรูปร่างลักษณะเหมือนทั้งสองคนด้วย จึงคิดจะช่วย แต่ก็ช้าไป เมื่อมีเสียงเข้มของใครบางคนร้องเรียกเด็กๆ

“พอลี่มาหาลุงพอลมา” เมื่อมาถึงเห็นว่าตอนนี้หนูน้อยกำลังร้องไห้อยู่จึงร้องเรียกด้วยความเป็นห่วง

ด้านเซนเห็นมีคนแปลกหน้าที่ตนไม่คุ้นเคยเรียกพอลี่ เขาก็รีบปล่อยคนในอ้อมกอดออกแล้วมายืนขวางทางชายหนุ่มไว้ ส่วนพอลี่เมื่อได้ยินเสียงและจำได้ว่าเป็นใคร ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดขาคนที่เรียกแทนตัวเองว่าลุงทันที

“ฮือๆ ...ลุงพอลมาต้วย!...พอลี่แล้ว...ฮือๆๆ” หนูน้อยร้องออกมาด้วยความดีใจ

พอลรีบอุ้มหนูน้อยขึ้นมาทันทีพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ส่วนหนูเซนได้แต่มองตาแป๋วด้วยความสงสัย ส่วนพนักงานขายไอศกรีมก็หมดห่วง เมื่อเห็นว่าญาติของเด็กๆ มารับแล้ว แถมคนที่มารับยังหล่อบาดตาบาดใจเธออีก และดูยังไงหนูน้อยกับคนที่เรียกแทนตัวเองว่าลุงนั้น มองยังไงก็เป็นพ่อลูกกันชัดๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นลุงกับหลาน พนักงานขายไอศกรีมได้แต่เก็บความคิดนั้นไว้ในใจ ก่อนจะหันไปขายไอศกรีมให้ลูกค้าที่เพิ่งเดินเข้ามา

“ไม่ร้องนะ ลุงพอลอยู่นี่แล้ว แล้วพอลี่มากับใครคะ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่ม

พอลี่รีบปาดน้ำตาพร้อมกับหอมแก้มสากชายหนุ่มเพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนจะแนะนำเซนให้ชายหนุ่มรู้จัก

“พี่เซนลูกของป้าอ้อกับลุงไบรอันค่า...”

พอลนั้นไม่ได้รับรู้เลยว่าพอลี่นั้นเอ่ยอะไรกับตน เพราะตอนนี้หัวใจของชายหนุ่มกำลังเต้นแรงกับจูบที่เด็กน้อยในอ้อมแขนมอบให้ก่อนหน้านี้