15

‘ทำไมเรารู้สึกแบบนี้ หรือว่าเราตกหลุมรักเด็ก 4 ขวบคนนี้กัน คงไม่หรอกมั้ง เด็กแสบแบบนี้ใครจะรักลง เรารักน้องต่อคนเดียว ส่วนยัยเด็กนี้เราเกลียด’ เอ่ยถามตัวเองในใจอย่างสับสน

“พอลี่ว่าอะไรนะแด๊ดดี้ อุ้ย!...ลุงพอลไม่ได้ยินจ้า”

พอลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากเป็นพ่อของพอลี่นัก แต่ที่แน่ๆ หนูน้อยจุ๊บแก้มเมื่อกี้นี้หัวใจเขาเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกเสื้อเลยก็ว่าได้

“พอลี่บอกว่า...พี่เซนลูกของป้าอ้อกับลุงไบรอันค่า...” หนูน้อยเอ่ยอีกครั้ง

“หวัดดีก๊าบ...ลุงพอล...” เมื่อถูกแนะนำตัว เซนสุดป่วนก็สวัสดีชายหนุ่มทันที พร้อมกับถือโอกาสเรียกว่าลุงตามพอลี่เลย

“ไปนั่งในร้านอาหารกับลุงดีกว่านะ พอดีลุงพอลมาทำงานคุยกับลูกค้าค้างไว้อยู่ เราไปกันเถอะ” พอลไม่ถือสาพร้อมกับชวนเด็กทั้งสองไปยังร้านที่ตนนั่งอยู่ก่อนหน้านี้

“ม่าย...พอลี่จะไปหามี๊...” พอลี่เอ่ยพร้อมกับส่ายหน้า

“เซนก็ตวยก๊าบ...” เซนเอ่ยอีกคน

“ได้ไปหามี๊แน่ครับ แต่รอลุงพอลคุยงานเสร็จก่อนนะ” ชายหนุ่มเอ่ย ‘ทำไมเขาไม่ขอเบอร์รัตนาไว้นะเมื่อเช้า เฮ้อ...ใครจะไปรู้ว่าจะเจอเรื่องไร้สาระแบบนี้’ เอ่ยว่าตัวเองในใจ

“ก็ได้ค่ะ/ครับ” หนูน้อยทั้งสองเอ่ยอย่างว่าง่าย

แล้วเขาก็พาเด็กน้อยทั้งสองไปยังร้านที่ตนจากมาก่อนหน้านี้ พอมาถึงเขาก็จัดการสั่งนมให้เด็กทั้งสองนั่งดื่มอยู่ข้างๆ ส่วนตัวเขานั้นก็คุยธุระกับลูกค้าต่อ และเวลาผ่านไปนานธุระก็เสร็จ เมื่อเสร็จชายหนุ่มจึงหันไปมองดูพอลี่ แต่ปรากฏว่าหนูน้อยนั้นหลับไปแล้ว จะเหลือก็แต่เซนที่ยังนั่งเล่นนมในแก้วอยู่

“ลูกสาวน่ารักนะครับคุณพอล ผมไม่ยักรู้ว่าคุณพอลมีลูกสาวน่ารักแบบนี้” ลูกค้าเอ่ยชมหนูน้อยพอลี่ที่นอนหลับ

“ไม่ใช่นะครับ เด็กทั้งสองเป็นหลานผมครับ” พอลเอ่ยปฏิเสธ

“ผมนึกว่าเด็กผู้หญิงเป็นลูกคุณพอลเสียอีกครับ ขอโทษด้วยนะครับ”

ก็เขาคิดอย่างงั้นจริงๆ ตอนเห็นพอลกลับมาอีกครั้งพร้อมกับหนูน้อยตาสีฟ้าในอ้อมกอด เขาก็คิดว่าเป็นลูกของชายหนุ่ม ก็เล่นเหมือนกันอย่างกับพิมพ์เดียว ถามใครใครก็คิดว่าเป็นลูกเขาทั้งนั้นแหละ

“ไม่เป็นไรครับ”

พอลเอ่ยอย่างเขินๆ ใช่ว่าเขาจะไม่ดีใจที่มีคนว่าพอลี่เป็นลูกของเขา เพราะในใจลึกๆ แล้วอยากให้พอลี่เรียกตัวเองว่าพ่อเช่นกัน

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ครับ โอกาสหน้าเราคงได้ร่วมธุรกิจกันอีกนะครับ”

จากนั้นพอลก็เดินไปส่งลูกค้าที่หน้าร้านอาหาร แล้วก็เดินมาเคลียร์ค่าอาหารพร้อมกับอุ้มหนูน้อยพอลี่ออกจากร้านไป และอีกมือจูงมือหนูเซนเดินไปด้วยกัน พอเดินออกมาจากร้านก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยร้องเรียกหนูน้อยในอ้อมกอดทันที

“พอลี่ของมี๊...” รัตนารีบวิ่งเข้ามาหาชายหนุ่มและลูกทันที

“มัม แด๊ด...” เซนน้อยก็รีบวิ่งไปหาพ่อกับแม่ทันที เมื่อมองไปเห็นว่าพ่อกับแม่ของตนก็วิ่งมาหาตนเช่นกัน

“พี่พอลเจอพอลี่ที่ไหนคะ” เมื่อมาถึงตัวชายหนุ่ม หญิงสาวก็ถามทันที

“เรื่องมันยาวน่ะ กลับบ้านพี่ค่อยเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้รีบพาพอลี่กลับไปนอนดีกว่า พอกินนมอิ่มก็หลับเลย” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบา เพราะกลัวว่าคนในอ้อมแขนจะตื่นเอา

“มัมกับแด๊ดก๊าบ...ลุงพอลเลี้ยงนมเซนตวย...” เซนที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อเอ่ยให้พ่อกับแม่ฟัง เมื่อพ่อกับแม่พามาหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม

“ขอบคุณพี่พอลนะคะ ไม่ได้เจอกันนานเลย สบายดีนะคะ”

ดอกอ้อเป็นคนเอ่ย เพราะนานจริงๆ ที่ไม่ได้เจอสามีของเพื่อน หญิงสาวมองหน้าของพอลกับพอลี่ที่หลับซบอกชายหนุ่มก็อดยิ้มไม่ได้ เมื่อพ่อลูกทั้งสองหน้าออกมาพิมพ์เดียวกันเป๊ะมาก

“สบายดี แล้วอ้อกับไบรอันไปไงมาไง จะกลับมาอยู่เมืองไทยถาวรแล้วเหรอ” พอลเอ่ย

“ครับพี่พอล ผมจะพาน้องอ้อกับเซนมาอยู่เมืองไทยถาวรแล้วครับ”

ไบรอันเป็นคนเอ่ย ไบรอันนั้นเป็นรุ่นน้องของพอลอยู่หนึ่งปี จึงเรียกชายหนุ่มว่าพี่

“ดีๆ กลับมาอยู่บ้านเราเถอะ” พอลเอ่ยอย่างสนับสนุน ก่อนจะหันมาพูดกับรัตนา “ต่อ...เรากลับกันเถอะ พี่ไม่อยากให้พอลี่นอนซบอกพี่แบบนี้ กลัวว่าจะไม่สบายตัวเอา”

“ค่ะ” รัตนาเอ่ยเพียงสั้นๆ

“ไว้โอกาสหน้าเจอกันใหม่นะไบรอัน น้องอ้อ เห็นทีวันนี้คงไม่ไหว พี่ต้องรีบพาพอลี่กลับไปนอนก่อนน่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบา เพราะกลัวว่าคนที่ซุกบนอกกว้างจะตื่นเอา

“ค่ะ ไว้โอกาสหน้าเจอกันนะคะพี่พอล และหวังว่าพี่พอลจะดูแลพอลี่ให้เหมือนลูกจริงๆ เลยนะคะ” ดอกอ้อเอ่ยเน้นท้ายประโยค ก่อนจะพาสามีและลูกเดินจากไป

ส่วนพอลได้แต่งุนงงกับน้ำคำของดอกอ้อ ก็จะไม่ให้งงได้ไง เพราะใครๆ ก็ต่างพูดให้เขาสงสัย ไหนจะนมหอม แล้วมาดอกอ้ออีก ชายหนุ่มปัดความสงสัยนั้นทิ้งไป ก่อนจะพารัตนากลับบ้าง เพราะตอนนี้ก็จะสี่โมงเย็นแล้ว เขาไม่มีงานต่อที่ไหนด้วย เลยอยากกลับไปพักผ่อนที่บ้านกับหญิงสาวและพอลี่