ตอนที่3 หนีงานหมั้น 2

ตอนที่3 หนีงานหมั้น 2

ทางด้านครอบครัวของพรีมมา

“แม่จะเอายังไงดีตาพี น้องเราทำอะไรไม่คิดถึงหน้าแม่เลย” คุณหญิงผกาหันมาถามพีระลูกชายคนโตด้วยความรู้สึกหนักใจกับเรื่องที่ลูกสาวคนเล็กก่อเอาไว้

“ผมก็บอกแม่แล้วไงครับ ว่าน้องไม่อยากหมั้น แล้วยิ่งเรามามัดมือชกน้องแบบนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็หนีครับ”

“ตาพี!! แทนที่ลูกจะช่วยแม่คิดหาทางออก จะมาตอกย้ำแม่ทำไม” คุณหญิงผกาหันมาดุลูกชายคนโตที่เอาแค่เข้าข้างน้องสาวจนเคยตัว

“ไม่เห็นจะยากเลยครับ เราแค่ก็ยกเลิกงานหมั้นไปแล้วก็ขอโทษแขกที่มาในงานแค่นี้เอง แม่จะคิดอะไรมากครับ” พีระออกความคิดเห็นไป คุณหญิงก็ยิ่งแสดงสีหน้าเป็นหนักใจอีกครั้ง

“มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ แต่แม่จะกล้ามองหน้าฝั่งนั้นได้ยังไง ไหนจะเรื่องธุรกิจที่เรากำลังจะทำร่วมกันอีก”

“แม่ครับธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ ผมว่าทุกคนเป็นผู้ใหญ่มากพอ ถึงทางนั้นจะยกเลิกทำธุรกิจกับเรา ก็ใช่ว่าเราจะเดือดร้อนนี่ครับ” คุณหญิงผกาได้ยินที่ลูกชายคนโตพูดก็ถึงกับถอนหายใจ มันก็จริงอย่างที่พีระพูด ต่อให้ทางนั้นจะยกเลิกการทำธุรกิจด้วย ก็ใช่ว่าจะเดือดร้อน แต่คุณหญิงก็ไม่อยากเป็นคนผิดคำพูด

“ทำตามที่ผมบอกเถอะครับ เรื่องมันจะได้จบ ๆ” พีระบอกกับคนเป็นแม่อีกครั้ง สุดท้ายแล้วคุณหญิงผกาก็ต้องยกเลิกงานหมั้นในครั้งนี้พร้อมกับขอโทษแขกทุกคนที่มาในงานและขอโทษทางครอบครัวของคเชนทร์กับเรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้ทางครอบครัวของคเชนทร์รู้สึกไม่พอใจมาก ๆ และยังพูดอีกว่าจะไม่ร่วมทำธุรกิจด้วย ในตอนนี้แขกภายในงานก็ทยอยพากันออกไป จะเหลือก็แต่คุณหญิงผกา พีระและก็คัพเค้ก คุณหญิงผกาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟา คัพเค้กที่เห็นก็รับเข้าไปประคองตัวเอาไว้ทันที

“คุณป้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” คุณหญิงผกาหันมามองคัพเค้กแล้วถอนหายใจ

“ป้าจะเป็นลมยัยเค้ก ยัยพรีมนะยัยพรีมทำไมทำกับแม่แบบนี้” คุณหญิงผกาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำให้คัพเค้กที่ได้ยินรู้สึกผิดไม่น้อยเพราะเธอเป็นคนช่วยให้เพื่อนรักหนีไป

“ใจเย็น ๆ ค่ะคุณป้า ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้แล้วก็คงต้องปล่อยยัยพรีมไปก่อน”

“จริงครับแม่ปล่อยน้องไปก่อน รอให้น้องพร้อมเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน” พีระนั่งลงฝั่งตรงข้ามคนเป็นแม่แล้วพูดเสริมคัพเค้กอีกคน

“แม่จะตัดเงินของน้องแกทุกทางเลยคอยดู ทั้งบัตรเครดิต ทั้งบัญชีธนาคารแล้วก็ห้ามใครช่วยเด็ดขาด คอยดูสิยัยพรีมจะอยู่ได้สักกี่วัน” คำพูดของคุณหญิงผกา ทำให้ทั้งพีระและคัพเค้กถึงกับมองหน้ากัน

“ผมว่าแม่ใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ น้องก็เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมว่าไม่น่าจะเกินอาทิตย์นี้น้องก็น่าจะกลับมา”

“ไม่ต้องมาห้ามแม่เลยตาพี ยังไงยัยพรีมก็ต้องได้รับบทเรียนเรื่องนี้” คุณหญิงผกายังคงยืนยันที่จะทำตามที่พูด ต่อให้ลูกชายคนโตอย่างพีระพูดยังไงก็ไม่ฟัง ความหนักใจทั้งหมดตกมาอยู่ที่พีระกับคัพเค้ก

“อย่าให้แม่รู้นะว่าใครเป็นคนช่วยให้ยัยพรีมหนีไป” คุณหญิงผกาพูดพร้อมกับหันมามองหน้าคัพเค้กแล้วเหลือบไปมองพีระ ทั้งสองคนก็ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เหตุเพราะทั้งสองคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทั้งหมด

“ผมว่าแม่ไปพักก่อนดีกว่าครับ เค้กพี่ฝากแม่ด้วยนะ เดี๋ยวพี่จะออกไปจัดการเรื่องค่าเสียหายและก็ว่าจะไปตามหายัยพรีมด้วย” พีระหันมาบอกกับคัพเค้กที่นั่งประคองตัวคุณหญิงผกาไว้

“โอเคค่ะ พี่พีไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวเค้กดูแลคุณป้าเอง” พีระยิ้มแล้วพยักหน้า ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

“ขึ้นไปพักข้างบนกันดีกว่าค่ะ คุณป้า” คัพเค้กเอ่ยพร้อมกับประคองตัวคุณหญิงให้ลุกขึ้นมา แล้วทั้งสองก็เดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านใหญ่