ตอนที่2หนีงานหมั้น 1

ตอนที่2หนีงานหมั้น 1

ครืดดดดด.......

“เออกูกำลังรีบไป” พาริชเอ่ยบอกกับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ 

(กูว่ามึงไม่ต้องรีบมาแล้ว)

“ทำไมวะ?”

(ก็ว่าที่คู่หมั้นของไอ้เชนทร์แม่งหนีไปแล้ว กูนี่โคตรฮาเลย)

“จริงเหรอวะ สมน้ำหน้าแม่ง!! อวดดีนักกูอยากเห็นหน้ามันฉิบหาย เออเดี๋ยวกูรีบไปดูหน้าแม่งก่อน” พาริชวางสายไปทันทีก่อนจะรีบเหยียบคันเร่งไปที่งาน เพื่อที่จะไปตอกย้ำสมน้ำหน้า คนอวดดีอย่างคเชนทร์เพราะในกลุ่มเพื่อนพาริชกับคเชนทร์ไม่ค่อยถูกกันสักเท่าไหร่ ตั้งแต่ที่คเชนทร์แอบคบกับแฟนสาวของพาริช ตอนที่เรียนอยู่ต่างประเทศ หลังจากนั้นมาทั้งสองคนก็ต่างคนต่างอยู่มากกว่า แต่วันนี้คเชนทร์กลับเลือกรักแรกของตัวเองและทิ้งเธอคนนั้น มันเลยทำให้พาริชยิ่งไม่พอใจเข้าไปอีก

ภายในงานหมั้นที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการตามหาว่าที่เจ้าสาว คเชนทร์ที่พยายามโทรหาพรีมมาเป็นร้อยสายแต่เธอก็ไม่รับสายเขาเลย ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินตรงไปหาคัพเค้กที่ยืนอยู่

“เธอไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าน้องพรีมไปไหน” คเชนทร์เอ่ยถามคัพเค้กที่ยืนทำหน้านิ่ง ก่อนจะหันมาหาคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ไม่รู้ค่ะ” คัพเค้กตอบออกมาเพียงแค่นั้น แต่คนหัวไวอย่างคเชนทร์มีหรือจะเชื่อคำพูดของคัพเค้กเพราะก่อนหน้านี้เขาเห็นว่าเธออยู่กับพรีมมาเป็นคนสุดท้าย

“ฉันไม่เชื่อเธอหรอก บอกมาว่าน้องพรีมอยู่ที่ไหน” คเชนทร์ใช้สายตาคมจ้องมองคัพเค้กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเหมือนว่ากำลังจับผิด จนคัพเค้กที่เจอกับสายตาแบบนั้นถึงกับรีบหลบทันที

“ก็บอกว่าไม่รู้ไงคะ ถึงเค้กจะเป็นเพื่อนสนิทของยัยพรีมก็ใช่ว่ายัยพรีมจะบอกทุกเรื่องซะหน่อย เค้กก็บอกพี่ไปแล้วว่ายัยพรีมไม่ได้อยากหมั้นกับพี่ตั้งแต่ทีแรก แต่พี่ไม่เชื่อเค้กเองช่วยไม่ได้” คัพเค้กกอดอกยักไหล่ใส่คเชนทร์ที่ยังทำหน้าดุใส่เธอ

“เธอพูดแบบนี้ก็หมายความว่าเธอรู้เรื่องที่น้องพรีมหนีไปวันนี้ใช่ไหม” คเชนทร์กระชากแขนเล็กเข้ามาหาตัวเองก้มลงถามคัพเค้กอีกครั้ง

“โอ๊ยยย!! เจ็บนะคะบีบมาได้ ก็บอกว่าไม่รู้ไง เลิกถามได้แล้วค่ะ คำตอบเดิมก็คือไม่รู้” คัพเค้กขึ้นเสียงใส่ด้วยความรำคาญที่คเชนทร์เอาแต่ถามเธอไม่หยุดสักที

“ก็ได้ แต่ถ้าฉันรู้ว่าเธออยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ฉันไม่เอาเธอไว้แน่” คเชนทร์ปล่อยแขนเล็ก แล้วเดินไปทันที คัพเค้กมองตามหลังคนตัวโตด้วยความรู้สึกโกรธ

“ก็เป็นแบบนี้ไงใครมันอยากจะหมั้นด้วย ชิ!” เมื่อคเชนทร์เดินออกไปไกลแล้ว คัพเค้กถึงได้ส่งข้อความไปหาพรีมมาเพื่อบอกสถานการณ์ในตอนนี้ ส่วนคเชนทร์ก็เดินไปที่กลุ่มเพื่อนที่มาในงาน

“เป็นไง? หาคู่หมั้นมึงเจอหรือยัง” พาริชที่เพิ่งมาเอ่ยถามเพื่อน (เคย) สนิทด้วยท่าทางเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกสะใจไม่น้อย

“คำถามมึงดูไม่จริงใจเลยนะ”

“อ้าวไอ้เหี้ยนี่แม่ง! กูถามด้วยความเป็นห่วงจริง ๆ มีอะไรให้กูช่วยไหมล่ะ ลูกน้องกูฝีมือดีนะ รับรองหาว่าที่เมียมึงแป๊บเดียวเจอแน่” พาริชยักคิ้วดกดำขึ้นเพื่อตอกย้ำคำพูดของตัวเองว่าเขาสามารถว่าที่คู่หมั้นของเพื่อน (เคย) สนิทเจออย่างแน่นอน

“ไม่จำเป็นกูไม่อยากติดหนี้บุญคุณคนอย่างมึง” คเชนทร์รีบปฏิเสธไปทันที

“มึงก็ไปกวนตีนมัน มันก็ยิ่งเครียด ๆ อยู่” ปวินทร์หันมาต่อว่าพาริชที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“กูก็อยากช่วยไง” พาริชยักคิ้วใส่ปวินทร์ที่ยืนจ้องมา

“ช่วยอยู่เงียบ ๆ เถอะ กูว่าน่าจะดีกว่า” เป็นปวินทร์ที่ต่อว่าพาริชอีกครั้ง

“โอเคกูเงียบก็ได้” พาริชยกยิ้มมุมปากสายตาคมมองไปที่คเชนทร์ ชายหนุ่มรู้สึกสะใจจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่

คนเหี้ยอย่างมึงแม่งมันต้องเจอแบบนี้แหละ.................

หากวันนั้นคเชนทร์กับผู้หญิงคนนั้นไม่หักหลังเขา พาริชคงได้แต่งงานกับเธอคนนั้นไปแล้ว แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะผู้หญิงแบบนั้นเขาไม่คิดจะเอามาเป็นแม่ของลูกแน่นอน