รอยแห่งพันธนา

แสงอรุณสาดลอดปากถ้ำเข้ามาอาบผนังหิน เงาแสงสีทองอุ่นจางส่องต้องใบหน้าของหญิงสาว เด็กน้อยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากห้วงฝันอันพร่าเลือน ความฝันที่เต็มไปด้วยเสียงกระซิบ เสียงลมหายใจของอสรพิษ และแสงเงินที่เลื้อยอยู่รอบกาย ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวไปในที่แผลตอนที่นางลืมตาตื่นขึ้นมาหัวใจของนางยังเต้นไม่เป็นจังหวะ หัวใจที่เต้นถี่ ความเย็นจากพื้นหินยังคงซึมเข้าสู่ร่างเรื่อยๆ

“เมื่อคืน... มันคือความฝันงั้นหรือ?”

หญิงสาวพึมพำเบา ๆกับตัวเองพรางบิดขี้เกียจ และมือบางบางของนางก็เลื่อนไปแตะที่ต้นคอของตัวเองเบาๆ ความเย็นเฉียบแผ่วผ่านปลายนิ้ว ก่อนที่นางจะชะงักมือด้วยความตกใจ เมื่อเห็นบางสิ่งสะท้อนในแสงยามเช้า มันเป็นคล้ายๆกับเกล็ดเงินเล็กละเอียดปรากฏชัดบนผิวจองนาง เรียงเป็นลวดลายโค้งคล้ายเกล็ดงู นุ่มเรียบแต่มันส่องแสงสีขาวราวโลหะกระทบกับแสงอาทิตย์

“นี่มัน...”

นางสูดลมหายใจสั้น ร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน รอยนั้นไม่จางหาย ไม่ใช่รอยสัก ไม่ใช่แผล

แต่เหมือนเป็น “ส่วนหนึ่งของร่าง” ไปแล้ว

ความหวาดกลัวแล่นวูบเข้าสู่ใจ แต่ลึกลงไป... มีบางสิ่งหนึ่งที่เหมือนกำลัง ปลุกเร้า นางจากภายใน เสียงนั้น... กลับมาอีกครั้ง

“อย่ากลัว... นี่คือเครื่องหมายแห่งการ ตื่นรู้”

เสียงนั่นดังก้องราวกับอยู่ในหัวของนาง หญิงสาวกำมือแน่น

“เจ้าคือใครกันแน่?”

เสียงแผ่วเบาที่ออกจากปากหญิงสาวเหมือนกับถามลมเสียงนั้นมันเป็นเสียงที่ตกใจแต่นางก็ต้องพยายามพูดให้แผ่วเบาด้วยความที่หวาดกลัว

“ข้าคือเงาของตรา... วิญญาณที่ถูกผนึกไว้ในโลหิตของผู้ถือครอง”

เสียงทุ่งลึกพูดขึ้นราวกับกระซิบผ่านหูของเด็กสาว และมันก็เริ่มพูดขึ้นต่อ

“เจ้าคือผู้สืบสายเลือดสุดท้ายของ ตรางูขาว ผู้เชื่อมฟ้าดินด้วยลมหายใจของอสรพิษศักดิ์สิทธิ์”

คำพูดนั้นดังก้องในหัวราวกับสะท้อนมาจากทุกทิศทาง หญิงสาวส่ายหน้า พยายามข่มความกลัว และพยายามเพ่งมองทุกทิศทางว่าเสียงนั้นเป็นเสียงที่มาจากที่ใดกันแน่ แต่แล้วนางก็มองไม่เห็นใครในใจจึงหวนกลับไปคิดถึงคำพูดของพ่อ

“ตรางูขาว... พ่อเคยบอกว่าเป็นเพียงตำนานของยุทธภพ ไม่มีอยู่จริง...”

เสียงเด็กสาวพึมพำเหมือนกำลังคุยกับตัวเองมากกว่า แต่เป็นคำถามที่นางอยากรู้ว่าตกลงมันเป็นของจริงหรือเพียงตำนาน

“ตำนาน... ย่อมเริ่มจากความจริงที่ถูกลืม”

เสียงที่ดังก้องเมื่อคู่นั้นพูดขึ้นมาราวกับกระซิบเบาๆเสียงนั้นมันเย็นเข้าไปถึงหัวใจของเด็กสาว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นนอกถ้ำเป็นเสียงฝีเท้าที่อยู่อย่างน้อยก็น่าจะมีสองคนขึ้นไป เด็กน้อยสะดุ้งเฮือก รีบดับไฟในกองคบเพลิง ลมหายใจกลั้นแน่นจนแทบไม่ขยับ เสียงกระซิบในหัวเงียบไป เหมือนตราเองก็รับรู้ถึงภัย ตอนนี้หัวใจของหญิงสาวนั้นเต้นจนแทบจะออกไปจากหน้าอกของนางแล้ว ในหูของนางเองนั้นก็อื้อไปหมดด้วยความกลัว เสียงฝีเท้านั้นก็ขยับเข้ามาเรื่อยๆ

“ข้าเห็นรอยเท้า มันมุ่งเข้าไปในถ้ำนี้!”

เสียงชายดังแว่วมา เสียงนั้นแหบห้าวแต่เฉียบดั่งนักล่า เสียงฝีเท้าเหล่านั้นก็หยุดลงเหมือนกับข้างนอกนั้นกำลังเอียงหูฟังอยู่ว่าข้างในมีปฏิกิริยาอย่างไรหรือไม่

"งั้นก็ลองเข้าไปดูเถอะอาจจะเป็นเด็กสาวผู้นั้นก็ได้"

เสียงบุรุษอีกคนกล่าวขึ้นและเสียงฝีเท้านั้นก็ค่อยๆย่างกรายเข้ามาข้างในเรื่อยๆ เด็กสาวขบฟันแน่น ดวงตาเข้มขึ้นในเงา

มือแตะผนังหินอย่างแผ่วเบา — และทันใดนั้น ลมเย็นสายหนึ่งพัดหมุนรอบตัว

ฝุ่นทรายค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น เธอไม่รู้ว่าทำอย่างไร... แต่ ลมตอบสนองต่อใจของเธออีกครั้ง

“หากต้องหนี..ขอให้ลมนี้...พาข้าออกไป”

นางกระซิบแผ่วเบา เพียงพริบตานั้น ลมในถ้ำปะทุขึ้นราวกับพายุ

ก้อนหินกลิ้งกระแทก เสียงลมแหวกกระแทกผนังดังสนั่น

ชายสามคนที่พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำถึงกับยกแขนบังหน้า

“ลมอะไรนั่น—!? วิชานี้ไม่ใช่ของคนธรรมดา!”

เสียงบุรุษผู้หนึ่งกล่าวขึ้นในความมืด หญิงสาวฉวยจังหวะนั้น วิ่งทะลุม่านลมออกไปกลางป่า

ลมหอบเย็นตัดผ่านผิว นางรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งกำลังพาเธอไป — พลังที่ไม่ได้มาจากเธอเพียงลำพัง

“หนทางนี้..คือเส้นทางของตรา ผู้ล่าจะไม่มีวันหยุด หากเจ้าไม่เรียนรู้ที่จะ ควบคุม มัน”

เสียงในหัวกระซิบอีกครั้ง เด็กน้อยวิ่งต่อไปไม่หยุด แม้เท้าจะเจ็บจนเลือดซึมแต่ลมหอบรอบกายกลับยังหมุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ดุจจะบอกว่านางกำลังก้าวลึกสู่ชะตาที่ไม่อาจหวนคืน ในเงาไม้ที่นางจากไป เศษเกล็ดเงินตกอยู่บนพื้นหญ้า

หนึ่งในนักล่าเก็บมันขึ้นมา ดวงตาเย็นเฉียบ

“ตรางูขาว... กลับมาแล้วจริง ๆ สินะ”

บุรุษนักล่าที่เก็บเกล็ดเงินนั้นพึมพำเบาๆ และกำเกล็ดเงินแน่นพลางมองสายตาทอดออกไปในป่ามืดโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดสิ่งใดอยู่