ลมหายใจแห่งเลือด

เสียงลมพัดหวิวรอบหุบเขาไม่เคยสงบ ตั้งแต่เมื่อวานจนเข้าสู่วันใหม่ หมอกบางเคลื่อนไหวดั่งมีชีวิต ขณะที่หญิงสาวนั่งขัดสมาธิอยู่กลางลานหินเปียก ลมหายใจของนางสม่ำเสมอแต่เต็มไปด้วยความกดดัน สายฝนที่ตกต่อเนื่องราวไม่รู้จักจบจักสิ้นมันตกทั้งวันทั้งคืน แต่กลับไม่อาจดับความร้อนที่พลุ่งพล่านในโลหิตของหญิงสาว ชายชรายืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว

ดวงตาเขาปิดอยู่ แต่เขารับรู้ได้ถึงทุกการสั่นไหวในลมหายใจของนาง

“จงฟังเสียงลมในกายเจ้า...”

เสียงทุ้มของเขาเอื้อนเอ่ย

“ลมหายใจที่หนึ่งคือ การตื่นของตรา — เจ้าผ่านมาแล้ว แต่ลมหายใจที่สองคือ การยตอมรับเลือดของมัน หากใจเจ้าไม่มั่นคง มันจะกลืนเจ้าจากภายใน”

เสียงชายชรากล่าวขึ้นอย่างไม่รีบร้อน หญิงสาวหลับตาแน่น พยายามสงบใจ

เสียงฝนกลายเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของนาง

เสียงสายลมแผ่วเบาจนแยกไม่ออกว่า มาจากนอกกาย... หรือในกาย

“เจ้าคือเลือดของข้า..จงฟังข้า... และเจ้าจะไม่ต้องเจ็บปวดอีก...”

เสียงกระซิบกลับมาอีกครั้งหลังจากที่มันไม่ได้กระซิบกับนางมาเป็นเวลาหนึ่งวันแล้ว เสียงที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนราวกับอยู่ในหู ภาพวูบวาบแล่นผ่านในห้วงสำนึก เงาร่างของพ่อที่ล้มลงกลางเพลิง มือที่ผลักนางออกไป

เสียงตะโกนสุดท้าย “หนีไป!”เลือดร้อนแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางเผลอกำหมัดแน่น

ความเจ็บปวดหน่วงราวมีงูเลื้อยอยู่ใต้ผิว กล้ามเนื้อบิดเกร็ง เส้นเลือดดำผุดขึ้นรอบลำคอ

“หายใจเข้า... อย่าต่อต้านมัน”

เสียงของผู้เฒ่าดังขึ้น เมื่อเขารับรู้ได้ว่าเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างหน้าเขานั้นรู้สึกกระสับกระส่ายและลมหายใจเริ่มไม่มั่นคง เหมือนนางกำลังต่อต้านสิ่งรอบๆตัวอยู่ เสียงนั้นราวกับว่านางกำลังอึดอัดอยู่ภายใน

“ลมหายใจที่สองมิใช่การปฏิเสธ... แต่คือการยอมรับ”

ชายชราพูดขึ้นอย่างมั่นคงเสียงของเขาราบเรียบราวกลับใครที่ได้ยินก็ต้องทำตาม หญิงสาวกัดฟันแน่นด้วยความข่มขื่น น้ำตาไหลพร้อมกับเลือดที่ซึมออกจากมุมปาก

“ข้า... ไม่อยาก... เป็นปีศาจ...”

หญิงสาวกระซิบแผ่วเบาในสิ่งที่อยู่ภายในหัวใจของนาง เสียงนั้นเบามากราวกับไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา แต่เสียงนั้นก็ดังพอที่จะทำให้ชายชราที่ยืนหลับตาอยู่เบื้องหน้านั้นได้ยิน

“เจ้าไม่ใช่ปีศาจ...เจ้าเพียงเป็นผู้ถูกเลือกให้แบกรับคำสาปของเรา”

เสียงนั้นก้องสะท้อนทั่วในใจของนาง โดยที่ชายชราที่ยืนอยู่เบื้องหน้านั้นยังไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา

ทันใดนั้น แสงสีเงินปะทุขึ้นจากร่างหญิงสาว ราวกับงูยักษ์โปร่งใสเลื้อยออกจากกลางหลัง

มันแผ่พลังสั่นสะเทือนไปทั่วลานหิน ลมพายุโหมแรงจนต้นไม้ทั้งแนวหุบเขาเอนไปตามแรงหมุน

ผู้เฒ่าเบิกตาขึ้น สันหลังของเขาเย็นวาบไปทันที เหมือนเขาหลับตาเขาก็รับรู้ถึงสิ่งเขานั้นจึงทำให้เขาลืมตาขึ้นมา

“ลมหายใจแห่งเลือด... ตื่นขึ้นแล้ว!”

ชายชรากล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ไม่หนักและไม่เบาจนเกินไป เป็นน้ำเสียงที่ตกใจแต่ดีใจไปในที หญิงสาวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดสีเงินเริ่มเรืองแสงไปทั่วผิว เลือดของนางไม่ใช่สีแดงอีกต่อไปแล้ว มันกลายเป็นสีเงินขุ่น คล้ายปรอท

“นี่คือเลือดแห่งตรา...”

เสียงในหัวของหญิงสาวกระซิบขึ้น

“เลือดที่ผูกชะตาเจ้าไว้กับอสรพิษขาว และทุกสิ่งที่มันปกป้อง”

เสียงนั้นยังคงกล่าวต่อไปอีก หญิงสาวพยายามควบคุมสติ ขณะเงาเกล็ดงูแผ่ขึ้นทั่วแขนและไหล่ ในวินาทีนั้น นางเห็นภาพในหัว — ปราสาทโบราณที่ถูกห้อมล้อมด้วยทะเลเมฆสีเงิน

และงูยักษ์ขาวเลื้อยวนรอบยอดหอสูง ดวงตาส่องประกายราวดวงจันทร์ มันเอ่ยถ้อยคำโบราณ...

“เลือดหนึ่งหยดคือพันธนา... วิญญาณหนึ่งสายคือชะตา...ตรางูขาว... จะไม่ยอมให้ผู้ถือครองหลบหนีโชคชะตาอีกต่อไป”

เสียงเย็นที่ก้องอยู่ในหัว และภาพนั้นก็สลายไปพร้อมแสงสุดท้าย

หญิงสาวล้มลงหมดแรง ร่างทั้งร่างเย็นเฉียบ

แต่เมื่อผู้เฒ่าเข้ามาพยุง ดวงตาของนางกลับเปิดขึ้นอีกครั้งดวงตาข้างหนึ่งเปลี่ยนเป็นสีเงินใส ชายชรามองนิ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

“เจ้าผ่านลมหายใจแห่งเลือดแล้ว... จากนี้ เจ้าจะเริ่มเข้าใจว่า พลังนี้ไม่ใช่คำสาป — หากเป็นคำพิพากษา”

ชายชรากล่าวขึ้น หญิงสาวนิ่งอยู่นาน ก่อนกล่าวแผ่วเบา

“คำพิพากษา... ของชะตา?”

ผู้เฒ่ามองออกไปยังปลายหุบเขา ที่เมฆยังคงหมุนวนไม่หยุด ในดวงตาคู่นั้นของเขาเหมือนว่างเปล่าไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

“ใช่ — และผู้ที่รอดจากตรางูขาวได้... ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน”

ชายชรากล่าวขึ้นด้วยอาการที่เหม่อลอย เพราะทุกอย่างได้ถือกำเนิดแล้วเขาต้องพาเด็กสาวผู้นี้ไปยังที่หนึ่งเพื่อเริ่มที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับตรางูขาว