ลมแรกของตรา

เสียงฝีเท้าในค่ำคืนยังตามหลอกหลอนในห้วงฝันของเด็กสาว ลมกลางดึกพัดผ่านผนังไม้ กรีดเสียงคล้ายมีดเฉือนใจของนาง วันนั้น...แสงเพลิงส่องลอดประตู เสียงโลหะกระทบกันก้องกังวาน นางเองได้แต่ยืนตัวสั่น มองเงาของพ่อที่ยกดาบขึ้นปะทะกับคนชุดดำในความมืด

“หนีไป...!”

เป็นเสียงสุดท้ายที่พ่อพูดกับนางและพลักนางให้ออกจากบ้านหลังนั้น ก่อนที่เงานั้นจะกลืนร่างท่านหายไปในม่านควัน นางวิ่งไปในความมืด หัวใจเต้นรัวดั่งจะระเบิด เสียงดาบยังดังไล่หลัง เหมือนเตือนให้จำว่าข้ายังมีชีวิตได้เพราะใคร หลายคืนแล้วที่นางไม่อาจหลับสนิท ทุกครั้งที่ปิดตา เขายังเห็นแผ่นหลังของพ่อยืนอยู่ท่ามกลางเพลิง แผ่นหลังที่สั่นไหวด้วยลม แต่ไม่เคยสั่นด้วยความกลัว นางอยากกลับไปกอดพ่ออีกครั้ง อยากบอกว่าตัวเขาจะไม่หนีอีกต่อไป นางจะเติบโต...ให้คู่ควรกับเลือดที่พ่อทิ้งไว้ในคืนนั้น ครั้นนางจะหยุดพักก็เหมือนว่ามีคนกำลังวิ่งตามพอมองออกไปก็ไร้วี่แววของผู้คน นางได้แต่คิดอยู่ในใจ ในเมื่อนางหนีมาหลายวันหลายคืนแล้ว ทำไมเสียงนั้นยังตามหลอกหลอนนางอยู่ ถามว่านางน่าจะคิดไปเองว่ายังมีคนวิ่งไล่ตามอยู่ตลอดเวลา ลมหนาวยามค่ำยังคงพัดผ่าน เด็กสาวเงยหน้ามองฟ้า เห็นดวงดาวดวงเดิมที่พ่อเคยชี้ให้ดูแต่คืนนี้มันไม่ส่องแสงเท่าเดิมอีกแล้ว เสียงลมหอบหวิวดังสะท้อนในความเงียบของราตรี ดินเปียกชุ่มด้วยน้ำฝนที่เพิ่งหยุดตก คลั้นพอนางลองหยุดเดินก็ได้ยินเสียงวิ่งมาทางด้านหลังอยู่ดีครั้นพอมองกลับไป ทางด้านหลังก็เห็นคนชุดดำราวราวสี่ห้าคนที่ถือดาบวิ่งมาทางทิศของตน เด็กน้อยไม่รู้เลยว่าเป็นชุดเดี๋ยวกับเจอที่หมู่บ้านนั้นหรือไม่

"เฮ้หนูหน่อยมีเด็กน้อยผู้หนึ่งไปเร็วๆอาจจะได้เบาะแสอะไรบ้างเร็วๆๆๆๆเด็กน้อยวิ่งไปทางโน้นแล้วเร็วๆ"

เสียงบุรุษชุดดำผู้หนึ่งเก่าขึ้นพรางชี้ดาบมายังจุดที่เด็กสาวผู้นี้ยืนอยู่ หญิงสาววิ่งฝ่าป่ามืดด้วยฝีเท้าที่แทบไม่สัมผัสดิน ลมหายใจสั้นแรง ยิ่งกว่าเดิม จังหวะหัวใจเต้นรัวประหนึ่งกำลังหนีไม่เพียงศัตรู... หากแต่กำลังหนีชะตากรรมของตนเอง นางไม่กล้าหันกลับไป แม้เพียงชั่วเสี้ยววินาที เพราะรู้ว่า สิ่งนั้น ยังตามมา...ไม่ใช่เพียงคน ไม่ใช่เพียงศัตรู... แต่คือ “บางสิ่ง” ที่แฝงอยู่ในเงามืดนั้น

“อย่าหยุด... วิ่งต่อไป...”

เสียงกระซิบดังขึ้นในห้วงจิต ไม่ใช่เสียงของตนเอง ไม่ใช่เสียงของพ่อที่สั่งให้หนี แต่นุ่มลึกเย็นเยียบเหมือนเลื้อยอยู่ข้างต้นคอเลื้อยไปใบหู หัวใจของนางเต้นแรงขึ้น ความปวดหน่วงแล่นจากกลางอกลงสู่หน้าท้อง ราวกับมีบางสิ่งกำลังตื่นขึ้นในร่าง ลมหายใจเริ่มติดขัด ดวงตาพร่ามัว เหมือนภาพรอบข้างสั่นไหว ทำให้ภายในรู้สึกกระอักกระอวน

“พลังนี้... มันคืออะไร...”

นางครางแผ่ว มือกำหน้าอกไว้แน่น ความร้อนลึกลับแล่นผ่านเส้นเลือด ทันใดนั้น

“ฟ่อ ฟ่อ”

เสียง เบา ๆ ดังขึ้นในหัว คล้ายงูหายใจใกล้แก้ม

เงาแปลกประหลาดฉายผ่านแสงจันทร์ — เกล็ดบางสีเงินวูบผ่านต้นคอของนางในเสี้ยววินาที ก่อนจะหายไปเหมือนภาพลวง แต่ผิวหนังบริเวณนั้นกลับเย็นเฉียบ ราวกับมีบางสิ่งเลื้อยอยู่ใต้ผิวจริงจริง นางพยายามมองซ้ายมองขวาไม่พบอะไร นางเซถลาเกือบล้ม แต่กลับรู้สึกว่าร่างเบาขึ้นอย่างประหลาด ทุกครั้งที่ก้าวเท้า ลมรอบกายหมุนวนคล้ายรับรู้คำสั่งของนาง เสียงลมหอนดังรอบด้าน แต่แท้จริงแล้ว... มันไม่ใช่เพียงเสียงลมธรรมดา หากเป็นแรงบางอย่างที่เกิดจาก “ตรา” ที่ซ่อนอยู่ในโลหิตของนาง

“เจ้าหนีไม่ได้..เจ้าหนี้มันไม่พ้น...อย่างไรก็หนีไม่พ้น”

เสียงกระซิบแปรเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มต่ำยิ่งกว่าเดิม

“ตราของเจ้า... ได้ตื่นแล้ว”

เสียงดังขึ้นในห้วงความคิด เลือดในกายพลุ่งพล่าน ความเจ็บปวดกลายเป็นพลังบางอย่าง

"อ้า"

นางเผลอร้องออกมาหนึ่งเสียงด้วยความตกใจ และทันใดนั้น ลมรอบกายก็พัดกระจายรุนแรง ต้นไม้ล้มระเนระนาด ใบไม้หมุนวนขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนพายุย่อม ๆ ศัตรูที่ไล่ตามมาถึงหยุดชะงัก เสียงร้องตกใจดังขึ้นจากที่ไกล

“นางใช้วิชาอะไรกัน!?”

บุรุษผู้หนึ่งร้องขึ้นด้วยความตกใจก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไป แต่หญิงสาวเองกลับมองมือของตนด้วยความตระหนก ปลายนิ้วสั่น อย่างไม่รู้ว่าทำอย่างไรถึงเกิดสิ่งนี้ขึ้น รู้เพียงว่าพลังนี้... ไม่ใช่ของตนเอง และไม่อาจควบคุมได้ เสียงกระซิบสุดท้ายดังก้องในห้วงจิตอีกครั้ง

“เมื่อสายลมแรกแห่งตราตื่น เจ้าจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป...”

ลมสงบลง ทิ้งไว้เพียงเงาจันทร์บนพื้นดินและหญิงสาวผู้ยืนเดียวดาย เงาเบื้องหลังนางยาวทอดและในเงานั้น มีเกล็ดงูวาววับ เคลื่อนไหว... เหมือนกำลังเฝ้ามองดูตัวนาง ในใจของนางที่หวาดกลัว และบุรุษ ทั้งสี่ห้าคนนั้นก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาไล่ตามอีกแล้ว แต่เป็นตัวนางที่มุ่งทยานไปข้างหน้าเรื่อยๆด้วยความหวาดกลัวสิ่งที่อยู่ในตัวของตัวเอง แม้ว่านางจะวิ่งล้มลุกคลุกคลานเท่าไหร่นางก็พยายามที่จะลุกขึ้นแล้ววิ่งต่อไปข้างหน้าเท่านั้น เหมือนวิ่งไปเรื่อยๆ ของสิ่งนั้นก็ยังตามหลอกหลอนอยู่ตลอด ในที่สุดนางก็ลองหยุดพักสักครู่เสียงไปตามมานั้นก็เงียบหายไปแล้ว นางยืนคนเดียวมองซ้ายมองขวา

"เจ้าหนีมันไม่พ้นหรอก ...ถึงจะวิ่งสุดล่าฟ้าเขียวก็หนีไม่พ้น"

เสียงนั้นมันทุ้มต่ำดังไม่ใช่เสียงคน

"ฝ่อ ฝ่อ"

เสียงคล้ายไปกับเสียงขู่ของงู เด็กสาวมองซ้ายมองขวา และทะยานวิ่งไปข้างหน้าอีก นางไม่มีจุดหมาย เพียงแค่ออกวิ่งไปเรื่อยๆเพื่อหนีเสียงนั้น เมื่อได้ยินอีกทางเด็กสาวก็จะพุ่งไปอีกทาง ตอนนี้เลยไม่รู้ว่าไปทิศได้แล้ว

"หยุดหนีเถอะ...อย่างไรก็หนีไม่พ้น"

เสียงนั้นยังตามหลอกหลอนจนในที่สุดเด็กหญิงก็หมดแรงแล้ว นางหอบเอาแรงเหือกสุดท้ายแล้วพุ่งเข้าถ้ำที่อยู่ ตรงกลางป่านางไม่มรู้ว่ามีอะไรดลใจให้นางเข้าไป แต่นางก็พุ่งเข้าไปด้วยความเหนื่อยล้า

"ห่อ..ฟ่อ"

เสียงนั้นยังดังขึ้นอีกแต่เด็กน้อยไม่มีแรงหนีแล้วจริงๆ