ผู้เฒ่ากลางพายุ

สายหมอกยามเช้าคลอเคลียยอดไม้ เสียงน้ำจากธารภูเขาไหลรินอย่างสงบ หญิงสาวเดินเซอย่างเหนื่อยล้าท่ามกลางผืนป่าที่ทอดยาวไร้สิ้นสุด เท้าทั้งสองเปื้อนโคลน เลือดแห้งกรังอยู่ตามขาและแขน แต่ดวงตา... ยังส่องประกายแน่วแน่ นางนั้นวิ่งหนีออกจากถ้ำตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ได้หยุดพักเนื่องจากว่าหากหยุดพักก็กลัวว่าจะถูกตามทัน และเหมือนมีพลังบางอย่างที่ทำให้ไม่สามารถที่จะหยุดพักได้

“อีกนิดเดียว...”

เด็กน้อยพึมพำเบา ๆ

ราวกับเสียงกระซิบในหัวตอบกลับทันที

“หนทางของตรา ไม่ใช่การหนี... แต่คือการ ตื่นรู้”

เสียงเมื่อคืนที่นั่งได้ยินนั้นดังอีกครั้ง

“ข้าไม่ต้องการมัน...”

นางตอบเสียงแผ่ว

“ตรานี้นำแต่ความตาย...หากไม่เรียนรู้จะควบคุม พลังนั้นจะกลืนเจ้าในที่สุด”

คำพูดนั้นยังดังก้องอยู่ในใจ จนนางแทบไม่รู้ว่าตนเองเดินมาถึง “หุบเขาแห่งพายุ” ตั้งแต่เมื่อใด

หมอกหนาทึบและลมแรงพัดหมุนตลอดเวลา ต้นไม้รอบด้านเอียงเอนไปตามแรงลม เสียงกรีดของพายุทำให้ทุกก้าวกลายเป็นการต่อสู้

นางพยายามหาที่หลบ แต่ลมกลับพัดรุนแรงกว่าเดิม จนกระทั่ง

“เจ้า... ทำไมถึงมาที่นี่ได้”

เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือเสียงพายุ หญิงสาวเงยหน้ามอง เห็นชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่บนโขดหินสูง เสื้อคลุมเก่าเปียกฝนโบกสะบัด ดวงตาเขาคมราวเหยี่ยว แต่สงบนิ่งล้ำลึก

“ข้า...แค่ต้องการที่หลบ...”

เสียงเด็กสาวสั่นเพราะลมแรงและความหนาว ชายชรามองนิ่ง ก่อนสายตาจะหยุดที่ต้นคอของนาง ที่ซึ่งเกล็ดสีเงินแผ่วเรืองแสงท่ามกลางหมอก

“ตรางูขาวเจ้ายังไม่ตายงั้นหรือ..”

ชายชราพึมพำ หญิงสาวเบิกตากว้าง

“ท่าน... รู้จักมัน?”

เสียงเด็กสาวพูดขึ้นอย่างตกใจ ชายชรากระโดดลงจากโขดหินอย่างเบา ราวกับร่างไร้น้ำหนัก

“รู้สิ — เพราะข้าเคยเห็นมัน กลืนกินผู้ถือครองคนก่อน”

เสียงชายชรากล่าวขึ้น ลมหอบเย็นวูบผ่าน ร่างหญิงสาวสะท้าน

“กลืน... หมายความว่าอย่างไร หมายความว่าค่าจะถูกมันกลืนกินเข้าไปอย่างนั้นหรือข้าจะต้องตายใช่หรือไม่?”

เสียงเด็กสาวกล่าวถามอย่างตกใจ ชายชราไม่ตอบทันที เพียงเดินเข้าใกล้เธออย่างช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือแตะที่ข้อมือของนาง

ทันใดนั้น ลมรอบกายหยุดนิ่ง — หมอกขาวแตกกระจายราวถูกดูดหายไป

เขาหลับตา สัมผัสพลังที่ซ่อนอยู่ในเส้นเลือดของเธอ

“พลังนี้... ยังไม่สมบูรณ์ แต่มันกำลัง ตื่นขึ้นทุกลมหายใจของเจ้า”

ชายชรากล่าวขึ้น

“ข้าจะต้องทำอย่างไร?ข้าไม่ต้องการให้มันควบคุมข้า"

นางถามเสียงสั่น ชายชราลืมตาขึ้น มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

“เช่นนั้นจงเรียนรู้ที่จะควบคุมมัน ก่อนที่มันจะกลืนเจ้า... และทำให้เจ้ากลายเป็น อสรพิษในร่างมนุษย์”

เสียงชายชราพูดขึ้นอย่างจริงจัง หญิงสาวชะงักงัน ชายชราเดินนำไปยังถ้ำกลางหุบเขา มือถือไม้เท้าไม้ไผ่

“ข้า... เคยเป็นศิษย์ของผู้ถือครองตรารุ่นก่อน เจ้าน่าจะคือผู้สืบทอดคนสุดท้าย หากไม่อยากตาย ก็จงอยู่ที่นี่ — และเริ่มฝึกเสีย”

ชายชรากล่าวขึ้นเมื่อพาหญิงสาวมาถึงถ้ำแล้ว นางยืนอยู่หน้าปากถ้ำยังไม่ยอมที่จะเข้าไปข้างใน

“ฝึก... ฝึกอย่างไรกันหรือ?”

เด็กสาวถามขึ้นอย่างสงสัย ชายชราหยุดตรงหน้าปากถ้ำ หันกลับมามองหญิงสาวที่ยื่นนิ่งอยู่ใบหน้าของนางช่างซีดเซียว ในดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงฟ้าแลบจากท้องฟ้าที่เริ่มคะนอง

“ตรางูขาว คือพลังแห่ง ลมและเลือด

เจ้าจงฟังเสียงลม เหมือนที่เจ้าฟังเสียงหัวใจของตนเอง เมื่อเจ้าสามารถแยกได้ว่า ลมใดมาจากโลกภายนอก และลมใดมาจากในกายของเจ้าเอง... เจ้าจึงจะก้าวสู่ลมหายใจที่สองของตรา”

คำพูดนั้นจบลงพร้อมเสียงฟ้าร้องดังสนั่น เสียงนั้นยังคงวนอยู่ในหัวของหญิงสาวนางครุ่นคิดถึงคำพูดของสายตาว่ามันหมายถึงสิ่งใด ไม่นานสายฝนก็กระหน่ำลงทั่วหุบเขา แต่หญิงสาวกลับยืนสงบในสายฝน เพียงนิดเดียวจะเข้าในถ้ำแล้ว แต่นางก็เลือกที่จะยืนอยู่หน้าปากถ้ำ เมื่อฝนเปียกทั่วตัวของนางบริเวณต้นคอของนาง เกล็ดสีเงินเริ่มเปล่งแสงอ่อน ๆ อีกครั้ง ชายชราผู้ที่พานางมานั้นเมื่อบอกนางว่าจะต้องเริ่มจากจุดใดก่อนเขาก็เดินเข้าถ้ำจากไป ในเงามืดหลังยอดเขาที่ฝนกำลังตกหนักนั้น ชายในชุดดำยืนมองอยู่ไกล ซึ่งใบหน้านั้นไม่ค่อยชัดเจนสักเท่าไหร่ไม่แน่ใจว่าเป็นชายชราหรือบุรุษร่างกำยำ เขาหยิบแผ่นหยกขึ้นมา หยกแผ่นนั้นสลักอักษรโบราณรูปงูขาวมันกำลังส่องแสงอยู่ เขาลูปไปที่หยกรูปงูขาวนั้นเบาๆ

“ตรางูขาวกลับมาแล้วจริง ๆ... หากนางเรียนรู้มันได้เต็มที่ ยุทธภพนี้คงต้องเปลี่ยนไปอีกครั้ง...หวังว่าตาเฒ่านั้นคงจะทำให้นางได้เรียนรู้อย่างจริงจัง”

เสียงที่พึมพำออกมาจากปากบุรุษผู้นั่น ออกจากทุ้มต่ำและร่างนั้นก็หายไปทันที