เสียงของตรา

สายลมยามค่ำคืนเย็นเยียบจนแทงทะลุผิวกาย

หญิงสาวพิงผนังหินในถ้ำลึก มือกุมหน้าอกแน่น ใบหน้าเปื้อนเหงื่อและฝุ่น นางหอบหายใจแรงราวกับเพิ่งหนีตายมาไกลหลายลี้ นางมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดกลัว ถ้ำนี้ดีหน่อยที่มีคบเพลิงอยู่สามสี่อัน นางจุดคบเพลิงขึ้นเพียงอันเดียวก็เพียงพอให้แสงสว่างแล้ว เพราะเป็นตอนกลางคืนและถ้ำเองก็มืด คบเพลิงอันเดียวก็ส่งแสงสว่างเพียงพอ เสียงน้ำหยดจากเพดานถ้ำดังเป็นจังหวะช้า ๆ ผสมกับเสียงหัวใจเต้นที่ดังชัดในอกความเหนื่อยล้าเข้ามาปะปน นางหลับตา สูดลมหายใจลึกเพื่อข่มความสั่น

แต่ยิ่งพยายามสงบเท่าไร เสียงนั้นกลับยิ่งชัดขึ้น...

“เลือดของข้า... ไหลเวียนในตัวเจ้าแล้ว”

หญิงสาวสะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นกวาดมองรอบถ้ำ

ไม่มีใคร ไม่มีเงาของผู้คน มีเพียงเปลวไฟจากคบเพลิงที่นางจุดไว้สะท้อนอยู่บนผนังหินซึ่งไร้คนอื่นๆ เปลวเพลิงเองก็นิ่งเงียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

“ใคร... ใครอยู่ที่นั่น!”

เธอตะโกนถาม เสียงสะท้อนกลับมาเพียงคำพูดของตนเอง

"ใคร...ใครอยู่ที่นั่น!"

สักพักใหญ่ๆก็มีเสียงอีกเสียงที่ไม่ใช่เสียงสะท้อนของนาง

“ข้า... คือเจ้า”

“และเจ้าคือผู้สืบตราแห่งอสรพิษขาว”

เสียงนั้นดังขึ้นในหัวชัดเจน เย็นเยียบแต่แฝงพลังลึกล้ำจนหัวใจสั่นระรัว หญิงสาวสบัดหัวอย่างแรงแล้วมองซ้ายมองขวาอย่างกับคนเสียสติ หญิงสาวทรุดนั่ง มองมือตนเองที่ยังสั่นไหว บนข้อมือปรากฏลายแปลกคล้ายเกล็ดงูสีเงินเรืองแสงจาง ๆ ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ผุดขึ้นในห้วงสำนึก ไฟที่เผาเรือน เสียงพ่อร้องบอกให้หนี เลือดที่สาดบนพื้น ความเหนื่อยล้าสำหลับการวิ่ง ความหวาดกลัวอยู่ในใจ และลมหอบสุดท้ายก่อนทุกอย่างดับวูบไปในเงามืด

“ข้า... ไม่อยากได้พลังของเจ้า... ข้าแค่ต้องการให้พ่อยังอยู่...”

เสียงเด็กน้อยร้องขึ้น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้สภาพของนางคือนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นถ้ำ

“เจ้าหนีโชคชะตาไม่ได้”

“ตรานี้ถูกผนึกไว้ในสายเลือดของเจ้ามาแต่กำเนิด... วันที่มันตื่น คือวันที่เจ้าจะถูกผูกพันกับชะตาของข้า”

เสียงมันก้องอยู่ในหัว มันเป็นเสียงทุ้มลึกของบุรุษลึกลับ เสียงครั้งแรงที่ได้ยินมันคือเสียงนี้ไม่มีผิดเพี้ยนหญิงสาวกัดริมฝีปาก เลือดซึมออกมา นางพยายามลุกขึ้น แม้ขาทั้งสองจะสั่นเทา

“ตรางูขาว... มันคือสิ่งที่ทำให้พ่อของลูกถูกลอบฆ่าใช่ไหม?”

เด็กสาวถามขึ้นอีกครั้ง

“มันคือสิ่งที่ผู้คนหวาดกลัว... แต่แท้จริงแล้วตรานี้คือดวงชะตาแห่งการ ชำระเลือด ของยุทธภพ”

คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่ดังก้องในอก ลมเย็นในถ้ำเริ่มหมุนวน ไฟจากคบเพลิงสั่นไหวรุนแรงราวกับมีพลังบางอย่างตื่นขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวทรุดลงคุกเข่า ความเจ็บหน่วงในอกกลับมาอีกครั้ง เงาเกล็ดงูสีขาวปรากฏบนแผ่นหลัง ลามขึ้นคอจนถึงแก้ม แสงเงินแผ่วสว่างขึ้นทั่วถ้ำ ราวกับมีงูยักษ์โปร่งใสเลื้อยวนรอบตัว

“พอแล้ว... หยุด!”

ไป๋เสวี่ยหลานกรีดร้องสุดเสียง — แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงลมหอบและสายตาอันเย็นเยียบจากเงาสีเงินนั้น

“นี่คือเพียง ลมหายใจแรก ของตรา...”

“อีกไม่นาน เจ้าจะเข้าใจว่า เหตุใดเลือดเจ้าจึงถูกเลือก”

ลมสงบลงอีกครั้ง ราวกับทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตา หญิงสาวทรุดตัวลงกับพื้นหิน หอบหายใจแรง น้ำตาคลอในแสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาจากปากถ้ำ คืนนี้... นางยังมีชีวิตอยู่

แต่ตราในกาย ได้ตื่นขึ้นแล้วอย่างสมบูรณ์

"เจ้ารู้สึกหรือไม่... ลมหายใจของชะตากำลังเปลี่ยนไป...”

เสียงทุ่มลึกนั้นพูดออกมาไม่หยุดมันก้องอยู่โสดประสาทของนาง นางมองซ้ายมองขวาก็ไม่พบผู้ใด ทุกอย่างราวกับมืดไปหมด

“เลือดของเจ้า... คือสะพานแห่งอดีต ข้า... เฝ้ารอการปลุกตื่นมานานเหลือเกิน”

เสียงนั้นพูดไปเรื่อยๆ หญิงสาวพยายามจะสบัดหัวเพื่อให้ตัวเองได้เห็นคนที่พูดก็ไม่สามารถมองเห็นได้เลย

“อย่ากลัวเงามืดในใจตนเอง... จงเปิดมันออก

เพราะพลังแท้จริงของตรานี้ จะไม่ตอบรับผู้ที่หวาดหวั่น”

เสียงพูดที่จริงจังขึ้นทุกขณะ พูดอย่างไม่ลดละ พูดหลายๆคำแต่ความหมายคือสิ่งที่นางหนีไม่ได้ มันเป็นสิ่งที่นางเองต้องยอมรับ

“ข้าเคยเป็น... ผู้พิทักษ์แห่งพันธะ... และเจ้าคือผู้สืบต่อคำสัญญา...”

เสียงนั้นบ่งบอกว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องเปลี่ยนแปลงรับสิ่งที่มันเป็นของตนตั้งแต่มีแรก

“ในวันที่งูขาวคลายพันธนาการ... โลกทั้งปวงจะคืนสู่สมดุล...

หรือดับสูญด้วยมือของเจ้า—ขึ้นอยู่กับการเลือกเพียงหนึ่งเดียว...”

เสียงนั้นมันก้องอยู่ในหัวทำให้เด็กสาวแทบหายใจไม่ทันนางรู้สึกอึดอัดไปกับเสียงนั้น มันคล้ายๆกับสิ่งที่จะตามหลอกหลอนนางไปตลอด นางอยากจะสลัดเสียงนั้นให้พ้นไปเสียเหลือเกิน

“จำไว้... เมื่อเลือดหลั่งอีกครั้ง ข้าจะตื่น—และจะไม่มีทางย้อนคืน...”

เสียงนั้นไม่หยุดที่จะพูด เด็กน้อยมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นกลัว ทุกอย่างมันเหมือนกดดันเข้าไปทุกรูขุมขนของนางตอนนี้จิตใจของนางก็สั่นไหวและเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนความกลัวมันเข้าไปแทรกซึมทุกรูขุมขนทำให้ขนของนางนั้นลุกชัน และบางจุดยังรู้สึกเยือกเย็นมันกดดันจนเด็กน้อยนั้นไม่สามารถที่จะทนรับได้นางจึงหลับตา เมื่อนางหลับตาก็เหมือนมีอะไรสักอย่างเคลื่อนไหวผ่านหางตาของนางไปในความคิดที่ลับตานั้น เหมือนเกล็ดงูสีขาวกำลังเลื้อยผ่านไป นางจึงสะดุ้งลืมตาขึ้นมา ก็ไม่มีสิ่งใดมีแต่เพียงคบเพลิงที่ตอนนี้กำลังส่องสว่างอยู่ แสงไฟที่ออกมาจากคบเพลิงนั้นแทบจะไม่ไหวติวแล้ว เป็นไฟแบบนิ่งๆเหมือนไม่มีลมพัดผ่านมาเลยสักนิดเดียว แต่เด็กน้อยรู้สึกว่าลมพัดผ่านตัวเองตลอดเวลา และตอนนี้นางเองก็รู้สึกเย็นยะเยือกอยู่จากข้างในออกมาข้างนอก เสียงนั้นก็หยุดหายไปสักพักใหญ่ๆเด็กน้อยนั่งกอดเข่าด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้สมองของนางไม่สามารถประมวลผลได้ว่าคิดอะไรอยู่เพราะนางมองซ้ายมองขวาเห็นเพียงแค่แสงไฟจากคบเพลิง และพ้นจากแสงไฟนั้นก็คือความมืดเพียงอย่างเดียว บอกได้เลยว่าตอนนี้เด็กน้อยผู้นี้รู้สึกกลัวสุดสุด แต่นางทำสิ่งใดไม่ได้เลยด้วยความเหนื่อยล้านางจึงหลับไปด้วยสิ่งที่ยังกดดันอยู่ภายในใจ