เข้าสู่ระบบแชร์
EP 3/1 เด็กมันยั่วอย่างใสซื่อ
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-30 10:48:44[3]
เด็กมันยั่วอย่างใสซื่อ
กลางดึกคืนนั้น
ฮึกๆ ฮึกๆ ฮือออ....
เสียงสะอื้นผะแผ่วสลับเสียงร้องฮือๆ ชวนขนลุก ทำให้เวหาต้องลุกมานั่งกลางดึก ภายในห้องรับแขกของทาวน์เฮาส์หลังน้อย เขาเปิดไฟสว่างจ้า กวาดตามองไปรอบๆ อย่างระแวง เขาไม่ใช่พวกกลัวผีหรอกนะ แต่ก็อดเกรงใจไม่ได้ บิดาของกฤติกาเพิ่งเสีย และเขา...ดันมานอนค้างที่นี่
ฮึกๆ ฮือออ...ฮึกๆ
เสียงร้องไห้แว่วมาอีกแล้ว เวหานั่งไม่ติด ลุกจากโซฟาเดินไปที่ห้องนอนของดาราสาว ถือวิสาสะเปิดเข้าไป เพื่อจะได้พบต้นตอของเสียงนั้น กฤติกานั่งอยู่ข้างเตียง พันร่างไว้ด้วยผ้านวมผืนหนา มีน้ำมูกน้ำตาอาบสองแก้ม
“ฮึกๆ ทำไม...คุณยังอยู่?” ถามแล้วจ้องเขาเขม็ง หลังมือปาดน้ำตาป้อยๆ
“มีคนอยากให้ฉันอยู่ ฉันเลยต้องอยู่”
กฤติกาหันหน้าหนีเสีย รู้ว่าใครที่อยากให้เขาอยู่นี่
“ลุกมาทำไม ทำไมไม่นอน” ถามหล่อนแล้วมองไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่บนผนัง มันบอกเวลาเที่ยงคืนเศษแล้ว
“พ่อมา”
“ฮะ!?” เวหาหันซ้ายแลขวา ขยับมานั่งที่ปลายเตียงอย่างประหม่า “หมายความว่าไง”
“ในฝัน” หญิงสาวเฉลย
เวหาเป่าลมฟู่ออกจากปาก ขยับไปดึงกฤติกาขึ้นมาบนเตียง หล่อนร้องไห้จนตาบวมปูด หัวหูยุ่งเหยิง
“ฉันเป็นลูกที่ไม่ดีเลย ยังไม่ได้ตอบแทนพระคุณ พ่อก็จากไปแล้ว”
“เธอทำเต็มที่แล้วไม่ใช่เหรอ พ่อป่วยอยู่ตั้งหลายปี ก่อนจะเสียนี่นา” เขาปลอบเท่าที่รู้เรื่องมาจากไหมขวัญ
“แต่เหมือนว่า...ฉันยังทำได้ไม่ดีพอ อย่างน้อย...ฉันควรอยู่ด้วยในวันสุดท้ายของพ่อ” บอกเขาแล้วสะอื้นถี่ๆ ทำไมเขาต้องมาอยู่ตรงนี้นะ ทำไมต้องเป็นเขาที่มานั่งฟังเรื่องราวของเธอ
“เธอต้องหาเงินนี่นา เธอยังโชคดีที่ได้ยื้อชีวิตท่านจนถึงที่สุด ลูกบางคนไม่ได้ทำแบบนั้นด้วยซ้ำ ชีวิตคนเรามันสั้น บางคนป่วยสองสามวันก็เสีย บางคนนาทีที่แล้วยังคุยกันอยู่ เพียงแค่อึดใจที่ห่างกัน คนที่รักมากก็ตายไปต่อหน้าต่อตาก็มี เธอต้องตั้งสติสิ”
กฤติกาสูดน้ำมูกแรงๆ ผู้ชายคนนี้นี่ยังไง บางทีก็ดูอบอุ่นพึ่งพาได้ บางทีก็ดูหื่นกามเหมือนพวกโรคจิตสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“ผู้หญิงคนนั้นให้มาพูดแบบนี้เหรอ”
คนถูกถามเลิกคิ้วสูง “งั้นมั้ง เธอนอนต่อเถอะ” เขาขยับลุก เปิดทางให้หล่อนนอนลง
กฤติกาทำตามอย่างว่าง่าย นี่ดึกแล้ว และเธอก็เพลียเหลือเกิน เวหาจัดแจงที่หลับที่นอนให้ ช่วยปิดไฟดวงใหญ่จนเหลือเพียงโคมไฟหัวเตียง เธอคิดว่าเขาคงกลับไปจริงๆ หลังจากนี้ ทว่าเธอคิดผิด ที่นอนอีกฝั่งกำลังยุบยวบลง
“อะไร?” เธอถามเมื่อเวหาสอดกายเข้าใต้ผ้านวมผืนเดียวกัน
“นอนสิ ฉันเหนื่อยนะ”
“ไม่กลับไปนอนบ้าน?”
“มีคนอยากให้ฉันอยู่ ถ้าฉันไม่อยู่ละก็ เมื่อกี้เธอคงได้นั่งร้องไห้ยันเช้า” เขาให้เหตุผล
“งั้นคุณก็ควรไปนอนข้างนอก หรือไม่ก็ห้องนอนแขก มีห้องเล็กๆ ข้างบน คุณน่าจะนอนได้”
“ไม่” เขายืนยันแน่นหนัก เอาหมอนข้างมากั้นกลางระหว่างตัวเองกับกฤติกา
“เพราะ?”
“ฉันกลัวผี!”
นั่นคือคำตอบของเวหาที่กฤติกาได้ยินแล้วยังอึ้ง เอาสิ...กล้านอนก็นอน ถ้าเขาทำอะไรเธอขึ้นมาละก็ เขาได้รับผิดชอบอย่างสาสมแน่ เธอเหนื่อยเหลือเกิน ทั้งกายและใจ เธออ่อนแอ เธอขอให้ผ่านพ้นช่วงเศร้าโศกไปก่อน แล้วค่อยมาเปิดศึกกันเถอะ เมื่อถึงตอนนั้น แม้ต้องตาต่อตา ฟันต่อฟัน เธอก็จะสู้ไม่ถอย สาบานเลย
เวหาหน้าด้านนอนลงข้างกฤติกา แต่เขาไม่สามารถหลับได้อย่างสนิท รู้สึกไม่สบายตัวตั้งแต่ตอนที่นอนอยู่ข้างนอกนั่นแล้ว
“กุ๊ก?”
“อือ...”
“มีเสื้อให้เปลี่ยนไหม ฉันคัน” เขาบอกแล้วลุกมาเกาเนื้อตัวแกรกๆ กฤติกาลุกไปหาเสื้อมาให้ เวหาไม่ทันได้เห็นใบหน้าหล่อนเพราะตอนนี้มีเพียงแสงไฟที่ส่องมาจากห้องน้ำ ซึ่งประตูถูกแง้มไว้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“มีคนมานอนบ่อยหรือไง เสื้อผ้านี่เตรียมพร้อมเลยนะ” เขาแขวะคนที่จัดแจงหาเสื้อมาให้ พอสลัดเสื้อผ้าที่พับไว้ออกดูก็รู้ว่าเป็นของผู้ชาย เป็นเสื้อยืดง่ายๆ กับกางเกงแพรนิ่มๆ ตัวหนึ่ง
“ของพ่อน่ะ”
“ฮะ? ของพ่อเธอที่เพิ่งจะ...”
กฤติกาเงียบเสีย นอนลงอีกครา ดึงผ้านวมมาห่มจนชิดคาง
เวหาเป่าลมฟู่ออกจากปาก เหมือนว่าเขาได้ทำบางอย่างผิดไป
“อย่าถือสาฉัน เธอก็รู้ว่าฉันปากหมา” บอกกล่าวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
กฤติกาเงี่ยหูฟังเสียงเขา ไม่กี่นาทีถัดมาเขาก็ร้องหาแปรงสีฟันอันใหม่ เธอบอกว่ามันอยู่บนชั้นวางเหนืออ่างล้างหน้า บอกเขาแล้วหัวใจก็ยิ่งเศร้าลงไป อันที่จริงแล้ว นอกจากเธอ คนที่แลหาแปรงสีฟันอันใหม่ในบ้านหลังนี้ ก็มีแค่บิดาเท่านั้นเอง
เวหาเดินตัวหอมฟุ้งออกมาจากห้องน้ำ กฤติกาผล็อยหลับไปแล้ว พอได้อาบน้ำแปรงฟันก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เขาปีนขึ้นเตียงนอน ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องมานอนบนนี้ แต่คิดอีกที การแกล้งกฤติกาให้หล่อนรำคาญใจก็ดีกว่าต้องเห็นน้ำตาของหล่อน เสียงแวดๆ ของหล่อนก็ดีกว่าเสียงร้องไห้เป็นไหนๆ การสูญเสียคนที่รักมันรู้สึกอย่างไรเขาเข้าใจดี มารดาที่รักจากเขาไปนานแล้ว แต่เชื่อไหมว่าเขายังเจ็บปวดอยู่เลย
“ยัยเด็กแสบ” ว่าคนที่พลิกกายมาหาแล้วบ่นให้ ก่อนที่ปลายนิ้วจะเลื่อนไปหาหมอนข้างอย่างรำคาญ “เกะกะ”
ตุ้บ!
หมอนข้างที่เคยกั้นกลางบัดนี้หล่นอยู่ข้างเตียง ช่วยไม่ได้ มันทำให้ที่นอนเหลือที่น้อยเกินไป เขาต้องการที่กว้างๆ การนอนอย่างสบายไม่มีใครเบียดน่ะสบายตัวออก
“อือ...พ่อ...พ่อขา...”
เสียงเล็กๆ ของกฤติกามาพร้อมร่างอวบอิ่มที่ขยับมาซุกใต้วงแขน เวหาตัวแข็งทื่อ มองคนที่ละเมอขยับมากอดตน หล่อนกอดเขาจริงๆ นะ ใต้รักแร้นี่มันหอมนักหรือไงถึงซุกอยู่ได้
“พ่อคะ...กุ๊ก...คิดถึงพ่อจังเลย...”
เวหาเฝ้ามองคนที่นอนละเมอ เหมือนว่าจะได้ยินเสียงสะอื้นผะแผ่ว เขาอยากเปลี่ยนไปนอนอีกฝั่ง แต่แม่คุณก็กอดเขาไว้ กอดแน่นเสียด้วย
“ยัยตัวแสบ! แล้วฉันจะหลับได้ยังไง!”
บทล่าสุด
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/5
- ooooooo - หลังมื้อค่ำครอบครัววัฒนนท์นั่งล้อมวงอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ ปู่รงค์ดูข่าวช่วงสองทุ่ม ตังเมทำการบ้านในขณะที่สองแฝดเป็นตัวป่วน แต่พี่ชายยังยิ้มแป้น รักน้องห่วงน้อง ไม่ตีไม่ว่า น้องทำอะไรก็ดีไปหมด ก็คนไม่เคยมีน้องนี่นา“พี่ตาง หนูฟ้าช่วยพี่ตางเขียนกอไก่นะคะ”“โอ...อย่าๆ ไม่เอา นี่การบ้านพี่”“ก็หนูฟ้าอยากเขียน”“ของตัวเองล่ะ”“ปายแย่ง” ว่าแล้วชี้ให้ดูสมุดวาดเขียนที่ตอนนี้มีแต่สีน้ำเงินเข้มข้นระบายอยู่บนนั้น“โอ้...ปลายไม่เอา เอาสมุดตัวเองมาวาด ไม่แย่งของฟ้าสิ”“ป่าวแย่งฟ้า..ฟ้าให้”หนูฟ้าส่ายหน้ารัวๆ พี่ตังเลยต้องฉีกกระดาษสมุดให้หนูฟ้าแล้วจับสองแฝดนั่งดีๆ โดยที่ตัวเองนั่งคั่นกลาง ปลายยังแอบเอื้อมมือมาดึงกระดาษของฟ้ายิกๆ“อย่าแกล้งกันนะ ใครแกล้งไม่ซื้อขนมให้กินด้วย”เด็กน้อยทั้งสองรีบหันมานั่งดีๆ และสนใจแต่เฉพาะกระดาษที่อยู่ตรงหน้าตัวเองเท่านั้นเวหามองลูกๆ หลานๆ แล้วยิ้มชื่นใจ ในขณะที่กฤติกาเอาแต่ทำเสียงฮึดฮัดขัดใจอยู่ข้างๆ เขาแอบวาดแขนไปข้างหลังหล่อน ใช้มือร้อนๆ แอบลูบไล้สีข้างอวบๆ ของภรรยา “พี่เวย์....เอามือออกไป กุ๊กยุ่งอยู่” เธอกระซิบ มือทั้งสองยังอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์“อะไ
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/4
เสียงตังเมเรียกน้องอยู่หน้าประตู ลูกบอลลูกใหม่ช่างเข้ากันเหลือเกินกับสนามหญ้าเขียวๆ เธอมองออกไปตรงนั้น มองนิ่งนาน แลเห็นพ่อสามีกำลังเอามือไขว้หลัง เดินไปเดินมาบนหญ้านุ่มๆ ที่สนาม ท่านยังคงเฝ้ามองหลานๆ ไม่ห่างสายตา...ดีจัง ครอบครัวของเธอไม่ได้มีแค่เธอกับพ่อเหมือนที่เคยเป็นแล้วนะ วันนี้เธอมีครอบครัวที่อบอุ่นแล้วจริงๆ “พ่อ...หนูรักพ่อนะคะ ไม่ว่าเรื่องอะไร หนูไม่เคยโกรธพ่อเลย สำหรับคนอื่นหนูไม่รู้ แต่สำหรับหนู พ่อคนนี้แสนดีที่หนึ่ง ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะมีความสุข จะใช้ชีวิตให้ดีอย่างที่พ่อเลี้ยงหนูมา” บอกกล่าวกับรูปถ่ายของบิดา ก่อนจะเลื่อนสายตามายังรูปที่อยู่ข้างกัน “ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะเลี้ยงเด็กๆ ให้ดี ไปอยู่ในดินแดนแสนสงบให้สบายนะคะ...แม่”คำพูดแผ่วเบาแต่เจ้าตัวได้ยินอย่างชัดเจน เวหาเดินเข้ามาหาภรรยา วางมือบนบ่าแล้วยิ้มอ่อนโยนมาให้“เอาไว้จัดของเสร็จ ตกแต่งทุกอย่างจนเรียบร้อย เราค่อยทำบุญบ้านกันนะ จะได้เริ่มต้นใหม่กับที่นี่อีกครั้ง เราจะอยู่ที่นี่ ที่นี่จะเป็นบ้านของเรา ตลอดไป”“ตลอดไป...ชอบคำนี้จัง อยู่ด้วยกันนานๆ นะคะ”“แน่นอนที่รัก” บอกเมียแล้วไม่ลืมดึงมากอดมาหอม อยู่ใกล้เมียแล้วอ
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/3
เสียงทุ้มนุ่มนั้นฟังดูคุ้นๆ แต่สมองบอกว่าอย่าไปใส่ใจ เธอเริ่มประหม่าหนักขึ้นเมื่อรู้ว่าหมอที่จะมาตรวจ เป็นผู้ชาย“เสร็จแล้วค่ะ” “ถอดบราด้วยครับ” ครูสาวกะพริบตาถี่ๆ หมอมีตาทิพย์หรือไง เธอรีบถอดบราแล้ววางไว้ นั่งอยู่บนเตียง มือสองข้างโอบอุ้มพุ่มทรวงครืด...เสียงผ้าม่านถูกเลื่อนออก แล้ววินาทีที่ดวงตาสองคู่สานสบ ความตื่นตกใจก็ตามมา“กรี๊.... อื้อ...”หมอหนุ่มรีบปิดปากเล็กๆ นั่นให้ไว เขาเปล่านะ เขาไม่ได้ทำอะไรจริงๆ“ชู่ว์...ไม่เอาน่า ไม่กรี๊ดนะ คุณจะกรี๊ดทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย”“อื้อ...อื้อ...” หญิงสาวส่งเสียงอู้อี้เมื่อถูกปิดปากแน่น มือข้างหนึ่งรีบควานหาเสื้อมาปิดหน้าอกหน้าใจ ชานนท์ปล่อยมือจากปากของครูเอย หญิงสาวทอดมองเขาตาขวางขุ่น แขนเล็กเรียวกอดหน้าอกแนบแน่น หล่อนเอาเสื้อมาปิดหน้าอกไว้ ปิดทำไม เห็นหมดแล้ว“อย่ามองหน้าอกฉันนะ”“ไม่มองจะตรวจได้ยังไง”“ก็...” เหมือนจะถูกต้อนให้จนมุมชานนท์นึกขัน หล่อนคงไม่คิดไม่ฝันว่าจะเจอเขาละสิ สวรรค์นี่ก็นะ ชอบเล่นตลกเสียจริง ส่งหล่อนมาให้เขาตรวจ แล้วเขาน่ะ...จะเป็นหมอที่ดีได้ยังไง“เร็วๆ คุณ ผมรีบนะ มีคนไข้รออยู่อีกเยอะเลย”“...ให้พยาบาลตรวจแท
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/2
“ฟ้าทำความสะอาด พี่ตังเปิดยูทูปให้ดู ยาสีฟันทำความสะอาดได้”เวหาเม้มปากแล้วถอนหายใจ ดีเท่าไหร่ที่เจ้าฟ้าไม่เอาแปรงสีฟันตัวเองมาถูอ่างเล่น และดีเท่าไหร่ที่เจ้าปลายไม่บีบโฟมล้างหน้าเข้าปาก“เอาละนะเด็กๆ ถ้าใครดื้อละก็พ่อจะทำซุปข้าวโพดให้กิน โอเคนะ”ดูเหมือนว่าคำขู่นั้นจะทำให้เด็กแฝดยอมศิโรราบ ก็บิดาที่เคารพชอบบังคับให้กินผัก ผัดผัก ซุปผัด ยี้....“ดีมาก เป็นเด็กดี แก้ผ้าแล้วอาบน้ำทีละคน พ่อเปิดน้ำอุ่นให้แล้ว เร็วๆ เลย” แล้วการต้อนเด็กแฝดอาบน้ำก็เกิดขึ้นตอนใกล้หกโมงเช้า ความป่วนของเจ้าสองแฝดทำเอาปวดหัว แต่ความน่ารักน่าเอ็นดูก็มีมาก เขายินดีให้เจ้าสองแสบแสนซนไปอย่างนี้ ขอเพียงให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าเท่านั้นก็พอ- ooooooo - สองชั่วโมงให้หลังเตียงที่ยุบยวบทำให้คนที่กำลังหลับขยับตัวตื่น กฤติกาปรือตาขึ้นมอง แลเห็นสามีกำลังคลานขึ้นเตียงมา“อือ...เด็กๆ ละคะ”“ส่งขึ้นรถแล้ว คุณพ่อขับรถไปส่งเอง”“ดีจัง คุณพ่อน่ารักที่สุดเลย”“ห้ามไม่ฟังน่ะสิ ความสุขของแกก็ให้ทำไป เหนื่อยเมื่อไหร่คงเรียกเราเองนั่นแหละ” ว่าแล้วขยับไปเบียดร่างของภรรยา กอดร่างนุ่มๆ ของหล่อนไว้แล้วไซ้ซอกคอแรงๆ“ไม่เอา พี่เวย์ กุ๊ก
ตราบสิ้นแสงดาว ตอนพิเศษ 1/1
- ooooooo - ตอนพิเศษ- ooooooo - งานแต่งเล็กๆ แต่อบอุ่นยังตราตรึงในหัวใจของหมอหนุ่มและครูสาว ทั้งสองนอนไม่หลับ เลยเดินออกจากบ้านพักมาเดินตากลมเล่น หัวใจเปล่าเปลี่ยวของคนทั้งสอง ยังไม่จูนมาเจอกันสักครา แม้ว่าบางเวลาคุณหมอคล้ายจะทอดสะพานอยู่บ้าง แต่ครูสาวนั้นทึ่มเกินกว่าจะเข้าใจ“ลมแรงนะคุณ เสื้อแขนยาวก็ไม่เอามา” หมอว่าแล้วถอดเสื้อคลุมของตัวเองให้ครูสาว อย่างที่สุภาพบุรุษพึงทำ แต่ครูสาวส่ายหน้ารัวๆ ส่งเสื้อคืนให้เขา“ไม่เอา ฉันร้อน เดินตากลมเล่นเย็นดี”คุณหมอกะพริบตาช้าๆ ท้าแรงลม โอเค...ไม่เอาเสื้อก็ไม่เอา “คุณเป็นยังไงบ้าง ที่โรง’บาลไม่มีพยาบาลสาวๆ มาจีบบ้างเหรอ”“มี แต่ไม่ชอบ สวยๆ ก็มี แต่คุณคิดสิ อยู่ที่ทำงานก็เห็นแต่พยาบาล กลับมาบ้านยังจะให้เห็นพยาบาลอีกเหรอ ถ้าเห็น...คนอื่นที่ไม่ใช่พยาบาลก็คงดี” อย่างเช่น คุณครู เป็นต้น ประโยคนั้นหมอหนุ่มก็ได้แต่เอ่ยในใจ ครูเอยไม่ใช่คนสวยมากมาย แต่หล่อนเป็นพวกเรียบเรื่อย มองได้เรื่อยๆ ติดเชยไปสักหน่อย แต่เขาว่ามันท้าทายดี บางทีก็นึกทะลึ่งตึงตัง อยากรู้ว่าใต้เสื้อผ้ารัดกุมของหล่อนนั้น...มันจะเป็นอย่างไรอา...สงสัยจะเมาเบียร์แฮะเรา คิดอะไรบ้าๆ“น
ตราบสิ้นแสงดาว EP 30/4 เมียพี่
วันเวลาที่ผ่านมา แม้มีทะเบียนสมรสแต่เขาไม่เคยรู้สึกเป็นเจ้าของ ผิดกับเวลานี้ ตอนที่ได้สวมแหวนให้กฤติกา ตอนที่หล่อนมองมาด้วยสายตาแห่งความรัก นั่นต่างหากที่ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นเจ้าของ เจ้าของความรักอย่างไรเล่า“จะไม่จูบเจ้าสาวหรือคะพี่!” ครูเอยร้องเชียร์ ชานนท์เปิดเพลงหวานอีกคราหนึ่ง ความหวานละมุนโอบล้อมรอบด้าน สร้างบรรยากาศแห่งความสุขแสนหวาน เขาเฝ้ามองคนที่กำลังจุมพิตเจ้าสาว คิดว่าจะมีสักครั้งไหมที่ได้ทำเช่นนั้น กับใครสักคนที่รักเขาบ้าง ความมั่นคงของเวหาถูกพิสูจน์ด้วยกาลเวลา จนแม้แต่ครูเอยยังต้องพ่ายแพ้ ความโสดยังปักหลักอยู่ที่เขากับคุณครู จนต้องมานั่งอิจฉาบ่าวสาวอย่างนี้เวหาโน้มหน้าไปหากฤติกา บรรจงจูบเบาๆ แต่ความหวานช่างล้ำลึกหนักหน่วง ริมฝีปากที่แตะต้องสัมผัส ราวกับไม่อยากผละจาก“พ่อคะ...จุ๊บๆ ฟ้าด้วย จุ๊บ!”“ปายด้วยค้าบ! จ๊วบๆ แม่ค้าบจ๊วบๆ”เจ้าสองแฝดร้องขอให้พ่อกับแม่จุ๊บพวกเขาบ้าง เรียกเสียงฮาครืนให้กับทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ กฤติกากับเวหาอุ้มลูกชายลูกสาว เดินฝ่าทรายเม็ดเล็กๆ ไม่กี่ก้าวไปนั่งยังโต๊ะที่ตั้งอยู่ ก่อนที่งานฉลองเล็กๆ จะเริ่มต้นขึ้นในตอนนั้น กฤติกาไม่เคยมีความสุขอ
บางทีคุณอาจจะชอบ
