บทที่ 3 ขาดสะบั้น

เขมจิราคือยายของภาม และจงเกลียดจงชังหล่อนเป็นที่หนึ่ง แม้แต่เหลนหล่อนยังมองว่าท่านอาจจะไม่รัก เพราะสายตาที่ไร้ซึ่งความเอ็นดู ท่านเคยเจอกับเธอและลักษณ์นาราเพียงสองครั้งที่เมืองหลวง ท่านไม่เคยมาที่นี่   

                 มีเพียงคนเดียวที่มาเยี่ยมหล่อนและลูกอย่างสม่ำเสมอนั่นก็คือขวัญเกล้า คุณย่าของภาม และท่านก็คือบุคคลที่ให้กำลังใจและทำให้ลูกของเธอมีพ่อ

                ก่อนหญิงสาวจะหลุดจากภวังค์ความคิด เพราะหูทั้งสองข้างก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องของสรัลชนา ซึ่งสิ่งที่ได้ยินตามมาก็คือเสียงสนทนาของภามและเจ้าหล่อน

                แต่ชั่วประเดี๋ยวเดียวเสียงนั้นก็เงียบไป หัวใจดวงน้อยพลันสะท้านไหว เพราะไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาตรงมายังห้องนี้ มันหมายความว่าอย่างไร เขาเข้าไปในห้องของสรัลชนาหรือ

                อกเล็กร้อนรุ่มดังไฟลน รู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี้เป็นเพราะเขาต้องการจะแก้แค้น เธอรู้ว่าต้องชดใช้แต่มันต้องไม่ใช่วิธีนี้

               

                 หากเขาต้องการสรัลชนา เธอก็พร้อมจะไป แต่ต้องไม่ใช่ในตอนที่เธอยังได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของเขา ยังมีพันธะมัดแน่นด้วยทะเบียนสมรส ไม่เช่นนั้นมันก็ไม่ต่างจากการกระทำของมารดาของหล่อนและบิดาของเขาสักนิด

                หยดน้ำตารื้นขึ้นมาที่หน่วยตา กีรกานรู้สึกถึงรสชาติขมเฝื่อนที่ล้นทะลักอก ตลอดเกือบสามปีไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขาสักครั้ง เพราะรู้ว่าไม่มีสิทธิ์และไม่คิดจะทำ เพียงสิ่งที่มารดาทำไว้ หล่อนก็ไม่มีทางชดใช้ให้เขาได้หมดอยู่แล้ว สิ่งเดียวที่ต้องการก็คือให้เขารักและเมตตาลูก          

                ความชอกช้ำใจมันไหลถาโถมเข้ามาในอกจนเจ็บปวด  แต่ทว่าอีกหนึ่งนาทีต่อมา กีรกานก็ต้องหันไปมองหน้าประตูห้อง เพราะมันถูกเปิดออกและภามก็เดินเข้ามา

                เมื่อเข้ามาในห้องชายหนุ่มก็ชะงักไปเพราะเห็นว่าคนบนเตียงมีน้ำตาและมันก็ไหลลงมาอาบแก้ม แต่ต่อมาสีหน้าของภามกลับเรียบเฉยเสมือนไม่ได้ทุกข์ใจกับน้ำตาเม็ดโตนี้ ทั้งที่ลึก ๆ แล้วมันไม่ใช่เลย น้ำตาของกีรกานมีผลกับเขาเสมอ ก่อนจะพูดบางสิ่ง        

                “ไร้สาระ ฉันไม่คิดจะทำเหมือนพ่อของฉันและแม่ของเธอ แม้ใจฉันอยากจะทำบ้าง ให้เธอรู้สึกเหมือนที่ฉันเป็น” เขาเค้นเสียงว่า ก่อนจะเดินไปที่เตียงนอน แต่เป็นฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาว ภามไม่ได้ก้าวขึ้นเตียงแต่ทำบางสิ่งนั่นก็คือก้มลงไปหอมแก้มของลูกสาว

                “ปิดไฟ ฉันจะนอนแล้ว” เขาสั่งและล้มตัวลงนอนแต่ไม่ใช่บนเตียง กลับเป็นที่พื้นข้างเตียง             

                เมื่อเห็นหน้าเขากีรกานกลับไม่ได้มีความดีใจหรือสุขใจ เพราะมันร้าวรานในประโยคต่อท้ายที่เขาเอ่ยจนอยากจะปล่อยสะอื้น แต่กีรกานก็ไม่ทำมัน อย่างน้อยก็ขอบคุณเขาที่เห็นแก่ลูก เธอรู้ว่าทั้งหมดเขาไม่ได้ทำเพื่อเธอ แต่ภามคงทำเพื่อลักษณ์นารา

บทที่ 3

ขาดสะบั้น

               

                ในเช้าวันนี้มีใครอีกคนมาเยือนไร่ธีรวานนท์ และเมื่อแขกผู้มาใหม่ขับรถเข้ามาใกล้บ้านหลังเล็ก คิ้วทั้งสองข้างก็เลิกขึ้นสูงอย่างประหลาดใจที่เห็นว่ามีรถของใครจอดอยู่หน้าบ้านก่อนหน้าเธอ ก่อนจะจอดรถแล้วลงจากรถและเดินเข้าไปข้างใน ซึ่งก็พบบุคคลทั้งสองที่ต้องการจะมาหา พร้อมกับเข้าไปหอมแก้มยุ้ยของเหลนด้วยความคิดถึง

                กีรกานพนมมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม และไม่ทันที่จะได้พูดคุย ทั้งกีรกานและผู้ที่มาเยือนก็หันไปให้ความสำคัญกับบุคคลที่กำลังลงมาจากชั้นสองของตัวบ้าน         

                “รู้จักมาหาเมียตัวเองได้แล้วหรือเจ้าภาม”          

                ขวัญเกล้าเอ่ยทักปนประชดหลานชายของตัวเอง เพราะน้อยครั้งนักที่หล่อนจะเห็นว่าภามจะมาหาลูกและภรรยาโดยที่หล่อนไม่ต้องคอยบอกหรือตามไปต่อว่า   

                แม้ว่าหลานชายจะทำตัวเย็นชาและแข็งกระด้าง ขวัญเกล้าก็พอดูออกว่าหลานชายรักลูกมาก แต่เพราะบางเรื่องที่เกิดขึ้นมันทำให้ความรักอาจจะถูกบดบังไปด้วยความแค้นและความเจ็บปวด

                แต่ทว่าเพียงได้ยินเสียงของใครอีกคนและร่างนั้นก็กำลังเดินตามหลานชายลงมา สีหน้าของขวัญเกล้าก็เปลี่ยนไปฉับไว มันบึ้งตึงแสดงถึงความไม่พอใจ

                “คุณย่าสวัสดีค่ะ” สรัลชนายกมือไหว้และเอ่ยเสียงหวานปานระฆังแก้วแถมยังยิ้มให้

                “ที่มาได้คือแม่สองมาด้วย ?” ขวัญเกล้าหันไปถามภามน้ำเสียงห้วน และมันบอกได้ดีว่าผู้พูดกำลังไม่พึงพอใจ ก่อนจะหันไปหาสรัลชนา           

                “แล้วหล่อนมาทำไม” ทว่าคนที่ตอบคำถามกลับเป็นหลานชายของเธอเองและมันคล้ายการออกรับแทน ทั้งที่จริงแล้วภามมีเหตุผลสำคัญที่ทำแบบนี้

                “สองอยากจะมาเที่ยว ผมเลยพามา” คำตอบของภามเรียกให้กีรกานมีความน้อยใจมากกว่าเก่า เพียงผู้หญิงคนนั้นอยากจะมาเขาก็พามาหรือ โดยที่ไม่ได้คิดถึงจิตใจเธอบ้างหรืออย่างไร

                “มาเที่ยวกับสามีคนอื่น เมียเขาอนุญาตแล้วหรือแม่สอง”  

                ผู้สูงวัยเอ่ยอย่างตำหนิทั้งทางน้ำเสียงและแววตา ตนรู้สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ปรารถนาดี แม้ตอนนั้นไม่เคยนึกรังเกียจตอนที่ทราบว่าสรัลชนาคิดอย่างไรกับหลานชาย      

                แต่ในเมื่อทุกอย่างมันไม่สามารถเป็นไปได้อย่างที่สรัลชนาใฝ่ฝันแล้ว ภามมีครอบครัวแล้วทำไมเจ้าหล่อนถึงยังไม่ยอมหยุด ตลอดมาหล่อนไม่ได้เข้าไปยุ่งในเรื่องนี้มากนัก เพราะสรัลชนาไม่ได้ล้ำเส้นขนาดนี้

                “สอง...” สรัลชนาถึงกับตอบไม่ถูก ได้แต่อ้ำอึ้งก่อนจะก้มหน้างุด

                “สองไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใครครับ” และก็เป็นภามอีกครั้งที่ตอบคำถามและมันก็คือการออกรับแทน ภามตั้งใจทำแบบนี้เพราะคงต้องเลวและไร้ใจให้ใครบางคนเห็น     

                 ทำให้กีรกานเงยหน้ามองเขาอย่างช้ำใจ แล้วเธอไม่ได้สำคัญกับเขาบ้างเลยหรือ ดวงตาของหญิงสาวไม่อาจจะซุกซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ได้

                “ตาภาม” ผู้เป็นย่าเรียกชื่อหลานชายอย่างเหลืออด พูดออกมาได้อย่างไรว่าไม่ต้องขออนุญาต “แล้วเมียที่ยืนหัวโด่อยู่นี่ไม่สำคัญเลยใช่ไหมฮะ ทำไมทำอะไรไม่คิดถึงจิตใจของเมียแกบ้าง”