- 35 - ข้อมูลล่าสุด

ลมเย็นพัดโชยกระทบผมสลวยให้ปลิวสไว ตะวันที่นั่งอยู่ในคาเฟ่มองออกมาที่แสนรักในขณะที่เธอกำลังสอนดารินและปาริฉัตรวาดภาพอยู่ด้านนอกร้าน รอยยิ้มที่แต่งแต้มใบหน้าของเธอทำเขาหลุดยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อยก่อนจะทำตัวเป็นปกติ ตะวันหันมายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบก่อนจะรอบมองหน้าเพื่อนสองคนที่นั่งดูเอกสารที่เขาเอามาให้ดูอย่างตั้งใจ

“นี่เท่ากับว่าพ่อของน้องแสนรักโดนหลอกจริงๆ?” ตะวันพยักหน้าตอบรับองศาที่ขมวดคิ้วถาม ข้อมูลในเอกสารนั้นเกี่ยวข้องกับคดีของพ่อแสนรัก เขารวบรวมมันมาสักระยะก่อนได้เบาะแสนบางอย่างมาบ้าง แต่ก็ยังห่างไกลคำว่าสำเร็จอยู่มาก

“กูพึ่งได้ข้อมูลนี้มาล่าสุด แต่น่าแปลกตรงที่กูตามหาคนจากรายชื่อนี้มาไม่ได้เลย”

“มึงหมายความว่าไงที่หามาไม่ได้?” สกายที่ยังคงสลับเอกสารเพื่ออ่านดูวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเอ่ยถามตะวันขึ้นมาอย่างต้องการมห้ตะวันขยายความสิ่งที่พูด ทั้งที่มีข้อมูลขนาดนี้แล้วแต่การที่ตะวันบอกว่าหามาไม่ได้มันเกิดจากเหตุผลอะไรกันแน่

“คนพวกนี้ถ้าไม่ตาย ก็เป็นบ้า เท่าที่คนของกูหามา เหตุผลที่ทุกคนเป็นแบบนี้เพราะอุบัติเหตุ” น้ำเสียงของตะวันแผ่วเบาและปะปนไปด้วยความสงสัย เขาไม่เชื่อว่าทุกอย่างจะบังเอิญอย่างนั้น หลังจากที่พ่อแสนรักโดนจับ คนเหล่านี้ก็เกิดอุบัติเหตุที่หาสาเหตุอย่างจริงจังไม่ได้ ที่สำคัญตำรวจยังปิดคดีโดยท่หลายๆอย่างดูกำกวมไปหมด

“อุบัติเหตุก็เหี้ยแล้ว ดูก็รู้ว่าตั้งใจปิดปากคนที่รู้ทั้งหมด” สกายวางเอกสารลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิดใจ ทุกอย่างมันชัดเจนเสียจนคนธรรมดายังมองออก แต่ตำรวจกลับมองอะไรไม่ออกเลย ยิ่งคิดก็ยิ่งตลกสิ้นดี

“แล้วมึงจะเอาไงต่อว่ะ?” องศายังคงเอานิ้วชี้ดูรายชื่อพวกนั้นเพียงหวังว่าเขาจะพอช่วยหรือใครที่เขารู้จักอาจจะรู้จักคนพวกนี้บ้าง แต่ก็พบเพียงแค่ความสิ้นหวัง

“คนที่ตายแล้วตัดออกไป ก็เหลือแค่คนที่เป็นบ้า นี่แหละงานหนัก คนบ้าไปแล้ว จะทำยังไงให้พูดเรื่องพวกนี้ออกมาว่ะ” ตะวันคิดไม่ตก เขาคิดเรื่องนี้มาตลอหลายวันที่ได้รับเอกสารและอ่านมันจนหมด คนตายพูดไม่ได้ แต่คนเป็นที่กลายเป็นบ้าก็ไม่ต่างอะไรกับคนตายเลยสักนิด คนที่เสียสติไปแล้วต่อให้หายขึ้นมา คำพูดก็อาจจะดูไม่มีน้ำหนักเสียด้วยซ้ำ

“อีกอย่างโรงพยาบาลคงไม่ยอมให้เราเข้าไปเจอคนไข้ง่ายๆแน่ เราไม่ได้เป็นญาติหรือเป็นคนรู้จักเลยนะเว่ย”

“งั้นแจ้งตำรวจไหม? ถ้าเป็นตำรวจพาไป อาจจะเป็นไปได้ก็ได้นะ”

“เพื่อนมึงถูกจับตำรวจมากเลยมั้งไอ้สกาย ขืนวิ่งเข้าหาตำรวจนะ คนแรกที่จะโดนจับก็ไอ้ตะวันเนี่ยแหละ” องศาส่ายหัวอย่างไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่สกายคิด ธุรกิจของตะวันแม้จะจ่ายเงินให้ตำรวจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่ตำรวจทุกคนที่จะร่วมด้วย ขืนตะวันพลาดไปเจอตอแล้วถูกจับเข้า เรื่องจะยิ่งยุ่งยากไปกันใหญ่

“เออ กูก็ลืมไป ถ้ามีใครพอจะมีเส้นสายพาเข้าไปในโรงพยาบาลได้ก็คงดี”

“เส้นสาย…..?” เขาขมวดคิ้วคิดตามที่สกายพูดเมื่อคู่ จริงอย่างที่สกายว่า…ถ้ามีเส้นสายก็คงเข้าไปในโรงพยาบาลได้ไม่ยาก อย่างน้อยแค่ได้ลองดูสักครั้งก็ยังดีกว่าไม่ได้ลองทำอะไรเลยเดี๋ยวนะ

“พ่อของรินเป็นหุ้นส่วนของโรงพยาบาลไหนบ้างว่ะ? ที่นี่ได้เป็นหรือมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรบ้างไหม?” ตะวันรวบเอกสารออกมาก่อนจะแยกเอกสารของบุคคลหนึ่งแล้วชี้ไปที่ชื่อโรงพยาบาลที่อีกคนรักษาตัวอยู่อย่างมีความหวัง องศาตัดสินใจลุกออกไปเรียกดารินเข้ามาอย่างไม่ให้มีพิรุธ

“มีอะไรกันหรอ?”

ตะวันขยับกระดาษไปให้ดารินดูข้อมูลทั้งหมด ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มคุยกัน แม้หูของเขาจะฟังที่เพื่อนกำลังพูด แต่ดวงตากลมของตะวันยังเอาแต่จับจ้องแสนรักผ่านกระจกบานใส เขาเห็นว่าเธอคุยเล่นกับปาริฉัตรอย่างออกรสและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้เป็น ตะวันอยากให้คนน้องมีความสุขและที่สำคัญไปกว่านั้นคือไม่ต้องกังวลไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ตาม เขาคนนี้จะปกป้องน้องออกจากความวุ่นวายเหล่านี้เอง

“งั้นก็ตามนี้ เรารบกวนรินหน่อยนะ”

“ไม่รบกวนหรอก น้องแสนรักก็เหมือนน้องเรานั่นแหละ” เขายิ้มตอบรับให้ดารินอย่างขอบคุณ ก่อนสกายจะกระทุ้งแขนเป็นสัญญาณว่าแสนรักกำลังจะเดินเข้ามาจนพวกเขาต้องช่วยกันรวบเอกสารทั้งหมดเก็บในทันที แสนรักรู้อยู่แล้วว่าเขากำลังหาทางช่วยพ่อเธอ แต่เขาไม่อยากให้เธอรู้ว่าเรื่องราวมันซับซ้อนขนาดนี้

“คุยอะไรกันอยู่คะ?” แสนรักเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ตัวว่างที่ข้างตะวัน เธอชะงักไปเมื่อเขาเช็ดที่แก้มนิ่มให้อย่างเบามือ ก่อนเขาจะเอากระดาษให้เธอดูว่ามีสีเปื้อนที่หน้า

“อยากดื่มอะไรไหม? พี่สั่งให้”

“ไม่ค่ะ หิวมากกว่า” เธอลูบท้องป้อยๆด้วยความหิวจนเขาแอบยิ้ม ตะวันหันไปพยักหน้าให้แมนที่ยืนอยู่นอกร้านให้จัดการตามที่ตกลงกันไว้ทันที

“งั้นก็ไปกัน พี่ให้แมนจองร้านไว้แล้ว” น้ำเสียงอบอุ่นถูกส่งผ่านไปให้แสนรัก นิ้วยาวของเขาเหลี่ยเอาผมเธอเหน็บหูให้ สกายทำท่าทางล้อเลียนจนองศาต้องส่ายหัวใส่ เพราะรู้ว่าสกายกำลังหาเรื่องโดนตะวันด่าอีกแล้ว

“แหม่ กูนั่งหิวอยู่ตั้งนาน มันไม่เห็นรีบแบบนี้”

“มึงถึกอย่างกับควาย ไม่แดกก็ไม่ตายหรอก” สกายอ้าปากค้างเมื่อตะวันพูดจบ เขาทำทีเป็นกุมหัวใจด้วยความเจ็บก่อนจะเอาหัวซบไหล่ปาริฉัตรแล้วออดอ้อนขอความช่วยเหลือ

“โหยยย บี๋ดูดิ มันว่าเค้าเป็นควาย เท่ากับว่าบี๋มีผัวเป็นควายเลยนะ จัดการมันเลย”

“ก็ถึกจริงๆนั่นแหละ”

“โถ่! บี๋!” เสียงหัวเราะร่าดังประสานกันไปทั่วร้าน ตะวันแค่ยิ้มและจับจ้องแสนรักไม่วางตา ถ้าทุกสิ่งที่เขากำลังทำ คือการทำให้รอยยิ้มนี้อยู่กับแสนรักไปตลอด มันก็คุ้มมากแล้วสำหรับเขา