- 36 - ไม่ชอบมาพากล

โรงพยาบาลจิตเวช

ตะวันนั่งก้มมองนาฬิกาอย่างใจจดจ่ออยู่ในโซนหนึ่งของโรงพยาบาล เขาเหลือบมองดารินที่ยืนคุยอยู่กับผู้อำนวยการโรงพยาบาลด้วยท่าทีนอบน้อมและเป็นมิตร ก่อนที่สายตาเขาจะเบนมาหาสกายที่หลับพิงกำแพงรออยู่ คงเพราะเมื่อคืนสวีทหวานกับปาริฉัตรหนักเกินไป อาการถึงได้ดูย่ำแย่ขนานี้จนเขาเองยังต้องส่ายหัว

เขาลุกขึ้นเต็มความสูงเมื่อเห็นว่าดารินพาผู้อำนวยการของโรงพยาบลเดินมาทางเขา มือหนาขยับเสื้อสูทตัวนอกจัดระเบียบให้ดูดีที่สุดก่อนจะยิ้มรับแล้วยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เขาเห็นผู้อำนวยการพยักหน้ากลับมาแล้วยิ้มก็ทำให้เขารู้สึกเบาใจขึ้นมา

“นี่ตะวันค่ะคุณอา ที่รินเล่าให้ฟัง ส่วนนี่อาหมอวิรัช อำนวยการโรงพยาบาล”

“ขอบคุณมากนะครับที่ยอมช่วย” ตะวันยกมือขึ้นไหว้อีกครั้งก่อนที่คนตรงหน้าจะบีบที่ไหล่ราวกับจะบอกว่าไม่เป็นไรและเต็มไปด้วยความเข้าใจ

“เพื่อนรินก็เหมือนลูกหวานอา เฮ่อ แต่คนไข้คนนี้ อาก็ไม่มั่นใจนะว่าจะสื่อสารได้มากแค่ไหน เพราะอาการหนักพอสมควร” เขาฟังสิ่งที่วิรัชพูดแล้วพยักหน้ารับ ตะวันพอรู้มาบ้างว่าคนที่เขากำลังมาตามหาอาการหนักพอสมควรจากข้อมูลที่คนขอเขาหามาได้ แต่ถึงแม้จะมีเปอร์เซ็นเพียงน้อยนิดที่จะสำเร็จ เขาก็จะลองดูก่อน เพื่อแสนรัก….

“แล้วคุณอาพอจะรู้ไหมครับว่าต้นเหตุมาจากไหน?”

“เราเดินไปคุยไปกันดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลา” เขาตอบตกลงในทันทีแล้วผายมือให้ผู้ใหญ่เดินก่อนตามมารยาท ตะวันใช้เท้าเตะเข้าที่ขาของสกายที่นอนหลับอยู่เต็มแรงจนสกายสะดุ้งเฮือกขึ้นมา ดารินอดที่จะกลั้นขำไม่ได้กับท่าทางสะลึมสะลือของสกาย

“มึงก็แม่ง กูตกใจหมด” สกายเอ่ยอย่างหัวเสีย แล้วสะดุ้งอีกรอบตอนที่หันมาเจอวิรัชก่อนจะรีบยกมือไหว้แล้วเอาศอกกระทุ้งท้องของตะวันที่ไม่ยอมบอกเขาว่ามีผู้ใหญ่อยู่ตรงนี้ด้วย

ระหว่างทางเดินของโรงพยาบาล ตะวันฟังสิ่งที่วิรัชบอกเล่าอย่างตั้งใจ เขาเพียงแค่คาดหวังว่าข้อมูลทั้งหมดจะเป็นประโยชน์สำหรับเขาในอนคตไม่ว่าจะมากหรือน้อย ตะวันไม่สามารถละทิ้งความสำคัญของเรื่องไหนไปได้ทั้งนั้น ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องเขาจะต้องจดจำมันเอาไว้ เพื่อหาช่องโหว่งของเรื่องนี้ให้เจอ

“งั้นเท่ากับว่าไม่มีใครทราบสาเหตุของเรื่องนี้เลยสิครับ?” ตะวันหันไปมองสกายที่พูดขึ้นก่อนจะสลับมามองวิรัช การส่ายหัวของผู้อำนวยการโรงพยาบาลทำให้เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แม้จะรู้กีว่าไม่มีอะไรยากเกินไปสำหรับเขา แต่ตะวันแค่กำลังรู้สึกว่าทุกอย่างอาจยืดเยื้อออกไปอีก เขาไม่ต้องการให้เรื่องนี้อยู่รบกวนการใช้ชีวิตของแสนรักนานนัก

“ใช่ แต่อาการของคนไข้มันเกี่ยวกับความหวาดกลัว เหมือนกับว่าโดนข่มขู่ อาถึงบอกว่าลำบากใจ เพราะเวลาที่พูดถึงเรื่องอาการบาดเจ็บหรือถามว่าใครทำ คนไข้จะอาละวาดขึ้นมาทันทีเลย”

“ดูยังไงก็แปลกนะคะ อะไรก็หาสาเหตุไม่ได้เลยสักอย่าง” ดารินหันมองตะวันอย่างครุ่นคิด ใบหน้าของทุกคนมีแต่ความสงสัยไม่ต่างกัน ตะวันเองก็มองดารินอย่างเห็นด้วย เรื่องนี้มีตำรวจช่วย ดังนั้นต้องมีคนอยู่เบื้องหลัง และคนพวกนั้นก็คงเงินถึงน่าดู

“จริงๆมันชัดเจนมากเลยนะว่าไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่ตำรวจก็จบเรื่องเร็ว” วิรัชย้ำคำอีกครั้ง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นก็ยังแปลกใจไม่หาย หลังจากที่คนไข้ถูกส่งมาเพราะหลังสลบไปด้วยอาการบาดเจ็บพอตื่นขึ้นมาก็เสียสติทันที เหตุการณ์ถูกเล่าต่อกันา ด้วยบาดแผลที่ถูกทารุณอย่างน่ากลัว แต่ตำรวจกลับจบทุกอย่างโดยง่ายดาย ราวกับว่าไม่มีอะไรอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เลย

“คุณอาก็คิดอย่าเดียวกันใช่ไหมครับ ว่ามันมีอะไรผิดปกติ?” ตะวันรู้สึกได้ถึงความสงสัยของอีกคนที่แผ่ออกมา ยิ่งเขาเห็นท่าทีของวิรัชทุกอย่างมันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นมา

“อืม ไม่ใช่แค่อานะ หมออีกหลายคน รวมถึงพ่อของรินก็ด้วย เราเคยคุยกันเรื่องนี้ แต่ก็จบไปเพราะทุกอย่างจบแล้ว โรงพยาบาลก็แค่ดูแลคนไข้ต่อตามหน้าที่”

“กูว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ งานหยาบเหมือนกันนะเว่ยตะวัน”

“ต่อให้จะหยาบแค่ไหน…กูก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้ได้ เสียดายที่กูรู้เรื่องช้าขนาดนี้ ไม่งั้นตอนนั้นทุกอย่างไม่มีทางจบแบบนี้แน่” ดารินลูบหลังตะวันอย่างเห็นใจ เพื่อนของเขารู้ดีทุกคน ว่าเรื่องของแสนรักสำคัญกับเขามากกว่าอะไรทั้งนั้น

“อ่อ จริงสิ พวกเธอมาตามเรื่องนี้กัน แล้วรู้จัก สิริบริวัตร อะไรสักอย่างไหม?”

“สิริบริวัตรหรอครับ?” ตะวันเบิกตากว้างทันทีเมื่อได้ยิน เขาหันไปสบตากับวิรัชอย่างมีความหวัง เรื่องนี้ชัดเจนขึ้นทุกที ทุกอย่างย้ำชัดว่าคนที่เขากำลังมาหาตอนนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องคดีของพ่อแสนรักจริงๆ

“วันที่คนไข้ถูกส่งตัวมาแล้วอาละวาดก็เอาแต่พูดถึงคำนี้ซ้ำๆ แล้วโวยวาย แต่หลังจากนั้นก็ไม่พูดถึงอีกเลย”

“คุ้นๆจังว่ะ สิริบริวัตร”

“นามสกุลของแสนรัก” เขาพูดเสียงเรียบ ตะวันเอาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมา เขากดส่งข้อความให้ลูกน้องคนสนิทของเขาไปสืบหาประวัติของคนป่วยคนนี้ต่อว่าก่อนหน้าที่จะป่วยเกี่ยวข้องกับใครมา และทำธุรกิจเกี่ยวกับอะไรมาบ้าง

มันไม่ใช่การทำลายเพื่อยึดทุกอย่างของบ้านแสนรัก แต่มันคือการกำจัด เพราะการทำให้ล้มละลายและการทำให้ถูกคดีจนติดคุก คือการทำให้พ่อของแสนรักไม่มีที่ยืนตรงนี้ต่อ ดังนั้นคนที่ทำไม่ได้ต้องการยึดครอง แต่ต้องการกำจัด…..