- 37 - เจอสิงห์ครั้งแรก

แสงแดดยามบ่ายทอดตัวลงบนผนังกระจกของโรงพยาบาลจิตเวชจนเกิดเงาสะท้อนวูบไหวราวผืนน้ำ ตะวันยืนมองเงาของตนเองในกระจกบานสูงก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน ประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดอย่างเงียบงัน กลิ่นสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกลิ่นดอกไม้จาง ๆ จากแจกันตรงมุมโถงลอยมาแตะปลายจมูก บรรยากาศภายในดูสงบ เรียบร้อย และแทบไม่มีเสียงใดรบกวน นอกจากเสียงรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องที่สะท้อนเบา ๆ ไปตามทางเดินยาว

ความสงบภายนอกกลับยิ่งขับเน้นความไม่สงบในใจของเขาให้ชัดเจนขึ้น ภาพของแสนรักลอยขึ้นมาในความคิด ดวงตาของเธอในยามที่คิดถึงข่าวการล้มละลายของพ่อเธอนั้นหม่นลงราวกับท้องฟ้าก่อนฝนตก และตะวันรู้ดีว่า เสียงซุบซิบ เสียงกล่าวหา และสายตาดูแคลนจากผู้คนรอบข้างคงเป็นเหมือนเป็นมีดเล่มเล็ก ๆ ที่คอยกรีดหัวใจเธอทีละนิด

“พร้อมไหม” องศาที่ตามมาที่หลังเอ่ยถามเสียงเรียบยืนอยู่ข้างเขา มือทั้งสองสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง ทั้งสีหน้าเคร่งขรึมแต่มั่นคง ตะวันพยักหน้ารับแม้ลมหายใจของเขาจะหนักอึ้งกว่าปกติ

 “อาวิรัชเตรียมห้องกระจกไว้แล้ว ท่านอนุญาตให้เราคุยได้ แต่ถ้าอาการไม่ดีต้องหยุดทันที” ดารินเดินนำไปยังลิฟต์ เธอบอกข้อมูลที่อาวิรัชบอกมาเมื่อครู่ก่อนที่เขาจะเดินจากไปเพื่อจัดการงานส่วนตัว

 “มึงอย่าฝืนมาก ถ้าเห็นว่าเขาไม่ไหว ก็หยุดนะเว่ย” สกายกดปุ่มลิฟต์พลางเหลือบมองตะวันย้ำคำที่ดารินพูดเมื่อครู่

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออกเสียงกลไกเบาๆดังขึ้นก่อนจะปิดลงอีกครั้ง พวกเขายืนอยู่ในพื้นที่แคบๆที่สะท้อนภาพของกันและกันในผนังสเตนเลสเงา ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งลิฟต์หยุดที่ชั้นสี่ของโรงพยาบาล

ทางเดินชั้นนี้เงียบกว่าชั้นล่าง ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใส มองเห็นสวนเล็กๆ ด้านล่างที่มีต้นไม้เขียวชอุ่ม ใบไม้ไหวเบาๆ ตามแรงลม ดูเหมือนภาพวาดที่สงบนิ่ง ตะวันเดินผ่านภาพนั้นไปอย่างรวดเร็ว หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นทุกก้าวที่เข้าใกล้ห้องปลายทางอย่างมีควาหวัง

เขามองตรงไปที่ห้องกระจกที่ตั้งอยู่สุดทางเดิน ห้องนั้นมีประตูหนาทึบมีช่องกระจกสี่เหลี่ยมตรงกลาง ภายในเป็นห้องโล่งเรียบง่าย โต๊ะเหล็กถูกยึดติดกับพื้น เก้าอี้สองตัววางตรงข้ามกัน อีกด้านหนึ่งเป็นผนังกระจกใสที่สามารถมองเห็นจากห้องสังเกตการณ์ ตะวันมองเห็นคนที่เขาตั้งใจมาหานั่งอยู่ตรงนั้น

ร่างของอีกคนดูซูบผมจนน่าใจหาย ใบหน้าซีดเซียวราวกับแสงแดดไม่เคยแตะต้อง ดวงตาลึกโหลเหมือนคนที่จมอยู่กับความคิดซ้ำๆ และไม่อาจหลุดพ้น มือทั้งสองวางนิ่งบนโต๊ะ แต่ปลายนิ้วขยับช้าๆ คล้ายว่าอีกคนกำลังนับบางสิ่งที่ไม่มีใครเห็น

“สิงห์” ตะวันผลักประตูเข้าไป เขาเข้าไปในนั้นคนเดียวเพื่อไม่ให้อีกคนสับสนและทุกอย่างยุ่งยากจนเกินไป เขาเอ่ยเรียกชื่อของบุคคลนั้นตามที่เขาได้รับมาจากข้อมูลที่ลูกน้องคนสนิทหามาให้ เสียงเรียกนั้นลอยอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของอีกฝ่ายจะเหลือบขึ้นมามองเพียงเสี้ยววินาทีแล้วเลื่อนกลับลงไป

“ฉันตะวัน” ตะวันนั่งลงตรงข้ามอีกคน เก้าอี้เหล็กส่งเสียงครืดเบา ๆ เมื่อเขาเลื่อนชิดโต๊ะ เขาพยายามอย่างมากที่จะเป็นมิตรที่สุด ด้วยอาการของคนตรงหน้าที่เขาไม่อาจทำอะไรวู่วามได้ เขารออยู่สักพักแต่ไม่มีคำตอบใดจากปากคนตรงหน้า มีเพียงเสียงลมหายใจเบาๆ ที่แทบไม่ได้ยิน ตะวันหันไปมอง องศา สกาย และดารินยืนอยู่ด้านนอก และคอยเฝ้ามองสถานการณ์ด้วยความระมัดระวัง

 “ฉันไม่ได้มาทำร้ายนาย ฉันแค่อยากรู้ความจริง” ตะวันสูดลมหายใจลึกก่อนที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมาแต่ยังรักษาน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่คำว่า “ความจริง” ของเขาดูเหมือนจะทำให้ปลายนิ้วของสิงห์หยุดนิ่ง ตะวันมองเห็นปฏิกิริยานั้นชัดเจน และย้ำคำถามที่เขาต้องการรู้เพิ่มเข้าไปอีก

 “เรื่องคดี…เรื่องที่พ่อของแสนรักถูกกล่าวหาว่าโกง นายรู้ใช่ไหมว่ามันมีอะไรบางอย่างผิดปกติ” ทันทีที่เขาพูดจบไหล่ของสิงห์เริ่มเกร็ง ลมหายใจของคนตรงหน้าถี่ขึ้นเล็กน้อย

“คืนนั้นที่นายถูกทำร้าย นายไปเจออะไร? ใครทำร้ายนาย” คำถามของตะวันตรงไปตรงมาเสียจนสิงห์เริ่มตัวสั่นเทา และบรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน อีกคนเงยหน้าขึ้นดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นภาพบางอย่างที่ไม่มีใครอื่นมองเห็น

“ไม่…” เสียงของสิงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนตะวันเองยังสัมผัสมันได้

“ฟังฉันก่อน มันเกี่ยวกับคนที่ใส่ร้ายพ่อแสนรักใช่ไหม” เขาพยายามถามย้ำเพื่อดูปฏิกิรยาเพิ่มขึ้นอีก ตะวันรู้ว่าเขาไม่ควรทำอย่างนี้ แต่พอเป็นเรื่องของแสนรักและครอบครัวแสนรัก มันก็ยากสำหรับเขาที่จะปล่อยให้ผ่านไป

“อย่าพูด มันอยู่ตรงนั้น!”