- 38 - อาละวาด

เก้าอี้กระทบพื้นเสียงดังลั่นเมื่อคนตรงหน้าลุกพรวด อีกคนเอามือทุบโต๊ะจนสะเทือน  ก่อนจะตะโกนเสียงดังลั่นทั้งชี้ไปยังมุมห้อง เสียงสะท้อนในห้องกระจกทำให้สิ่งที่อีกคนพูดดูรุนแรงกว่าเดิม  ตะวันจับจ้องมองคนตรงหน้าที่ชี้ไปยังมุมห้องว่างเปล่า เขาสังเกตเห็นดวงตาสั่นไหวที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว-v’vud8ofh;p

 “ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นนะ มองฉันสิ” เขาพยายามอย่างมากที่จะให้อีกคนสงบลง แต่สิงห์กลับถอยถอยหลังจนชนผนังราวกับต้องการหนี และใช้มือทั้งสองกุมหัวไว้แน่น

“อย่าให้มันเข้ามา!”

“ไม่มีใครทำร้ายนายได้อีกแล้ว” ตะวันไม่คิดว่าคำปลอบนั้นกลับยิ่งกระตุ้นให้คนตรงหน้าผลักเก้าอี้จนล้มลง เสียงโลหะกระแทกพื้นดังลั่น ก่อนอีกคนจะพุ่งตัวไปยังประตูวิ่งหนีออกไป

“แย่แล้ว!” ดารินร้องลั่นเมื่อเห็นว่าสิงห์กำลังวิ่งออกไป ดวงตากลมของเธอมองตามร่างของอีกคนที่วิ่งออกไปตามทางเดินยาว เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังก้อง ตะวัน องศาและสกายวิ่งตามหลังไปก่อน ส่วนดารินรีบโทรหาวิรัชเพื่อขอความช่วยเหลือทันที

ทางเดินที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงตะโกนและฝีเท้า ตะวันมองเห็นคนที่วิ่งอย่างไร้ทิศทาง มือของสิงห์ผลักรถเข็นและเก้าอี้ล้มกระจัดกระจาย จนผู้ป่วยบางคนและเจ้าหน้าที่หันมามองด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งมาช่วย

ตะวันเลี้ยวตามอีกคนเข้าไปตรงบันไดหนีไฟ ประตูเหล็กกระแทกผนังดังสนั่น เขาวิ่งตามลงไปทีละขั้นอย่างไม่ลดละ ความกลัวแล่นวาบในใจ กลัวว่าคำถามของเขาอาจจะสร้างปัญหาให้กลับสิงห์จนเกินไป

“หยุดก่อน!” องศาตะโกนแต่อีกคนกลับเหมือนไม่ได้ยิน และยังคงวิ่งลงไปที่ชั้นนล่างก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่หลายคนยืนขวางทาง วิรัชก้าวออกมาดักที่ด้านหน้า สีหน้าเคร่งขรึมแต่สายตานิ่งสงบ

“สิงห์ คุณปลอดภัย ไม่มีใครจะทำร้ายคุณ” วันกับเพื่อนที่วิ่งตามมาหยุดชะงัก เขายืนมองวิรัชที่พยายามจะควบคุมสถานการณ์ให้ดวงแววตาขอโทษ

“มันโกหก!  มันอยู่ตรงนี้!” เจ้าหน้าที่พยายามเข้าจับตัว แต่อีกคนที่กำลังอาละวาดก็สะบัดแรงจนหลุดจากการกักขังเอาไว้ได้

 “นายใจเย็นๆนะ ฟังฉันนะ” ตะวันค่อยๆก้าวเข้าไปอย่างระวังมากที่สุด แต่วามระวังและความเป็นมิตรของเขาก็ดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไรเลยแม้สักนิด

 “อย่าให้มันจับผม!” สุดท้ายเจ้าหน้าที่ต้องช่วยกันล็อกตัวคนที่กำลังอาละวาดหนักไว้ได้  ก่อนที่วิรัชจะส่งสัญญาณให้พยาบาลเตรียมยาฉีดคลายความกังวลแลยานอนหลับ

เสียงหอบหนักของสิงห์ดังขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะค่อยๆแผ่วลงเมื่อยาออกฤทธิ์ ร่างของสิงห์อ่อนแรงลงในอ้อมแขนเจ้าหน้าที่ ดวงตาค่อยๆ ปิดลง เหลือเพียงความเงียบที่หนักอึ้งปกคลุมทั่วโถง

ตะวันยืนมองภาพนั้น ใจเขาราวกับถูกบีบแน่นจนจะแตกละเอียด ความหวังที่พามาวันนี้แตกสลายต่อหน้าต่อตา คนตรงหน้าเป็นแค่ความหวังเดียวของเขาในตอนนี้ และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาคิด เพราะอาการของอีกคนหนักมาก

เขายังไม่พร้อม ความทรงจำคืนนั้นรุนแรงเกินไป” วิรัชหันมามองพวกเขาแล้วย้ำคำ แม้จะไม่ได้เป็นคำพูดรุนแรงแต่ก็แฝงความไม่สบายใจในนั้น ตะวันรู้ดีว่าวิรัชย้ำเขาอยู่หลายครั้งว่าสิงห์อาการหนักแค่ไหน แต่เขาก็ยังจงใจที่จะถามอีกคนอย่างตรงไปตรงมาอีก พอเป็นเรื่องของแสนรักที่ไร เขาไม่เคยควบคุมตัวเองได้เลยสักที

 “หนูขอโทษนะคุณอา” ดารินอาสาเอ่ยขอโทษให้อย่างรู้สึกผิด เธอเห็นใจตะวันที่ต้องการรู้เรื่องราวทั้งหมด แต่ก็ไม่อาจเสียมารยาทกับวิรัชที่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อเธอได้

“ไม่ใช่ความผิดใครหรอก แต่ถ้ายังฝืน เขาอาจทรุดหนักกว่าเดิม”

หลังจากทุกอย่างสงบลง จบด้วยการขอโทษขอโพยวิรัชและเจ้าหน้าที่ยกใหญ่ ไม่นานนักพวกเขาก็พากันเดินออกมานอกอาคาร ลมยามเย็นพัดผ่านใบหน้า แสงแดดอ่อนลงจนเกือบเป็นสีทอง ถนนด้านหน้ามีรถวิ่งผ่านไปมา

ตะวันหยุดยืนใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าโรงพยาบาล เงาของใบไม้ทอดลงบนพื้นเป็นลวดลายซับซ้อน เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเสียดาย

“ไม่เป็นไรนะเว่ยตะวัน ไว้ค่อยหาทางอื่น” สกายพยายามเอ่ยปลอบเพื่อนอย่างใจเย็น แม้ว่าตัวเขาเองก็เสียดายไม่ต่างกัน

“อย่างน้อยเราก็ได้รู้นะเว่ย ว่าเรื่องวันนั้นมันต้องร้ายแรงมากแค่ไหน” องศารีบเสริม ในวันนี้ก็ไม่ได้เสียเที่ยวซะทีเดียว มันคือการตอกย้ำว่าคดีของพ่อแสนรักนั้นผิดปกติ

“คุณอาบอกด้วยว่าเขาชอบเห็นภาพซ้ำๆ แต่พยายามถามเท่าไหร่ ก็บอกไม่ได้ว่าคนที่เห็นเป็นใคร” ดารินยกมือขึ้นแตะคางด้วยท่าทางครุ่นคิด

 “กูอยากล้างมลทินให้พ่อแสนรัก แต่ดูเหมือนจะยิ่งทำพังลงทุกที”

“มึงก็ทำเต็มที่แล้วนี่หว่า เอาน่า อย่ามัวแต่โทษตัวเอง กลับกันเหอะ” องศาพูดอย่างปลอบโยน ก่อนที่ตะวันจะพยักหน้ารับ พวกเขาเดินไปที่รถอย่างเงียบงัน ไม่มีเสียงโต้เถียง และยังคงไม่มีแผนใหม่ในหัวของตะวัน ในตอนี้เขามีเพียงความเข้าใจร่วมกันว่า บางความจริงถูกปิดตายด้วยความกลัวที่ยังไม่คลาย

รถเคลื่อนออกจากหน้าโรงพยาบาล ทิ้งอาคารสีขาวไว้เบื้องหลัง พร้อมกับความรู้สึกเสียดายของเขา แต่แม้วันนี้จะไร้คำตอบที่เขาต้องการ ตะวันก็ยังเชื่อว่าสักวันหนึ่ง ประตูที่ปิดตายจะเปิดออกและความจริงของเรื่องทั้งหมดที่เขาพยายามตามหาจะถูกเปิดเผยได้เสียที เพื่อที่แสนรักจะได้กลับมายิ้มและสดใสเหมือนที่เคยได้อีกครั้ง