- 39 - ทะเลหวาน

แสงแดดยามสายทอดตัวอ่อนละมุนเหนือผืนทะเลสีฟ้ากว้างไกล คลื่นเล็กๆ ไล้เข้าหาฝั่งอย่างสม่ำเสมอ ทิ้งแนวฟองขาวบางเบาไว้บนผืนทรายละเอียด บ้านพักริมทะเลของดารินตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล ตัวบ้านสีขาวสะอาดตาตัดกับหลังคาสีน้ำตาลอ่อน ระเบียงไม้กว้างยื่นออกไปทางทะเล มองเห็นหาดส่วนตัวที่เงียบสงบ ไร้ผู้คนรบกวน มีเพียงเสียงลม เสียงคลื่น และกลิ่นเกลือทะเลที่ลอยมาแตะปลายจมูก

ต้นสนทะเลเรียงตัวเป็นแนวโค้งรับลม ใบเรียวยาวสั่นไหวเกิดเสียงซ่าเบาๆ ราวกับกระซิบต้อนรับผู้มาเยือน แสงแดดสะท้อนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ คล้ายผืนผ้าไหมที่มีใครบางคนโปรยแสงทองลงไปอย่างตั้งใจ

ตะวันยืนอยู่ที่ระเบียง มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกโล่งใจ เขาไม่ค่อยได้เห็นทะเลในวันที่ใจหนักอึ้งแบบนี้มาก่อน ปกติทะเลคือที่พักผ่อน แต่ครั้งนี้มันเหมือนเป็นที่หลบภัยชั่วคราวจากเรื่องราวมากมายที่ตามติดชีวิตเขาและแสนรัก

เสียงหัวเราะสดใสดังมาจากด้านในบ้าน ดารินกำลังเถียงเล่นกับสกายเรื่องการเลือกห้องพัก ส่วนองศายืนพิงผนังหัวเราะเบาๆ บรรยากาศในบ้านดูคึกคัก เป็นชีวิตชีวา แตกต่างจากช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาอย่างชัดเจน

แสนรักเดินออกมายืนข้างตะวัน เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวบางเบา เส้นผมปล่อยยาวปลิวตามแรงลม ดวงตาของเธอมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าอย่างเงียบงัน ความเครียดที่เคยฉายชัดในแววตาดูอ่อนลง แม้ยังไม่หายไปทั้งหมด

“ที่นี่สวยมากเลย”

“ก็ดีแล้วที่แสนรักชอบ”  ตะวันตอบพลางมองเธอมากกว่ามองทะเล ตั้งแต่เรื่องของพ่อเธอเกิดขึ้น เขารู้ดีว่าชีวิตของแสนรักคงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากลูกสาวนักธุรกิจที่ใครๆ ชื่นชมและอยากตีสนิท กลายเป็นคนที่ต้องเผชิญสายตาสงสัยและคำพูดทำร้ายจิตใจ แม้ใครอาจจะว่าเห็นเธอเข้มแข็ง แต่ความจริงเธอยังคงมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่

“ไปเดินเล่นไหม” เขาถามแผ่วเบาก่อนเธอจะหันมามอง เขาเห็นแสนรักพยักหน้าตอบรับเขาก็รอบยิ้มที่มุมปาก ทั้งสองเดินลงจากบ้านเคียงกันไป ผ่านทางเดินไม้สู่ผืนทรายละเอียด แสงแดดสะท้อนบนผิวทรายสีทองอ่อน เม็ดทรายอุ่นกำลังดีใต้ฝ่าเท้า คลื่นซัดเข้ามาใกล้แล้วถอยกลับไปอย่างไม่รู้จบ

เขาเหลียวหลังมองดารินกับสกายกำลังจัดเตรียมของสำหรับมื้อเย็น องศาช่วยยกเก้าอี้ผ้าใบออกมาวางเรียงริมระเบียง เสียงพูดคุยแว่วมาเป็นระยะให้เขาได้ยิน แต่พอเดินห่างออกไป เสียงเหล่านั้นก็ค่อยๆ จางหาย เหลือเพียงเสียงทะเลและลมหายใจของคนสองคน

แสนรักเดินช้าๆ ดวงตากลมมองเปลือกหอยเล็กๆที่กระจัดกระจายบนผืนทราย เธอก้มลงเก็บเปลือกหอยสีขาวนวลขึ้นมาดู แสงแดดสะท้อนผิวเรียบของมันจนเป็นประกายก่อนเธอจะยื่นให้เขาดูด้วยรอยยิ้ม

“ดูสิ สวยดีนะ”

“ถ้าชอบ ก็เก็บไว้สิ” เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปล่อยเปลือกหอยลงทรายอีกครั้ง ลมทะเลพัดแรงขึ้นเล็กน้อย เส้นผมของแสนรักปลิวมาปะใบหน้า ตะวันเอื้อมมือไปเกลี่ยผมออกอย่างไม่รู้ตัว การกระทำนั้นเรียบง่าย แต่แฝงด้วยความห่วงใยที่ลึกซึ้ง

“ดูผ่อนคลายขึ้นนะ”

“ทะเลช่วยได้เยอะเลย มันเหมือนทุกอย่างเล็กลงมาก เวลามองออกไปไกลๆ แบบนี้” ตะวันพยักหน้ารับ เขาอยากให้ช่วงเวลานี้หยุดอยู่ตรงนี้นานๆ ไม่มีเตื่องร้าย ไม่มีเรื่องคดี ไม่มีคำถามมากมายในหัวเขา ทั้งสองคนยังคงเดินต่อไปตามแนวคลื่น เสียงน้ำซัดเบาๆ สัมผัสข้อเท้าของเขาและแสนรักอย่างแผ่วเบา แสงแดดสะท้อนผิวน้ำเป็นริ้วระยิบระยับ ก่อนที่แสนรักก็สะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับเสียงร้องของความเจ็บ

“โอ๊ย…”

 “เป็นอะไร!?” ตะวันหยุดชะงักตามแล้วถามด้วยความตกใจ ดวงตาคมนั้นปิดความเป็นห่วงเอาไว้ไม่มิดสักนิด

“เหมือนเหยียบอะไรแข็งๆ เปลือกหอยรึเปล่านะ” เขามองตามคนน้องที่ก้มลงมองเท้าของตัวเองด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อยจากตวามเจ็บ หัวใจของเขากระตุกวูบ เมื่อมองเห็นเปลือกหอยแตกครึ่งหนึ่งฝังอยู่ในทรายและเปื้อนเลือด ขอบคมของมันเฉียดผิวเท้าเธอจนเป็นแผลและมีเลือดไหลออกมา

“ทำไมเดินไม่ดูทางเลย” เสียงของเขาเผลอแข็งกระด้างขึ้นโดยไม่ตั้งใจ นั่นเป็นเพราะความเป็นห่วงที่แน่นอยู่ในอกข้างซายของเขา

“แสนรักไม่ได้ตั้งใจ…” แสนรักเงยหน้ามองเขาเล็กน้อยแล้วพูดเสียงแผ่ว เธอหลบตาเขาเพราะคิดว่าเขากำลังดุเธออยู่ จนตะวันถอนหายใจ ก่อนเสียงของเขาจะอ่อนลงกว่าเก่า

“พี่ไม่ได้โกรธนะ แค่เป็นห่วง ขอโทษที่เผลอเสียงดังใส่” เขานั่งคุกเข่าลงบนทราย จับข้อเท้าคนน้องขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วตรวจดูว่าบาดแผลของเธอลึกมากหรือไม่ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสผิวเธออย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าสัมผัสของเขาจะทำให้เธอเจ็บมากกว่าเก่า

“เจ็บมากไหม?”

“ไม่ค่ะ แค่นิดหน่อยเอง”

“นิดหน่อยก็ไม่ควรเสี่ยง ถ้าเลือดออกเยอะกว่านี้ล่ะ” น้ำเสียงเขาอาจฟังเหมือนตำหนิ แต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวลชัดเจน เขารอบถอนหายใจอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงแล้วส่ายหว

 “รู้แล้วค่ะ คุณหมอ” แสนรักพูดและหัวเราะเล็กน้อยกับท่าทีของเขาจนเขาต้องขมวดคิ้วใส่

“ยังจะมาเล่นอีกนะ” แสนรักหัวเราะเบาๆ เขามองเธอที่พยายามก้าวเดินอีกครั้ง แต่สีหน้าของคนน้องกลับบอกชัดว่ายังเจ็บที่เท้าอยู่ ตะวันไม่รอให้เธอพูดอะไร เขาสอดแขนหนึ่งใต้เข่าส่วนอีกข้างโอบหลังเธอ ก่อนจะอุ้มขึ้นอย่างง่ายดาย

“พี่ตะวัน!” เธอร้องเบา ๆด้วยความตกใจ

“เดินไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวพี่อุ้มเอง”

“แต่แสนรักหนักนะคะ ปล่อยลงเถอะ”

“ก็ไม่ได้หนักสำหรับพี่นะ” เขาไม่ฟังในสิ่งที่คนน้องพูดแม้สักนิด ลมทะเลพัดผ่านอีกครั้ง ชุดกระโปรงของแสนรักปลิวเบาๆ ขณะเขาอุ้มเธอเดินย้อนกลับไปทางบ้านพัก เสียงคลื่นยังคงซัดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แสนรักรอบมองใบหน้าของเขาใกล้ๆ เธอมองเห็นความตั้งใจจริงและความเป็นห่วงที่ไม่ปิดบังของเขาอย่างชัดเจน

“พี่ตะวันดุแสนรักนะเมื่อกี้”

“ก็แสนรักไระวัง พี่แค่ไม่อยากให้แสนรักเจ็บ ไม่ได้ดุสักหน่อย”คำพูดนั้นของตะวันทำเอาเธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะซบหน้าลงกับอกเขาเบาๆ เธอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอของเขาอย่างชัดเจน ตะวันดีกับเธออย่างนี้มาตลอด ทำไมกันนะ….ทำไมเธอไม่เลือกเขาตั้งแต่แรกจะได้ไม่เจ็บปวด

“ขอบคุณนะ

“ไม่ต้องขอบคุณ แค่ดูแลตัวเองให้ดี พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อเดินกลับมาถึงใกล้บ้านพัก เพื่อนของเขาที่เห็นภาพนั้นก็อดที่จะแซวไม่ได้

“โอ้โห โรแมนติกอะไรขนาดนี้เนี่ย” ดาริรนทำทียิ้มแล้วชี้ไปที่ทั้งสองคนจนใบหน้าหวาของแสนรักขึ้นสีแดงระเรื่อ

 “น้ำทะเลหวานขึ้นมาทันทีเลยเว้ย” สกายเสริมไปด้วยอีกคนก่อนจะแตะมือกับดารินราวกับบอกว่าเป็นพวกเดียวกัน ส่วนองศาก็ได้ส่ายหน้าเบาๆให้เพื่อนสองคนแล้วยิ้มตาม

ตะวันวางแสนรักลงบนเก้าอี้ผ้าใบอย่างระมัดระวัง ก่อนเขาจะไปหยิบชุดปฐมพยาบาลเล็กๆ มาทำความสะอาดบาดแผลที่เท้าขแงคนน้งอย่างระมัดระวังและตั้งใจ

“เห็นไหมคะ แสนรักบอกแล้วว่าไม่เป็นไรมาก” เธอพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาเช็ดเลือดออกจนหมดแล้วเห็นบาดแผลที่ไม่ได้ลึกมากนัก

“ต่อให้ไม่เป็นไรมาก พี่ก็ต้องดูแลอยู่ดี” ตะวันตอบพลางเช็ดแผลต่อไปอย่างเบามือ สายตาของเขาอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่อาจมองข้ามได้แสงแดดเริ่มอ่อนลงเรื่อยๆ ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอุ่น ลมทะเลพัดเย็นสบาย บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความสงบที่หาได้ยากในช่วงเวลาที่ยากลำบากของเธอก่อนที่เขาจะกลับมาอยู่ตรงนี้

แสนรักเอนตัวพิงเก้าอี้ดวงตากลมของเธอมองทะเลตรงหน้า ขณะที่ตะวันขยับลุกขึ้นมานั่งข้างๆ มือของเขายังคงวางใกล้เธอราวกับพร้อมจะปกป้องเสมอ แสนรักยังคงมองคลื่นไม่ละสายตาและครุ่นคิด แม้ในค่ำวันที่คลื่นยังคงซัดเข้าหาฝั่งไม่รู้จบ มันกลับทำให้เธอรู้สึกได้อย่างหนึ่ง คือไม่ว่าพายุในชีวิตของเธอจะรุนแรงเพียงใด แต่อย่างน้อยก็ยังมีใครบางคนยืนอยู่ข้างเธอ เขาพร้อมจะดุเธอด้วยความห่วงใย และอุ้มเธอไว้เมื่อเธอก้าวพลาด เขารักในทุกอย่างของเธอ แม้แต่ชีวิตล้มเหลวที่เธอคิดว่าตัวเธอเองไร้ค่า แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่สายตาที่มองเธอด้วยความรักและความห่วงใยของตะวันจะเปลี่ยนไปจากเดิม