- 40 - เป็นของพี่นะ NC

ท่ามกลางแสงไฟสลัวภายในบ้านพัก เสียงดนตรีจากงานปาร์ตี้ด้านล่างเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความเงียบสงัดของทางเดินชั้นบน ร่างสูงใหญ่ของตะวันทิ้งน้ำหนักตัวเกือบทั้งหมดลงบนบ่าเล็กของแสนรัก เธอพยายามประคองเขาที่เมามายไม่ได้สติจากการดวลเหล้ากับ องศา และ สกาย มาตลอดทั้งคืน

"พี่ตะวันคะ อดทนหน่อยนะ ใกล้ถึงห้องแล้วค่ะ" แสนรักพึมพำเสียงแผ่ว พลางกระชับวงแขนรอบเอวสอบของเขา กลิ่นเหล้าชั้นดีผสมกับกลิ่นกายของตะวันหอมกรุ่นอบอวลอยู่รอบตัวเธอ จนหัวใจดวงน้อยอดไม่ได้ที่จะสั่นระรัว

เมื่อบานประตูห้องนอนเปิดออก แสนรักค่อยๆพยุงร่างหนาไปวางลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวล ตะวันทิ้งตัวลงนอนหงาย ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและสม่ำเสมอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูเคร่งขรึมอยู่เป็นบัดนี้กลับขึ้นสีระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

แสนรักถอนหายใจยาวพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม เธอเดินไปหยิบกะละมังเล็กใส่น้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนนุ่มมาวางไว้ข้างเตียง เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงข้างกายเขาก่อนจะเริ่มลงมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาออกเพียงสองสามเม็ดเพื่อจะเช็ดตัวให้เขาได้นอนสบายขึ้น

แต่ทันทีที่ปลายนิ้วเรียวสัมผัสเข้ากับแผงอกอุ่นร้อน จู่ๆมือหนาของคนที่คิดว่าหลับไปแล้วกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงแต่กลับมั่นคงจนเธอหนีไปไหนไม่ได้

"แสน... แสนรัก..." เขาละเมอเรียกชื่อเธอเสียงทุ้มนั้นพร่ามัวแต่กลับฟังดูเว้าวอนจนคนฟังใจสั่น

"พี่ตะวัน... แสนรักอยู่นี่ค่ะ ปล่อยมือก่อนนะ แสนรักจะเช็ดตัวให้พี่"

ตะวันลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันยามนี้กลับปรือปรอยและฉ่ำวาวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดอั้นอยู่ภายใน เขาจ้องมองใบหน้าหวานเนิ่นนาน ก่อนจะขมวดคิ้วยุ่งเหมือนเด็กเอาแต่ใจ

"ทำไมต้องเป็นมัน...ทำไมแสนต้องหมั้นกับไอ้อาทิตย์... ทั้งที่พี่... พี่รักแสนก่อนมันตั้งนาน"

คำพูดท่ามกลางความเมามายทำเอาแสนรักชะงักงัน เธอรู้ดีว่าตะวันคงจดจำเรื่องนี้ไปตลอด แต่เรื่องของเธอกับอาทิตย์มันจบมานานแล้ว และตะวันเองม่เคยพูดกับเธอย่างนี้มาก่อนจนกระทั่งวันนี้ คงเป็นเพราะความเมาของเขา

"พี่ตะวันเมามากแล้วนะคะ อย่าพูดเรื่องนี้เลยนะ"

"ไม่! พี่ไม่ยอม..." ตะวันขยับกายประคองตัวขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ท่าทางโอนเอนแต่สายตายังคงจดจ้องที่เธอ

"อาทิตย์มันมีทุกอย่าง... แต่มันจะมาเอาหัวใจพี่ไปไม่ได้ แสนรักเป็นของพี่... พี่ไม่ให้มัน" ความน่ารักที่ปนไปด้วยความหึงหวงแบบเด็กๆ ของชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาทำให้แสนรักเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เธอเอื้อมมือไปลูบแก้มเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม แต่สัมผัสนั้นกลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี ตะวันรวบเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงรั้งจนร่างเล็กนอนราบลงไปบนผืนเตียงนุ่ม โดยที่เขาขยับตามมาทาบทับไว้ทันที

"พี่ตะวัน! จะทำอะไรคะ... เรื่องของพี่อาทิตย์กับแสนรักมันจบไปแล้วนะคะ พี่เมามากแล้วนะ"

ตะวันไม่ตอบและไม่สนใจ แต่กลับก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาว เขาสูดดมความหอมละมุนที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน ลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นไวน์จางๆ รดรินอยู่บนผิวเนื้อจนแสนรักขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ริมฝีปากร้อนผ่าวของตะวันทาบทับลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างรวดเร็วและรุนแรงในตอนแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานและดูดดื่ม เขาใช้ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานในโพรงปากอย่างเชี่ยวชาญ แสนรักที่ตอนแรกพยายามขัดขืนกลับค่อยๆ อ่อนระทวยในอ้อมกอดของเขา มือเล็กของเธอเปลี่ยนจากการดันอกกว้างมาเป็นขยำเส้นผมของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วกาย

"แสนรัก... เป็นของพี่นะ" เขาพึมพำก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือหนาลงไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกายเธอ เขาถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น แม้สติจะพล่าเลือนแต่สัญชาตญาณความต้องการกลับชัดเจน ยามที่ผิวเนื้อนวลเนียนสัมผัสกับอากาศที่เย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศ แสนรักสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ตะวันไม่ปล่อยให้เธอหนาวเหน็บนานนัก เขาโน้มตัวลงใช้ความอบอุ่นจากร่างกายกำยำเข้าปกคลุมเธอไว้

ใบหน้าหล่อซุกไซร้ลงไปที่ทรวงอกอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ เขาใช้ริมฝีปากและปลายลิ้นหยอกเย้ากับยอดอกสีหวานอย่างช่ำชอง เสียงครางหวานหูของแสนรักกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายชายหนุ่มให้ลุกโชนยิ่งขึ้น เขาปรนเปรอเธอด้วยความอ่อนโยนแต่ทว่าหนักแน่นในทุกสัมผัส

"อ๊ะ... พี่ตะวัน..." แสนรักแอ่นกายรับความรู้สึกเสียวสยิว ความร้อนแรงที่เขามอบให้ทำให้เธอลืมเลือนทุกสิ่งรอบตัว เหลือเพียงแค่เขาที่อยู่ตรงหน้าและกำลังนำทางเธอเข้าสู่ห่วงเวลาแห่งความสุขสม

ตะวันเลื่อนมือต่ำลงไปสัมผัสกับกลีบกุหลาบหวานที่บัดนี้เริ่มมีความชื้นแฉะด้วยการเร้าจากเขา ปลายนิ้วของเขาขยับวนเวียนหยอกเย้าจนคนใต้ร่างสั่นเทิ้มและครางไม่เป็นภาษา เขาจูบปลอบขวัญเธอที่หน้าผากมน

"มองหน้าพี่สิ... แสนรัก" เขาเอ่ยสั่งเสียงพร่าเมื่อความแข็งขึงและร้อนผ่าวค่อยๆ แทรกเข้าไปภายใน แสนรักเบิกตากว้างด้วยความเจ็บปวดที่ไม่ได้สัมผัสเรื่องอย่างว่ามานาน กับความวาบหวามเล่นงานเธอในเวลาเดียวกันในเวลาเดียวกัน เธอจิกเล็บลงบนบ่าของตะวันเพื่อระบายความรู้สึก เขาหยุดนิ่งเพื่อให้เธอได้ปรับตัว เขาจูบซับน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ที่หางตาเธออย่างแสนรัก

"อดทนหน่อยนะคนดี... พี่จะทำให้แสนมีความสุขที่สุด"

“อ่า อ๊ะ อ๊า พี่ตะวันคะ” เธอครางออกมาไม่เป็นภาษาเมื่อตะวันเริ่มขยับให้แก่นกายเข้าออกภายในตัวเธออย่างชำนาญ เขาก้มลงจูบที่ริมฝีปากบางทั้งยังขยับสะโพกไม่ยอมหยุด

จังหวะรักเริ่มต้นขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เพิ่มความเร็วและรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งทะยาน เสียงเนื้อกระทบกันคลอไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของเธอและเขา ตะวันขยับกายเข้าหาเธออย่างต่อเนื่องและลึกซึ้ง ราวกับต้องการจะตอกย้ำว่าทุกอณูของร่างกายเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“อื้อ พี่ตะวัน แรงไปแล้วค่ะ อ่า อ๊ะ”

“พ่ขอโทษนะ แต่พี่ทนอดใจไม่ไหวจริงๆ” เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามร่างกายที่หอบกระเส่าอยู่บนเตียง แสนรักรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งความปรารถนา

“อ๊า พี่ตะวัน อื้อ แสนรัก อ๊ะ อ่า เสียวค่ะ” ทุกครั้งที่เขากระแทกกระทั้นเข้ามา เธอรู้สึกถึงความเติมเต็มที่แสนวิเศษที่เขามอบให้

“เปลี่ยนท่าหน่อยนะ” เขาพูดก่อนจะถอนแก่นกายออกแล้วจับให้เธอหันหลัง มือหนารั้งสะโพกมลขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะตีเข้าที่ก้นกลมของเธอหนึ่งทีอย่างมันเขี้ยว ตะวันไม่รอช้า เขาจับแก่นกายจ่อที่ช่องทางรักก่อนจะดันเข้าไปอีกครั้งผ่านทางด้านหลัง

“อ๊า อ๊ะ อื้อ พี่ตะวัน อ่า”

“ซี๊ด แสนรัก อาส์ แน่นมากเลยรู้ไหม อื้ม เป็นของพี่นะ”

แรงกระแทกยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงครางหวานประสานกับเสียงทุ้มต่ำของเขา จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ เธอกระตุกเกร็งและปลดปล่อยความรู้สึกออกมาพร้อมๆ กับเขาที่ปลดปล่อยเอาน้ำรักขาวขุ่นเข้ามาภายในกายเธอ แสนรักสัมผัสได้ถึงความอุ่นวาบภายในเมื่อเขาปลดปล่อยเข้ามา ก่อนตะวันจะทิ้งตัวลงซบหน้ากับไหล่เธอ เขาหอบหายใจอย่างหนักด้วยความเหนื่อยอ่อนของการสุขสม

ตะวันไม่ได้ถอนกายออกมาทันที เขายังคงกกกอดเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไปแล้วความฝันอันแสนงดงามนี้จะสลายไป เขาพรมจูบไปทั่วใบหน้าของของแสนรักอย่างรักใคร่ แม้ความเมามายยังคงอยู่แต่ก็ไม่มากจนเขาลืมเลือนทุกอย่าง เขาจำได้ทั้งหมดว่าเขาทำอะไรลงไป และเขาไม่เสียใจกับการกระทำของเขาแม้สักนิด

"แสนรัก... เป็นของพี่ตะวันคนเดียวเท่านั้นนะ" เขาพึมพำแล้วกดจูบที่หน้าผากมลอย่างหวงแหน

“นอนพักหน่อยนะ พรุ่งนี้เราค่อยมาเริ่มต้นวันใหม่ด้วยกัน” เขากระซิบข้างหูแสนรักที่ยังคงหลบตาและหอบเหนื่อย ตะวันค่อยๆถอนแก่นกายของเขาออก เขาดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเขาและคนน้องเพื่อบดบังความหนาวเย็น ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับเธอที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา สองร่างที่โอบกอดกันอยู่บนเตียงกลายเป็นภาพจำที่สลักลึกอยู่ในใจของตะวัน แม้ในอนาคตจะมีขวากหนามมากมายรออยู่แค่ไหน เขาก็ไม่หวาดกลัวอีกแล้ว ความจริงหากเขารู้ว่าปลายทางจะเป็นอย่างนี้แต่แรก เขาคงเลือกที่จะทำอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงซะ ในค่ำคืนนี้แสนรักก็เป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว