- 4 - มันทำหรอ

“แต่นายครับ ให้ไปหาตอนนี้คงหาไม่ได้”

“กูบอกว่าให้ไปหามา!!!”

เขายังคงตวาดลั่นอย่างไม่ลดละ ยิ่งนึกถึงเรื่องที่ฟังจากเพื่อนว่าแสนรักกำลังเผชิญอะไรอยู่บ้างเขาก็ยิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่ เขารอคอยทั้งคืนเพื่อที่จะหาทางติดต่อเธอให้ได้ก่อน แต่กลับไม่มีช่องทางที่เขาจะติดต่อเธอได้เลย

“ตะวันใจเย็นๆ อย่าใช้อารมณ์สิ” ดารินลูบแผ่นหลังของเขาแต่มันกลับไม่ช่วยให้ตะวันใจเย็นขึ้นมาแม้สักนิด

“กูนึกออกละ ไอ้แมน มึงโทรหาคอนเนคชั่นเรา ใครก็ได้ที่มีเครื่องบินส่วนตัว บอกว่ากูขอเช่า ไม่สิ ขอซื้อเลย กูยินดีจ่ายทันทีเอานักบินของเราไปด้วย”

“ครับนาย”

“มึงเล่นใหญ่ไปเปล่าว่ะ”

“กูไม่ตลกกับมึงนะสกาย กูมีลางสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องกับแสนรักของกู”

โรงแรมที่จัดงาน

แสนรักยืนนิ่งอยู่หน้างานในชุดพนักงาน เธอรับงานพาร์ทไทม์โดยไม่รู้เลยว่าที่ที่เธอต้องมาคืองานแต่งของอาทิตย์กับผู้หญิงคนอื่น แต่ทันทีที่สบตากับเจ้าสาวของเขาที่ยิ้มเย้ยหยันมาเธอก็รู้ได้ทันทีว่านี่มันคือความตั้งใจของอีกคน

ดวงตากลมหลับลงอย่างพยายามระงับความรู้สึก เธอไม่แปลกใจสักนิดที่จู่ๆออร์แกไนซ์ก็ยื่นข้อเสนอค่าจ้างให้เธอสูงขนาดนั้น เพราะงานนี้ไม่ได้แค่จ้างเธอเพื่อเสิร์ฟเครื่องดื่มเท่านั้น แต่จ้างเธอมาเพื่อให้เธอถูกเหยียบย่ำหัวใจต่างหาก

“มานี่หน่อยสิ”

สิรินาถกวักมือเรียกให้เธอเข้าไปหา เธอเดินถือถาดเข้าไปแล้วประคองแน่นเมื่อเพื่อนของอีกคนพากันกรูวางแก้วที่ยังมีเครื่องดื่มอยู่ลงมาบนถาดราวกับกลั่นแกล้ง

เพล้ง!!!! ถาดในมือที่หนักอึ้งล่วงหลุดมือเธอจนแก้วแตกละเอียด เครื่องดื่มในแก้วบางส่วนหกเลอะกระโปรงเจ้าสาวของสิรินาถอย่างจงใจ เพี๊ยะ!! แรงตบที่หน้าทำให้เธอล้มลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนขาเรียวจะทับลงบนเศษแก้วที่แตกละเอียดอยู่บนพื้น

“แสนรัก!.....”

“อาทิตย์คะ”

แค่เพียงเสียงเรียกชื่อของสิรินาถก็ทำเอาอาทิตย์หยุดนิ่ง แสนรักมองคนที่เสมองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจเธอ ก่อนกายเล็กจะพยุงตัวเองลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปด้านนอกงาน

เธอก้าวออกมาจากโรงแรมแสนหรูที่เคยเป็นสถานที่ที่เธอไม่จำเป็นต้องคิดมากที่จะเข้ามาแต่ในตอนนี้มันกลับดูไม่เหมาะกับเธอเลยแม้สักนิด ฝนด้านนอกตกกระหน่ำลงมาเพื่อบดบังหยดน้ำตาให้

แสนรักยืนพิงกำแพงแล้วทรุดลงก่อนจะฟุบหน้าไปกับเข่าของตัวเอง แผ่นหลังเธอสั่นสะท้านจากแรงสะอื้น ไม่สนใจเสียงฟ้าร้องที่ดังลั่นและเม็ดฝนที่ตกกระทบกายเธอจนเย็นเฉียบเลยแม้แต่น้อย

“แสนรัก”

เธอเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียกก่อนจะเห็นคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า เธอหรี่ตาลงเพื่อมองผ่านสายฝนก่อนจะอุทานชื่อของอาทิตย์แล้วสะบัดหน้าหนีแล้วก้มลงไปอีกครั้งเพราะคิดว่ามันคือภาพลวงตา

“พี่อาทิตย์จะมาสนใจแสนรักได้ยังไง ฮึก” เสียงอู้อี้ของเธอเอ่ยพูด ทำเอาคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอเจ็บไปทั้งหัวใจ

“น้องแสนรักดูให้ดีสิครับ นี่ไม่ใช่ไอ้อาทิตย์”

“พี่องศา….”

เธออุทานชื่อของคนที่พูดกับเธอเมื่อครู่แล้วหันมามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา มือบางสั่นเทายกขึ้นจับหน้าเขา แววตาสั่นระริกอย่างไม่เชื่อว่าเธอกำลังได้เจอเขาอีกครั้ง

“ไม่ร้องนะคนดี” สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาที่เช็ดซับน้ำตาให้ยิ่งทำให้เธอร้องไห้หนักขึ้นกว่าเก่า

“พี่ตะวัน!”

เธอโผเข้ากอดเขาแน่นราวกับโหยหาอ้อมกอดอุ่น แรงกอดตอบจากเขายิ่งทำให้เธอร้องไห้อย่างหนัก มือหนาของเขาลูบหัวเธอแผ่วเบาแล้วกดจูบที่ขมับอย่างปลอบประโลมก่อนจะผละออก

“มันทำหรอ?”

เขาถามเสียงอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความโกรธเคืองเมื่อเห็นบาดแผลตามขาเรียวของเธอ ยิ่งเห็นว่าแสนรักไม่พูดอะไรเอาแต่ร้องไห้เหมือนกับคนที่เจ็บจนพูดไม่ออกเขาก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า

ตะวันออกแรงโอบอุ้มแสนรักขึ้นมาในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม เขาก้าวเดินอย่างระวังด้วยความกลัวว่าแรงกระทบกระเทือนอาจทำให้เธอเจ็บได้ แสนรักถูกวางลงบนเบาะรถที่ข้างๆมีดารินนั่งอยู่อย่างระวัง ขาเรียวถูกเขาจับขึ้นดูแล้วลูบไปมาแผ่วเบา

“เจ็บมากไหม?”

“ไม่ ฮึก ไม่เจ็บค่ะ”

“แสนรักรอพี่อยู่ที่นี่กับรินนะ แล้วพี่จะรีบกลับออกมา" ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนเขาก็หันไปมองมือบางที่รั้งแขนของเขาเอาไว้ ตะวันจับมือของเธอแล้วกระชับให้เธอสบายใจ

“เหมือนงานจะเริ่มละ เข้าไปกันเหอะไอ้ตะวัน”

สกายรีบเอ่ยปาก เขาพยักหน้ารับแต่ดวงตายังสบกับดวงตาวูบไหวของแสนรักไม่ละไปไหน เขาลูบดวงตากลมที่เคยสดใสแต่บัดนี้มันกลับบวมช้ำแผ่วเบา

“ดารินฝากแสนรักก่อนนะ”

“แล้วพวกนายจะไปไหนกัน?" ดารินถามอย่างร้อนใจเพราะคิดว่าอาจเกิดเรื่อง

“ไม่ได้เจอน้องชายซะนาน ขอเข้าไปทักทายหน่อย” เขาหยิบเอากระบอกปืนที่เหน็บไว้ขึ้นมา เปิดออกดูเพื่อเช็คลูกกระสุนที่มีก่อนจะเหน็บเข้าที่เดิมแล้วเอาเสื้อสูทตัวนอกปิดไว้

“ทั้งที่กูยอมถอยให้แล้ว แต่มึงกลับทำร้ายหัวใจของกูอย่างนี้ วันนี้ก็อย่าหวังว่าคนอย่างกูจะให้อภัยมึงเลย”