- 3 - เครื่องมีปัญหา

เรือนจำ

“พ่อขอโทษนะที่ทำให้ลูกกับแม่ต้องลำบาก”

แสนรักส่ายหัวไปมาอย่างไม่ต้องการให้พ่อของเธอโทษตัวเองไปมากกว่านี้ เรื่องทั้งหมดมันเกิดจากความผิดพลาด เธอไม่เชื่อว่าพ่อของเธอจะเป็นคนทำเรื่องนี้จริงๆ จะต้องมีใครใส่ร้ายพ่อของเธอแน่

“บ้านนั้นว่ายังไงบ้าง?”

“พี่อาทิตย์กำลังจะแต่งงานค่ะคุณพ่อ”

เธอพูดเสียงสั่นยิ่งนึกถึงวันที่เห็นการ์ดแต่งงานแต่ชื่อตรงตำแหน่งเจ้าสาวไม่ใช่เธออีกต่อไปก็ยิ่งทำให้แสนรักแทบอยากจะร้องไห้ออกมา แต่เธอต้องกล้ำกลืนทุกอย่างไปเพื่อไม่ให้พ่อที่อยู่ในเรือนจำกังวลไปมากกว่านี้

“พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะหาความจริงเรื่องนี้มาให้ได้”

“แสนรัก ลูกอย่าเหนื่อยไปกว่านี้อีกเลย แค่พ่อทำให้ลูกไม่เหลืออะไร จนต้องใช้ชีวิตลำบากอย่างนี้ พ่อก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว อย่าตามหาความจริงอะไรทั้งนั้น มันอันตรายเกินไป แค่ใช้ชีวิตไปก็พอ…นะลูกนะ”

“แต่ว่า…..”

“นะแสนรัก พ่อขอร้อง….ดูแลแม่ให้ดีด้วยนะลูก”

เธอพยักหน้ารับคำของพ่ออย่างไม่กล้าบอกออกไปว่าตอนนี้แม่นอนอยู่ที่โรงพยาบาล เพราะอาการช็อคตั้งแต่วันที่พ่อของเธอโดนตัดสินโทษ

“หมดเวลาเยี่ยมแล้ว เอาไว้หนูจะมาหาพ่อใหม่นะคะ”

แสนรักเดินออกมาจากเรือนจำอย่างไร้จุดหมาย เธอเดินไปตามริมถนนอย่างไร้ที่พึ่งพิง รถเมล์สำหรับโดยสารที่เธอไม่เคยได้ใช้มาก่อนกลับกลายเป็นวิธีการเดินทางที่สะดวกที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้ หลังรถเคลื่อนตัวไปราวครึ่งชั่วโมงก็ถึงจุดหมาย

ขาเรียวก้าวลงจากรถแล้วหยุดชะงักตรงหน้าร้านชุดแต่งงานสุดหรูร้านหนึ่ง ภาพด้านหน้าร้านเป็นภาพของผู้ชายที่เธอรู้จักดีส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้างเขาไม่ใช่แค่เธอที่รู้จัก แต่ใครๆก็ต่างรู้จัก

“ทำไมพี่ถึงใจร้ายกับแสนรักขนาดนี้”

เธอยกมือข้างซ้ายขึ้นมาแล้วมองแหวนที่ประดับด้วยเพชรเม็ดเล็กที่ใส่เอาไว้ที่นิ้วนาง ตั้งแต่หมั้นกันเธอไม่เคยถอดแหวนวงนี้ออกจากนิ้วแม้สักครั้ง แต่วันพรุ่งนี้เขากลับกำลังจะไปสวมแหวนให้คนอื่น

เธอได้แต่หลับตาลงอย่างไม่อยากนึกถึงอีก แสนรักเดินเข้าบริษัทนั้นออกบริษัทนี้แต่ก็ถูกปฏิเสธ คงเพราะข่าวฉาวที่เธอเคยไปอาละวาดตอนที่อาทิตย์กำลังแถลงข่าวเรื่องงานแต่งของเขากับสิรินาถ สุดท้ายแล้วเธอก็ได้แต่นั่งยอมแพ้อยู่ตรงฟุตบาตข้างทางพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งขวดที่ซื้อมาตั้งแต่เช้า

“นั่นมัน….” เธอเห็นคนคุ้นตาที่เปิดประตูรถออกมาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งไปหาเขา

“แสนรัก…มาทำอะไรตรงนี้ แล้วทำไมสภาพเป็นแบบนี้”

เธอก้มมองตัวเองที่ชื้นไปด้วยเหงื่อก่อนจะเม้มปากแน่น พยายามก้าวหาอาทิตย์แต่เขาก็ถอยหลังหนี

“ตาอาทิตย์มาแล้วหรอลูก”

ทันทีที่หันมองไปตามเสียงก็เห็นแม่ของเขาที่เดินมาทั้งมีสิรินาถคอยประคองไม่ห่าง ดูเหมือนแม่ของเขาเองก็จะเข้ากับลูกสะใภ้ได้อย่างดี คนของอัครบวรลืมทุกอย่างที่เคยสัญญาต่อหน้าพ่อกับแม่เธอไว้จนหมดสิ้น

“คุณแม่คะ….”

“ใครเป็นแม่เธอ เรียกฉันว่าป้า”

“แต่เมื่อก่อนคุณป้าเป็นคนให้แสนรักเรียกว่าแม่….”

“นั่นมันก็เรื่องของเมื่อก่อน ไปให้พ้นหน้าฉันได้แล้วไป เห็นแล้วรำคาญตา” แสนรักชะงักไปกับคำพูดนั้นของคนตรงหน้า หัวใจของเธอราวกับถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขาเรียวได้แต่ก้าวถอยห่างพวกเขาออกไปอย่างไม่พูดอะไร ก่อนจะมองรถที่เคลื่อนตัวออกไปแล้วไม่หันมาใยดี

@มาเก๊า (วันงานแต่ง)

“ทำไมมึงไม่รู้จักเช็คเครื่องให้ดี!!”

ตะวันตวาดลั่นอย่างหัวเสียงแล้วก้มมองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ เขากำลังหงุดหงิดแทบจะระเบิดเมื่อได้ยินว่าเครื่องบินส่วนตัวมีปัญหา ทั้งที่เมื่อคืนเขาย้ำแล้วย้ำอีกว่าอย่าให้มีอะไรผิดพลาด

“มึงใจเย็นก่อนดิว่ะ ยังพอมีเวลา”

“กูไม่อยากช้าไปกว่านี้ แสนรักจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”

เขาหัวเสียจนแทบจะดึงสติตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ ทันทีที่องศาพูดให้ใจเย็นเขาก็สวนกลับทันที จะให้เขาใจเย็นได้ยังไงในสถานการณ์แบบนี้ เขาห่วงแสนรักจนแทบจะอกแตกตายอยู่แล้ว

“เออหน่า รออีกหน่อยเหอะ คงไม่นานมากหรอก” สกายแตะไหล่เขาแล้วบีบเป็นเชิงให้กำลังใจ

“แค่กูรู้เรื่องนี้เอาป่านนี้ก็ช้ามากพอแล้ว พวกมึงเข้าใจกูไหม กูไม่รู้เลยว่าตอนนี้น้องเป็นยังไงบ้าง ถ้ากูรู้เร็วกว่านี้ กูคงไปอยู่ข้างแสนรักตั้งนานแล้ว”

“นายครับ เครื่องบินลำนี้มีปัญหา อาจใช้เวลาซ่อมหลายชั่วโมง”

“ไปหาเครื่องลำใหม่มา!” ตะวันเอ่ยปากสั่งทันควันอย่างไม่รีรอ ทุกวินาทีของเขาในตอนนี้มีค่าเกินกว่าที่จะปล่อยให้มันเสียเปล่า