- 5 - แค่หน้าเหมือนกู

เสียงดนตรีงานแต่งบรรเลงคลอไปกับบรรยากาศงานที่แสนอบอวนไปด้วยความสุข ทุกสายตาจับจ้องไปที่เจ้าบ่าวที่ใครๆต่างก็พูดถึงในเวลานี้ เขาได้ผู้หญิงที่มีพร้อมทั้งหน้าตาและฐานะอย่างสิรินาถไปครอบครอง ไม่น่าแปลกใจที่ผู้คนจะรู้สึกอิจฉาตาร้อนกับงานแต่งในครั้งนี้

ในขณะที่เจ้าสาวเดินเข้ามาในงานด้วยทุกสายตาที่จับจ้อง ใบหน้ายิ้มแย้มแสนมีความสุขของทุกฝ่ายนั้นกลับยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดแสนสาหัสของหญิงสาวตัวเล็กที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างไม่ใยดี

คำพูดเอ่ยรับของเจ้าบ่าวเจ้าสาวจบลงที่การยอมรับและสวมแหวน เพชรเม็ดงามที่หนักหลายกะรัตถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของสิรินาถ เมื่อเทียบกับแกวนที่อาทิตย์เคยให้แสนรักแล้วมันต่างกันราวฟ้ากับเหว แขกในงานตะโกนลั่นตามพิธีเพื่อให้บ่าวสาวได้จูบกันให้พวกเขาทุกคนได้เป็นพยานรัก ก่อนเสียงปืนที่ดังขึ้นสองนัดจะหยุดทุกอย่าง

ปั้ง!!! ปั้ง!!!!

“ตะวัน” อาทิตย์ที่โอบกอดสิรินาถไว้ตามสัญชาตญาณเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่เป็นใคร

“ดีใจจริงๆที่ยังจำกูได้”

“แกทำบ้าอะไรของแก!!” ปลายกระบอกปืนหันไปจ่อผู้ที่เขาเคยเรียกว่าพ่ออย่างไม่ต้องคิดจนอีกคนเดินถอยหลังไป ก่อนอาทิตย์จะเดินลงมาหาอย่างไม่หวาดกลัวเพราะคิดว่าตะวันคงไม่กล้าทำอะไร

“มึงต้องการอะไร?” อาทิตย์เปิดฉากถามอย่างตรงไปตรงมา

“แล้วมึงไปทำอะไรไว้ละ?” น้ำเสียงของตะวันเย็นยะเยือกจนแฝดอย่างอาทิตย์รู้สึกได้แม้จะรู้สึกหวั่นเล็กน้อยแต่อาทิตย์ก็ยังทำทีท่าเป็นปกติเพื่อกลบความกลัวเอาไว้ภายใน

“อย่าบอกว่าเรื่องแสนรักนะ…. มึงบ้าหรอว่ะ เราเป็นแฝดกันนะ มึงจะมาฆ่ากูแล้วทะเลาะกับคนที่บ้านเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งเนี่ยนะ”

“แสนรักไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง แต่คือผู้หญิงของกู!!!”

ผลัวะ!!! ปลายกระบอกปืนฟาดเข้าที่ใบหน้าของอาทิตย์เต็มแรง ยิ่งคุยกันมากเท่าไหร่ อารมณ์ของตะวันก็ยิ่งครุกกรุ่นมากขึ้นเท่านั้น

“กูเคยบอกมึงไปแล้วใช่ไหมว่าถ้าดูแลน้องไม่ได้อย่าคิดเอาน้องไปจากกู แต่มึงก็ไม่ฟัง”

“มึงฟังกูก่อน ตอนนั้นกูก็รู้สึกดีกับแสนรักจริงๆ”

“แล้วตอนนี้ละ?”

“กู….กูว่ากูไม่ได้รู้สึกอะไรกับแสนรักแล้ว” อั่ก!! ทันทีที่ได้ยินประโยคที่อาทิตย์พูดเท้าหนักของตะวันก็ถีบเข้ากลางอกของอาทิตย์เต็มแรง เขากัดฟันกรอดแล้วชี้ปลายกระบอกปืนไปที่หัวของอาทิตย์แล้วจ้องมองอย่างไม่ลดละ

“มึงนี่มันน่าตัวเมียชิบหาย มึงเองก็เหมือนกัน ชอบหรอผู้ชายส้นตีนแบบนี้ มีเงินแต่ไม่มีสมองหรือไง”

เขาเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นสิรินาถด้วยอีกคน ตะวันไม่เคยใจดีกับคนที่ทำให้แสนรักต้องเสียใจ ถึงอาทิตย์จะเป็นคนที่ผิดที่สุดของเรื่องนี้ก็ตาม แต่หากมีใครทำให้แสนรักเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียว คนอย่างเขาก็ยังจะเอาคืนเพิ่มขึ้นอีกทวีคูณ

“ตะวันหยุดนะลูก!” แม่ของเขาวิ่งเข้ามาพยายามห้าม

“ผมไม่หยุด!!! แม่กับพ่อจำได้ไหม…ก่อนที่ผมจะไปทุกคนเคยสัญญากับผมไว้ว่าอะไร?”

ตะวันรอคอยคำตอบจากทุกคนแต่ก็ได้เพียงความเงียบกลับมาแทน เขาหัวเราะในลำคอ…อัครบวรไม่ได้ลืมสิ่งที่พูด แต่ตั้งใจที่จะไม่รักษาสัญญาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก

“นี่มันงานมงคลของน้องแกนะ แกจะทำบ้าอะไร!!!!”

“ผมบ้าตั้งแต่ที่พ่อกับแม่เอาแสนรักไปให้ลูกชายสุดที่รักแล้ว ยิ่งเห็นว่าทุกคนทิ้งขว้างแสนรัก ผมก็ยิ่งบ้าเข้าไปอีก!!”

เขาคว้าผมของอาทิตย์แล้วขยำแน่นก่อนจะเหวี่ยงน้องชายฝาแฝดเขาลงไปจากเวที เสียงร้องโอดโอยนั้นยังไม่สามารถชดเชยกับเสียงร้องไห้ของแสนรักเมื่อครู่ที่เขาได้ยินเลยแม้สักนิด

“ไอ้ตะวัน มึงทำอะไรว่ะ!!! กูเป็นแฝดมึงนะ” อาทิตย์นั่งอิดออดด้วยใบหน้าเหยเกทั้งมีสิรินาถกับแม่ของเขาทรุดลงไปดูด้วยความเป็นห่วง

“แค่หน้าเหมือนกู แต่ไม่ได้สำคัญอะไรกับกู”

“แล้วแสนรักสำคัญกับมึงมากกว่ากู มากกว่าพ่อแม่อีกหรือไง”

“แสนรักสำคัญกับกูมากกว่าใคร แล้วมึงก็รู้ดีว่าทำไม” เขาพูดด้วยเสียงเรียบแต่มันแฝงความเย็นยะเยือกและโกรธเกี้ยวเอาไว้ในนั้น ตะวันเดินเข้าไปใกล้แล้วออกแรงเหยียบที่ขาของอาทิตย์เต็มแรง ก่อนเขาจะถูกพ่อเขาผลักออก

“ถ้าแกทำอย่างนี้ ฉันจะถือว่าแกไม่ใช่คนของอัครบวรอีกต่อไป!!!”

“เผื่อพ่อจะลืม ผมพร้อมที่จะไม่ต้องเป็นคนของอัครบวรตั้งแต่อุบัติเหตุครั้งนั้นแล้ว!!!” เขาสวนกลับทันควัน ความโกรธเกรี้ยวลุกโชนราวกับไฟที่ถูกราดด้วยน้ำมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อนที่เขาเกือบไม่มีชีวิตรอด รถยนต์ของครอบครัวเราเกิดอุบัติเหตุ พ่อกับแม่เขาเลือกที่จะพาตัวเองออกไปแล้วช่วยลูกชายอีกคนอย่างอาทิตย์และไม่หันมาสนใจเขาแม้สักนิด ถ้าไม่ได้แสนรักกับพ่อแม่ของเธอ เขาคงตายไปตั้งนานแล้ว

ตะวันยังจำภาพวันนั้นได้ดี มือเล็กๆของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่พยายามช่วยพ่อกับแม่ของเธอหยิบเศษสิ่งของและเศษกระจกออกไป เพื่อเอาตัวเขาออกมาจากซากรถที่ระเบิดหลังจากนั้นถัดมาไม่กี่นาที ยิ่งคิดย้อนไป เขาก็ยิ่งกำปืนในมือจนสั่นเทาไปทั้งตัว

“แกจะผูกใจเจ็บเรื่องนี้ไปถึงเมื่อไหร่!!! ยังไงแกก็ยังไม่ตาย!!!”

“นั่นมันเพราะมีแสนรัก น้องปกป้องชีวิตผม แล้วผมก็จะปกป้องน้องด้วยชีวิต”

“ตะวัน!!! ลูกจะเลือกผู้หญิงคนนั้นมากกว่าครอบครัวหรอ!!” เขาหันขวับไปมองแม่ของเขาแล้วได้แต่ยิ้มหยัน คำถามนี้ไม่น่าถามออกมา เพราะเขาก็ยังคงเป็นเขา เป็นตะวันคนเดิมที่เลือกแสนรักก่อนทุกอย่างเสมอ

“วันนั้นก่อนที่ผมจะออกไปจากอัครบวร ไอ้อาทิตย์สัญญากับผมดิบดีว่าจะดูแลแสนรักให้ดี จะไม่มีวันให้น้องเสียใจ แต่ดูสิ่งที่มันทำกับแสนรักสิ ผมควรเก็บมันเอาไว้หรือไง!!!!”

“แต่อาทิตย์เป็นแฝดแก เป็นน้องชายแก อีกอย่างวันนั้นแกก็ยินยอมไม่ใช่หรือไง” ปั้ง!!! เขายิงปืนใส่ดอกไม้ที่จัดตกแต่งไว้อย่างสวยงามเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะก้าวเขาหาพ่อของเขาอย่างเชื่องช้า

“วันนั้นที่ผมยอมจากไปด้วยดี ไม่ใช่เพราะพ่อกับแม่ แล้วก็ไม่ใช่เพราะว่าไอ้อาทิตย์มันเป็นแฝดผม แต่เป็นเพราะผมเห็นว่าแสนรักรักมันต่างหาก!!!”