Home / รักโบราณ / ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท / บทที่ 31 แผนสร้างความเข้าใจผิด

Share

บทที่ 31 แผนสร้างความเข้าใจผิด

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-10-26 23:42:33

ภายในจวนอ๋องหก เสิ่นจื่อเวยเพิ่งจะยิงธนูดอกที่สิบเข้าเป้าติดต่อกัน

“เข้าเป้าแล้ว!”

นางหันกลับมามองหลี่เฉิงอวิ๋นด้วยความดีใจ หลี่เฉิงอวิ๋นพยักหน้า

“พอใช้”

รอยยิ้มของนางหายไปทันที

“แค่พอใช้เองหรือเพคะ”

“อืม”

“หม่อมฉันเพิ่งกลับมาฝึกได้ไม่กี่วัน”

“เพราะฉะนั้นจึงพอใช้”

เสิ่นจื่อเวยถลึงตา

“ชมสักคำจะเป็นอะไรหรือเพคะ”

“เจ้าอยากให้ข้าชมเจ้าหรือ”

“ไม่อยากแล้ว!”

นางวางธนูลง หลี่เฉิงอวิ๋นกลับยกมุมปาก

“ยิงได้ดี”

เสิ่นจื่อเวยหันกลับ

“ช้าไปแล้วเพคะ”

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ค่อยชมใหม่”

“...”

นางไม่รู้ว่าควรโกรธหรือหัวเราะดี หลังพักครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยกลับนึกถึงคำพูดของพี่ชาย นางมองหลี่เฉิงอวิ๋น หลายวันที่ได้อยู่ใกล้กันทำให้นางเริ่มเข้าใจคนผู้นี้มากขึ้น เขาเย็นชาแต่ไม่ได้ไร้เหตุผล พูดน้อยแต่ตรงไปตรงมา และไม่เคยแสดงท่าทีดูแคลนสิ่งที่เสิ่นจื่อเวยคนเดิมชอบ

ตรงกันข้าม... สิ่งที่ซ่งเจียหมิงเคยรังเกียจ คนผู้นี้กลับมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา

“ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันมีเรื่องอยากตกลงกับท่านอ๋อง”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองนาง

“เรื่องใดหรือ”

เสิ่นจื่อเวยลังเล ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง

“หากวันหนึ่งมีคนมาบอกพระองค์ว่าหม่อมฉันทำอะไรบางอย่าง... หรือพูดอะไรบางอย่าง... ที่ไม่เหมาะสม ท่านอ๋องอย่าเพิ่งเชื่อได้หรือไม่เพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นหรี่ตา

“เหตุใดจู่ ๆ พูดเรื่องนี้”

เพราะนางรู้ว่าในเนื้อเรื่องเดิมของนิยาย ทั้งสองฝ่ายจะถูกยุแยงจนกลายเป็นศัตรูกัน แต่นางกลับพูดออกมาไม่ได้

“หม่อมฉันเพียงคิดว่า ในเมื่อพระราชทานสมรสของพวกเรามีคนไม่พอใจอยู่ไม่น้อย... ย่อมจะต้องมีคนพยายามสร้างปัญหาด้วยการยุแยงให้แตกแยกแน่ๆ เลยเพคะ”

คำตอบนี้สมเหตุสมผล หลี่เฉิงอวิ๋นจึงถามออกมา

“แล้วเจ้าต้องการให้ข้าทำอย่างไร”

“ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้นทรงถามหม่อมฉันก่อนนะเพคะ”

เสิ่นจื่อเวยตอบ

“ขอให้ทรงถามต่อหน้า อย่าพึ่งรีบเชื่อคำพูดของผู้อื่น หากหม่อมฉันทำ หม่อมฉันก็จะยอมรับ หากไม่ได้ทำ หม่อมฉันก็จะอธิบาย”

นางยื่นมือออกมา

“ตกลงหรือไม่เพคะ”

หลี่เฉิงอวิ๋นมองมือนาง ก่อนยื่นมือมาจับ

“ตกลง”

เสิ่นจื่อเวยยิ้ม

“ท่านอ๋องก็เหมือนกัน หากมีคนบอกหม่อมฉันว่าท่านอ๋องคิดร้ายต่อหม่อมฉันและตระกูลเสิ่น หม่อมฉันก็จะมาถามท่านอ๋องก่อน”

“ดี”

มือของทั้งสองยังจับกันอยู่ เสิ่นจื่อเวยก้มมอง

“ท่านอ๋อง”

“หืม”

“ตกลงเสร็จแล้วเพคะ”

“ข้ารู้”

“เช่นนั้นปล่อยมือได้แล้ว”

หลี่เฉิงอวิ๋นจึงปล่อยอย่างไม่รีบร้อน เสิ่นจื่อเวยรีบดึงมือกลับ หูแดงขึ้นเล็กน้อยนางไม่รู้เลยว่าขณะที่ตนเพิ่งทำข้อตกลงเพื่อป้องกันความเข้าใจผิดในอนาคต หลินซีอินกับมู่หลิงซีก็วางแผนสร้างความเข้าใจผิดให้นางกับหลี่เฉิงอวิ๋นรอเอาไว้แล้วเช่นกัน

ห้าวันต่อมา งานเลี้ยงก่อนงานล่าสัตว์หลวงถูกจัดขึ้นภายในอุทยานหลวงทางทิศตะวันตก แม้จะเรียกว่าเป็นงานเลี้ยงเล็กๆ แต่ผู้ที่ได้รับเชิญล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนางชั้นสูง และบุตรหลานจากตระกูลสำคัญในเมืองหลวง

เสิ่นจื่อเวยมาถึงพร้อมเสิ่นจื่อหยวน วันนี้นางสวมอาภรณ์สีแดงเข้ม ชุดกระโปรงปักลายดอกจื่อเวยอย่างงดงาม แขนเสื้อรัดกุมกว่าชุดสำหรับงานเลี้ยงทั่วไป เนื่องจากหลังงานเลี้ยงจะมีการฝึกซ้อมขี่ม้าและยิงธนูสำหรับงานล่าสัตว์หลวง

เสิ่นจื่อหยวนเหลือบมองน้องสาว

“หลายวันที่ไปจวนอ๋อง ดูเหมือนจะมีประโยชน์ไม่น้อย อย่างน้อยการเคลื่อนไหวของเจ้าก็ดูทะมัดทะแมงขึ้นมา”

“แน่นอน”

เสิ่นจื่อเวยตอบอย่างภูมิใจ

“ไม่ใช่แค่เพียงความเคลื่อนไหว การยิงธนูของข้าก็ดีขึ้น ตอนนี้ข้ายิงเข้าเป้าสิบดอกติดต่อกันได้แล้ว”

“แล้วอ๋องหกได้ชมเจ้าบ้างหรือไม่”

“...”

เสิ่นจื่อเวยหันมามองทันที

“พี่ใหญ่”

“หืม”

“เหตุใดระยะนี้ท่านพี่ชอบถามเรื่องท่านอ๋องนัก”

“ข้าแค่เพียงถาม”

“แต่ข้าคิดว่าท่านพี่กำลังล้อข้า”

เสิ่นจื่อหยวนหัวเราะ

“หากเจ้าไม่คิดอะไร เหตุใดต้องร้อนตัวกันเล่า”

เสิ่นจื่อเวยกำลังจะเถียง เสียงขันทีประกาศการมาถึงของอ๋องหกก็ดังขึ้นเสียก่อน

นางหันไปโดยไม่รู้ตัว

หลี่เฉิงอวิ๋นเดินเข้ามาพร้อมองครักษ์คนสนิท

วันนี้เขาสวมอาภรณ์สีดำปักลายเมฆด้วยด้ายเงิน เรือนผมรวบด้วยกวานหยกดำ รูปร่างสูงสง่า ประกอบกับกลิ่นอายเย็นเยียบจากคนที่ผ่านสนามรบมาหลายปี ทำให้เสียงสนทนารอบข้างเบาลงทันทีที่เขาปรากฏตัว

เสิ่นจื่อเวยมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนพึมพำออกมา

“มิน่าเล่า...”

เสิ่นจื่อหยวนได้ยิน

“มิน่าอะไร”

“ไม่มีอะไร”

นางรีบหันหนีพลางคิดว่า มิน่าเล่าคนผู้นี้จึงถูกเรียกว่าเทพสังหารแห่งแคว้นต้าหลี่ แค่เพียงเดินเข้ามาเฉย ๆ ก็ทำให้คนรอบข้างต้องหวั่นเกรงได้ถึงเพียงนี้

หลี่เฉิงอวิ๋นสนทนากับขุนนางอยู่สองสามประโยค ก่อนสายตาจะมาหยุดที่นาง จากนั้นเขาก็เดินตรงมา

“ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”

“ไม่ต้องมากพิธี”

เขามองนางครู่หนึ่ง

“วันนี้ไม่สวมชุดฝึกมาหรือ”

เสิ่นจื่อเวยมองเขาอย่างพูดไม่ออก

“นี่งานเลี้ยงนะเพคะ”

“ข้านึกว่าเจ้าจะใส่ชุดแดงตัวนั้นมา”

“ท่านอ๋องชอบชุดนั้นมากหรือเพคะ”

“ก็แค่คิดว่าเหมาะกับเจ้าดี”

“...”

เสิ่นจื่อเวยไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อแล้ว ส่วนเสิ่นจื่อหยวนที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับยกถ้วยชาขึ้นปิดรอยยิ้ม หลายวันก่อนน้องสาวยังคิดทุกวิถีทางเพื่อให้อ๋องหกไม่ชอบ แต่ดูจากตอนนี้... เกรงว่าความพยายามเหล่านั้นจะสูญเปล่าไปหมดแล้ว

อีกฟากหนึ่งของงานเลี้ยงมู่หลิงซีกำลังจับตามองคนตระกูลเสิ่น นางเห็นหลี่เฉิงอวิ๋นเดินไปหาเสิ่นจื่อเวยด้วยตนเอง เห็นทั้งสองพูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ และเห็นแววตาของผู้คนรอบข้างที่เริ่มมองพระราชทานสมรสครั้งนี้แตกต่างจากช่วงแรก

หากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป... ความสัมพันธ์ระหว่างจวนอ๋องหกกับจวนแม่ทัพจะยิ่งมั่นคง

“คุณหนู”

สาวใช้คนสนิทขยับเข้ามาใกล้

“เตรียมการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“คนที่คัดเลือกไว้เล่า”

“ไม่ใช่คนของจวนตระกูลมู่ และไม่เคยปรากฏตัวใกล้คุณหนูเจ้าค่ะ”

“ดี”

มู่หลิงซีละสายตาจากเสิ่นจื่อเวย

“ลงมือหลังจากนี้ครึ่งชั่วยาม”

“เจ้าค่ะ”

ทางด้านหลินซีอินนางไม่ได้มาร่วมงานในวันนี้ ด้วยฐานะของนางในยามนี้ไม่อาจจะเข้าร่วมงานเลี้ยงในอุทยานหลวงได้ แม้ว่านางจะไม่ได้มาแต่แผนการของนางก็ยังคงดำเนินได้อย่างราบรื่น

ก่อนที่ซ่งเจียหมิงจะออกจากจวนตระกูลซ่ง สาวใช้แปลกหน้าคนหนึ่งนำกล่องไม้ขนาดเล็กมามอบให้เขา

“ผู้ใดให้มา”

“คนผู้นั้นบอกแค่เพียงว่า ขอเพียงคุณชายเปิดดูก็จะเข้าใจเจ้าค่ะ”

ซ่งเจียหมิงขมวดคิ้ว เมื่อเปิดกล่อง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนทันที ด้านในคือถุงหอมสีคราม เขาจำได้ว่าถุงหอมแบบนี้ เสิ่นจื่อเวยเคยมอบให้เขาเมื่อสองปีก่อน

ฝีมือเย็บปักของนางยังคงไม่ดีขึ้น ลายไผ่บนถุงหอมถึงกับเบี้ยวเล็กน้อยเหมือนเมื่อก่อนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ใต้ถุงหอมมีจดหมายฉบับหนึ่ง เป็นลายมือของเสิ่นจื่อเวย

ยามโหย่ว พบกันที่ศาลาริมน้ำ ข้ามีของจะคืนให้ท่าน และมีบางเรื่องอยากพูดให้ชัดเจน

ซ่งเจียหมิงจ้องข้อความอยู่นาน ความรู้สึกบางอย่างพลันเกิดขึ้นในใจ หลายวันมานี้เสิ่นจื่อเวยทำเหมือนตัดใจจากเขาอย่างเด็ดขาด กระทั่งกล้าพูดต่อหน้าผู้คนว่าเมื่อก่อนตนเองตาบอด แต่เขาไม่เชื่อว่าความรู้สึกตลอดหลายปีของนางจะหายไปได้ในเวลาแค่เพียงไม่กี่วัน

บางที... นางอาจเพียงต้องการรักษาศักดิ์ศรีของตนเองเอาไว้ ยิ่งตอนนี้นางได้รับพระราชทานสมรสกับท่านอ๋องหก นางยิ่งไม่สามารถแสดงออกว่าตนยังมีใจให้คู่หมั้นเก่าได้

ซ่งเจียหมิงพับจดหมายเก็บเข้าแขนเสื้อเก็บถุงหอมเอาไว้ในอดเสื้อแล้วขึ้นรถม้าเดินทางมาเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความหวั่นไหว เรื่องนี้เขาไม่ได้บอกผู้ใด คิดเข้าข้างตนเองว่านางยังมีเยื่อใยต่อตนเองจึงส่งถุงหอมและจดหมายมานัดหมายเขา จนไม่ได้สังเกตเลยว่าถุงหอมที่เขาได้รับมาคือใบเดียวกันกับถุงหอมที่เขาเคยสั่งให้คนนำไปทิ้ง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 82 ชีวิตนี้ข้าขอเลือกเอง (ตอนจบ)

    ยามเย็น รถม้าจวนอ๋องหกเดินทางมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ทันทีที่รถม้าหยุด หลี่จิ่งอันกับหลี่อันหนิงก็แทบรอไม่ไหวที่จะลงไปพบญาติผู้พี่“ท่านแม่!”หลี่จิ่งอันหันมาถาม“ข้าลงไปก่อนได้หรือไม่”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“ได้”“แต่ต้องระวังน้องสาวด้วย”“ขอรับ!”เด็กชายรีบลงจากรถม้า ก่อนยื่นมือไปรับน้องสาว หลี่อันหนิงหัวเราะอย่างสนุกสนาน“พี่ใหญ่!”“ข้าอยากไปหาพี่หมิงเจ๋อ!”หลี่จิ่งอันพยักหน้า“ข้ารู้แล้ว”เสิ่นจื่อเวยมองลูกทั้งสองด้วยรอยยิ้ม ก่อนหันไปหาสามี“เห็นหรือไม่ ลูกของพวกเรารักญาติผู้พี่มาก”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ดีแล้ว ต่อไปพวกเขาจะได้ช่วยเหลือกัน”เสิ่นจื่อเวยพยักหน้า“หม่อมฉันก็หวังเช่นนั้นเพคะ”ภายในจวนแม่ทัพใหญ่ บรรยากาศคึกคักอย่างยิ่ง เสิ่นอี้เหิงนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารด้วยรอยยิ้มกว้างด้านซ้ายคือเสิ่นจื่อหยวนกับซางชิงหลีด้านขวาคือหลี่เฉิงอวิ๋นกับเสิ่นจื่อเวยส่วนเด็กทั้งสี่คนถูกจัดให้นั่งรวมกันอีกโต๊ะหนึ่ง โดยมีสาวใช้คอยดูแล“ท่านตา!”หลี่อันหนิงร้องเรียก เสิ่นอี้เหิงรีบหันไป“ว่าอย่างไร หลานรัก”เด็กหญิงยกชามขึ้น“ข้าอยากกินหมูตุ๋น!”เสิ่นอี้เหิงหัวเราะ“ได้! ไปยกหมูตุ๋นมาให้อันหนิงอีกจาน”เส

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 81 ทายาทของทั้งสองจวน

    เสิ่นจื่อหยวนมองบุตรชายทั้งสองด้วยสายตาอ่อนโยน บุตรชายคนโตชื่อ เสิ่นหมิงซิว อายุสี่ขวบกว่า ชื่นชอบการอ่านหนังสือและจดจำตัวอักษรได้รวดเร็วส่วนบุตรชายคนรองชื่อ เสิ่นหมิงเจ๋อ อายุสามขวบกว่า กลับชื่นชอบดาบไม้ ธนู และการฝึกยุทธ์เป็นพิเศษแม้ทั้งสองจะมีนิสัยแตกต่างกัน แต่กลับรักใคร่กันมาก ทุกครั้งที่หมิงเจ๋อถูกบิดาดุเรื่องซุกซน หมิงซิวก็มักจะเป็นฝ่ายช่วยพูดให้ ส่วนหากมีเด็กคนอื่นมารังแกพี่ชาย หมิงเจ๋อก็จะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องทันทีเสิ่นจื่อหยวนจึงมักกล่าวกับภรรยาว่า ลูกชายทั้งสองของพวกเขาช่างเหมือนตนเองกับน้องสาวในวัยเด็กเสียจริงภายในเรือนหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ซางชิงหลีกำลังนั่งตรวจบัญชีรายจ่ายประจำเดือน นางสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน เกล้าผมเรียบร้อย ใบหน้างดงามสงบเสงี่ยม ห้าปีก่อน นางยังเป็นเพียงคุณหนูตระกูลซาง บุตรสาวของเจ้ากรมอาญา แต่ตอนนี้นางกลายเป็นฮูหยินของราชเลขาธิการเสิ่นจื่อหยวน และเป็นมารดาของบุตรชายสองคนแล้วชีวิตหลังแต่งงานของนางสงบสุขกว่าที่เคยคิดเอาไว้มาก เสิ่นจื่อหยวนเป็นบุรุษสุขุม รอบคอบ และไม่ชอบพูดจาหวานหูพร่ำเพรื่อ แต่กลับเป็นสามีที่เอาใจใส่ภรรยาอย่างมาก ไม่ว่างานราชการจะยุ่งเพี

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 80 เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว

    เสียงของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นออกมายิ้มอย่างจนใจ“ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าออกไปเดินเล่น เพียงแต่ช่วงนี้ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยถอนหายใจ“พวกท่านนี่จริง ๆ เลย”แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น เพราะนางรู้ดีว่าทุกคนเป็นห่วง หลังพูดคุยกันเรื่องการดูแลครรภ์อยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อเวยก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้นางหันไปมองพี่ชาย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์“พี่ใหญ่”เสิ่นจื่อหยวนเลิกคิ้ว“อะไร”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ว่ามา”เสิ่นจื่อเวยทำท่าจริงจัง“ช่วงนี้ท่านยังไปกรมอาญาบ่อยอยู่หรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงัก ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ“ก็มีบ้าง”เสิ่นจื่อเวยหรี่ตาลง“มีบ้างหรือ”“ใช่”“แล้วใต้เท้าซางสบายดีหรือไม่”เสิ่นจื่อหยวนชะงักอีกครั้ง หลี่เฉิงอวิ๋นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะเบา ๆ เสิ่นอี้เหิงมองบุตรทั้งสองอย่างสงสัย“เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”เสิ่นจื่อเวยรีบหันไปหาบิดา“ท่านพ่อ! ข้าคิดว่าพี่ใหญ่กำลังจะมีข่าวดีแล้ว”เสิ่นจื่อหยวนรีบกล่าว“เวยเอ๋อร์!”แต่สายเกินไปแล้ว เสิ่นอี้เหิงหันขวับไปมองบุตรชาย“ข่าวดีอะไร”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เรื่องพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”เสิ่นอี้เหิงเบิกตากว้าง“จื่อห

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 79 พระชายาอ๋องหกตั้งครรภ์แล้ว

    สีหน้าของเสิ่นจื่อเวยทำให้หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะออกมาในทันที“เจ้าคิดว่าเขาไปเอาอกเอาใจเจ้ากรมอาญาเพราะอะไรกันเล่า”เสิ่นจื่อเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ“เดี๋ยวก่อน!”นางยกมือขึ้นปิดปาก“ใต้เท้าซางมีบุตรสาว”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ใช่”“ซางชิงหลี!”เสิ่นจื่อเวยร้องออกมา“คุณหนูซางชิงหลี!”ภาพของสตรีสาวผู้หนึ่งผุดขึ้นมาในความทรงจำทันที ซางชิงหลีเป็นบุตรสาวของเจ้ากรมอาญาซาง นางมีนิสัยสุขุม สุภาพ และฉลาดเฉลียวในงานล่าสัตว์หลวงครั้งก่อน ซางชิงหลีเคยช่วยเป็นพยานให้เสิ่นจื่อเวยในเหตุการณ์วุ่นวายที่เกี่ยวข้องกับหลินซีอิน ตอนนั้นเสิ่นจื่อเวยรู้สึกชื่นชอบสตรีผู้นี้มาก เพราะซางชิงหลีไม่ได้พูดจาเกินจริง ไม่ได้เข้าข้างผู้ใดโดยไร้เหตุผล และกล้ากล่าวความจริงต่อหน้าผู้คนมากมายหรือว่า... เสิ่นจื่อเวยหันขวับไปมองสามี“พี่ใหญ่ชอบคุณหนูซาง!”หลี่เฉิงอวิ๋นยิ้ม“ข้าคิดว่าเป็นเช่นนั้น”เสิ่นจื่อเวยนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ!”“พี่ใหญ่ของหม่อมฉัน เห็นนิ่ง ๆ เช่นนั้น ที่แท้ก็แอบถูกใจสตรีอื่นมานานแล้ว!”นางหัวเราะจนแทบหยุดไม่ได้“ถึงว่าช่วงนี้เขาไปกรมอาญาบ่อยนัก ท

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 78 ท่านราชเลขาธิการเสิ่น

    หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยิ่งแนบแน่นขึ้น เสิ่นจื่อเวยเริ่มพูดถึงอนาคตกับสามีบ่อยขึ้น บางครั้งนางอยากเดินทางไปชมทิวทัศน์ทางใต้ บางครั้งอยากไปดูทะเลทางตะวันออก บางครั้งก็อยากสร้างเรือนพักเล็ก ๆ บนภูเขาที่มีดอกไม้บานตลอดฤดูใบไม้ผลิ หลี่เฉิงอวิ๋นไม่เคยหัวเราะเยาะความคิดเหล่านั้น ตรงกันข้าม เขากลับจดจำเอาไว้อย่างจริงจังวันหนึ่งขณะนั่งดื่มชาด้วยกัน เสิ่นจื่อเวยจึงถามขึ้น“เฉิงอวิ๋น”“หืม”“หากวันหนึ่งท่านไม่ต้องนำทัพออกศึกอีกแล้ว ท่านอยากทำอะไร”หลี่เฉิงอวิ๋นนิ่งคิดก่อนตอบ“ข้าอยากพาเจ้าเดินทาง”เสิ่นจื่อเวยยิ้ม“ไปที่ใดหรือเพคะ”“ทุกที่ที่เจ้าอยากไป”หญิงสาวหัวเราะ“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากไปทั่วแผ่นดินเล่า”“ข้าก็จะพาเจ้าไป”“แล้วถ้าหม่อมฉันอยากกินอาหารทุกเมือง”หลี่เฉิงอวิ๋นหัวเราะ“ข้าคงต้องเตรียมเงินไว้มากหน่อย”เสิ่นจื่อเวยแสร้งทำหน้าขึงขัง“ท่านกำลังตำหนิว่าหม่อมฉันกินเก่งหรือเพคะ”“ข้าไม่ได้พูดนะ”“แต่ท่านจะต้องคิดเช่นนั้นอยู่แน่ๆ”ชายหนุ่มหัวเราะอย่างจนใจ ก่อนดึงนางเข้ามากอด“ต่อให้เจ้ากินมากกว่านี้อีกสิบเท่า ข้าก็เลี้ยงไหว”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

  • ตัวประกอบเช่นข้า ไม่ขอตายตามบท   บทที่ 77 เมื่อความรักค่อยๆ ผลิบาน

    ฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนเมืองหลวงแคว้นต้าหลี่อีกครั้ง หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายทางการเมืองครั้งใหญ่ ราชสำนักก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ฮ่องเต้หลี่เฉิงหรงทรงทุ่มเทพระทัยให้กับการอบรมองค์รัชทายาทพระองค์ใหม่ ส่วนขุนนางที่เคยเกี่ยวข้องกับการทุจริตก็ถูกจัดการจนสิ้นจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลเสิ่นยังคงมั่นคงดังเดิม ส่วนจวนอ๋องหกที่เคยมีแต่เหล่าทหารและองครักษ์เดินเข้าออก บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร เสียงหัวเราะของสาวใช้ และเสียงบ่นของพ่อบ้านฉินที่มักต้องวิ่งวุ่นตามความต้องการของพระชายาเอก โดยเฉพาะเรื่องอาหาร“พระชายาเพคะ!”ชิงเถารีบเดินเข้ามาภายในศาลาริมสระบัว“ท่านอ๋องส่งคนมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จกลับจวนเร็วกว่าปกติเพคะ”เสิ่นจื่อเวยที่กำลังนั่งแกะเมล็ดบัวเงยหน้าขึ้นทันที“จริงหรือ”“เพคะ”“ดีเลย!”เสิ่นจื่อเวยยิ้มกว้าง“เช่นนั้นบอกห้องครัวให้เตรียมเป็ดย่างกับปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มอีกสองอย่าง”ชิงเถาหัวเราะเบา ๆ“พระชายาเพคะ เมื่อเช้าท่านเพิ่งรับประทานขนมไปตั้งหลายชิ้นนะเพคะ”เสิ่นจื่อเวยเลิกคิ้ว“ชิงเถา”“เพคะ”“เจ้าจำไม่ได้หรือว่าข้าเคยบอกอะไร”สาวใช้ทำหน้าครุ่นคิด เสิ่นจื่อเวยกล่าวอย่างจริงจัง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status