ตอนที่4

เมื่อกลับเข้ากรุงเทพยีนส์และปลากัดก็กลับมาทำงานในบริษัทตามปกติ ตอนแรกเขาตั้งใจว่าหลังจากเสร็จงานที่พัทยา กลับมาจะขอลาออกทันที แต่พอได้ปรึกษากันกับเพื่อนอย่างปลากัด อีกฝ่ายจึงแนะนำว่าให้ออกสิ้นเดือนเพราะควรจะได้รับเงินเดือนก่อนซึ่งเขาก็เห็นด้วย แต่อาจจะต้องแจ้งกับฝ่ายบุคคลไว้ก่อนล่วงหน้า

ตอนแรกที่บอกว่าเขาจะลาออกปลากัดมันโวยวายเสียยกใหญ่ แต่พออธิบายและเล่าเหตุผล(บางส่วน)ให้ฟังอีกฝ่ายจึงยอมเข้าใจแต่ใช่ว่ามันจะไม่โกรธเขานะ วันนั้นทั้งวันจำได้ว่ามันไม่พูดกับเขาสักคำ กว่าที่มันจะหายงอนเล่นเอาเหนื่อยเพราะต้องตามง้อมันทั้งวันเหมือนกัน

" น้องยีนส์คะ ช่วยอะไรพี่หน่อยสิ "

ระหว่างที่นั่งทำงานอยู่นั้นพี่ดาด้าโต๊ะใกล้ๆหันมาขอความช่วยเหลือด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไหร่

" ได้ครับพี่ อะไรเหรอครับ "

" น้องยีนส์ช่วยเอาเอกสารไปส่งให้ที่ห้องคุณเกื้อกูลหน่อยสิคะคือ..พี่ปวดท้องน่ะ "

ดาด้าเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเกรงใจแต่เพราะเธอลุกขึ้นเดินไปไม่ไหวจริงๆจึงตัดสินใจเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย

" ได้ครับ แต่พี่ดาด้าไหวหรือเปล่าหน้าซีดมากเลย "

" ยังพอไหวค่ะ ทานยาแล้วเดี๋ยวคงจะดีขึ้น นี่ค่ะเอกสาร "

" ไม่ไหวบอกผมได้นะครับ "

" ขอบใจนะจ๊ะน้องยีนส์ "

" ไม่เป็นไรครับพี่ ผมเต็มใจ "

มือบางรับเอกสารมาถือไว้แล้วก็เดินไปกดลิฟท์เพื่อขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารด้านบน ใช้เวลาไม่นานยีนส์ก็เดินมาถึงหน้าห้องที่มีพี่เลขาสุดสวยนั่งอยู่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมายิ้มหวานให้เมื่อเห็นเขาเดินเข้าไปใกล้

" สวัสดีครับพี่กระต่าย "

" สวัสดีจ๊ะน้องยีนส์ ช่วงนี้ดูมีน้ำมีนวลขึ้นปะเนี่ย น่ารักเชียว "

ยีนส์ยกมือขึ้นเกาแก้มเขินๆเมื่อถูกคนสวยตรงหน้าเอ่ยชม หากเป็นคนอื่นเขาจะไม่เขินเท่านี้เลย แต่พี่กระต่ายคืออดีตดาวมหาลัยสมัยเรียนและเป็นรุ่นพี่เขาปีเดียว จำได้ว่าตอนนั้นหากหัวใจเขาไม่รอใครบางคน พี่กระต่ายนี่แหละที่เขาอยากจะเข้าไปจีบมาเป็นแม่ของลูก แต่เสียดายเพราะมันคงเป็นไปได้แค่ความฝัน และที่สำคัญหญิงสาวแสนสวยตรงหน้าก็แต่งงานมีครอบครัวไปเรียบร้อยแล้ว

" อย่าพูดแบบนี้สิครับ ผมไม่ได้น่ารักซะหน่อย "

" แหม เขินล่ะซี่ แก้มแดงลามไปถึงหูแล้วนั่น คิคิ^^  โอเคๆ พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้จ๊ะ ว่าแต่น้องยีนส์มีอะไรหรือเปล่า "

" ผมเอาเอกสารมาส่งแทนพี่ดาด้าน่ะครับ "

" อ้าว แล้วคุณดาด้าเธอไปไหนเหรอคะ "

" พี่ดาด้าปวดท้องน่ะครับ "

หลังส่งเอกสารให้เสร็จ อีกฝ่ายก็ถามไถ่ตามปกติเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

" ตายจริง งั้นน้องยีนส์ช่วยดูเธอด้วยนะคะหากไม่ไหวก็ให้เธอหยุดพักแล้วไปโรงพยาบาลเลย "

" ได้ครับ งั้นผมขอตัวก่อน สวัสดีครับ "

" โอเคค่ะ ไว้คุยกันนะ "

แล้วยีนส์ก็เดินมากดลิฟท์กลับไปยังชั้นทำงานของตัวเอง แต่ระหว่างที่เดินผ่านโต๊ะชงเครื่องดื่มสำหรับผนักงาน หูเจ้ากรรมก็ดันได้ยินหญิงสาวที่ยืนจับกลุ่มคุยกันสองสามคนเรื่องงานวันเกิดของน้องชายผู้บริหารเข้าซะก่อน

" พวกแกรู้ข่าวหรือยังที่ว่าคุณการต์เธอวูบหมดสติกลางงานน่ะ "

พี่แก้วใจกล่าวเปิดประเด็นมันจึงทำให้คนที่กำลังจะเดินผ่านหยุดชะงักเท้าแทบจะทันที

" รู้สิคะก็ฉันอยู่ในงานนั้นด้วย "

สาวสวยประจำแผนกเอ่ยออกมาอีกหนึ่งคน หากจำไม่ผิดเธอคนนี้ชื่อว่าแพรวา

" ไหนเรื่องมันเป็นยังไงยะยัยแพร เล่ามาเร็วๆเลย "

และอีกหนึ่งคนคือพี่สายสมร จะเรียกว่าพี่แกเป็นสายข่าวประจำแผนกเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของใครหรือแม้แต่เรื่องเจ้านายพี่แกมักจะรู้ก่อนคนอื่นเสมอ

" คือแบบนี้ค่ะ ตอนเริ่มงานฉันก็เห็นแหละว่าคุณการต์เธอดูหน้าซีดๆเหมือนไม่สบายน่ะ "

" แอบมองเขาอยู่ตลอดล่ะสิ "

" ก็แหมพี่แก้วไม่มองสิคะแปลก หล่อทั้งพี่ทั้งน้องซะขนาดนั้น "

" จริง เป็นฉันฉันก็มอง คิคิ "

แก้วใจเอ่ยขึ้นมาพลางหัวเราะคิกคักก็เจ้านายของพวกเธอหล่อจริงๆนั่นแหละ

" ใช่ไหมคะ ก็คุณๆเขาทั้งหล่อแถมยังไม่แต่งงานกันทั้งคู่อีกด้วย ถึงแม้ว่าคนน้องหัวใจจะไม่ว่างแล้วก็เถอะ "

" แล้วตกลงเรื่องมันเป็นไงเล่าต่อสิ เดี๋ยวหมดเวลาพักกันพอดี "

ก่อนจะออกนอกประเด็นไปถึงทะเลพี่สายสมรก็รีบเอ่ยถามต่อ

" เคๆค่ะ คือคุณการต์ก็มีสีหน้าไม่ดีตั้งแต่เริ่มงานแล้วใช่ไหมค่ะ สาวๆที่มองอยู่จึงหวังที่จะเข้าหาเพราะอยากทำให้บรรยากาศสนุกขึ้น แต่กินแห้วจ๊ะงานนี้ เพราะมีพี่ๆบอดี้การ์ดคอยล้อมหน้าล้อมหลังตามติดทั้งคุณกูลและคุณการต์ตลอดทั้งงาน นอกจากเพื่อนๆคุณเขาเท่านั้นแหละ ถึงจะเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะได้ ฉันล่ะงงตรงจุดนี้เหมือนกันว่าตกลงงานนี้จ้างสาวๆไปทำไมในเมื่อเจ้าของงานก็ดูคล้ายจะรำคาญเสียด้วยซ้ำ "

แพรวาเล่าออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจ

" คุณการต์เขาคงรักแฟนมากแหละมั้ง เลยไม่อยากยุ่งกับผู้หญิงคนไหน "

" คงอย่างที่พี่ว่าแหละ อิจฉาแฟนคุณการต์เนอะพี่แก้วมีแฟนทั้งหล่อและซื่อสัตย์แบบนี้ เป็นฉันนะรักตายเลย "

" เดี๋ยวสิยะยัยแพรหยุดเพ้อก่อน แกยังไม่เล่าเลยว่าทำไมคุณการต์ถึงเป็นลม "

และก็ยังเป็นพี่สายสมรเจ้าเก่าเจ้าเดิมที่ทักท้วงออกมาอีกครั้ง

" ไม่รู้สิพี่สาย แต่ก่อนที่คุณเขาจะวูบและหมดสติไปฉันแอบเห็นว่าคุณการต์เขาอ้วกหนักมากเลยนะ หลังจากนั้นไม่นานคุณเขาก็วูบไปเลย ได้ข่าวว่าตอนนี้ยังนอนแอดมิตอยู่โรงพยาบาลด้วยนะคะ "

" จริงเหรอยะ ถึงกับต้องนอนโรงพยาบาลคงอาการหนักน่าดูเลย ''

" คุณการต์คงแพ้อะไรสักอย่างแหละพี่ไม่งั้นคงไม่อาเจียนขนาดนั้นหรอก..."

เสียงเม้าของสาวๆค่อยๆจางลงเมื่อคนที่ยืนฟังมานานพาตัวเองออกมายังระเบียงด้านนอกเงียบๆ

ยีนส์นั่งลงตรงโต๊ะม้าหินอ่อน สายลมบางเบาพัดมาปะทะใบหน้านวนพอให้รู้สึกว่าไม่ร้อนอบอ้าวจนเกินไป ดวงตากลมโตเหม่อมองบรรยากาศรอบด้านที่มีเพียงตึกราบ้านช่องอย่างไม่หยุดโฟกัสจุดไหนเป็นพิเศษ

นึกไปถึงคำพูดที่ได้ฟังมาก็อดสงสัยในใจไม่ได้ เพราะเหตุใดใครคนนั้นถึงปล่อยให้ตัวเองไม่สบายจนหมดสติได้นะ ทั้งที่ตอนเจอกันในร้านอาหารอีกฝ่ายยังดูแข็งแรงดีไม่ใช่เหรอ

มือบางยกขึ้นมาลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยสบายใจทำไหร่ หวังว่าใครคนนั้นเขาคงจะไม่เป็นอะไรมากหรอกนะ

" พ่อเขาคงไม่เป็นอะไรมากหรอกเนอะ ออกจะแข็งแรงซะขนาดนั้น "

ถึงปากจะเอ่ยออกมาแบบนั้น แต่ใบหน้าใสแสดงออกอย่างชัดเจนว่าเป็นห่วงอีกฝ่ายมากแค่ไหน....