Chapter 3 - เจเจ้ณิชาโคตรน่ารัก 1/2

ในวินาทีนั้น ความคิดของทั้งคู่แทบจะประสานเป็นหนึ่งเดียวกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด มองตาก็รู้ใจ ราวกับสมองส่งสัญญาณตรงกันว่า ผู้หญิงคนนี้น่ารักฉิบหาย น่ารักเหี้ยๆ น่ารักราวกับนางฟ้านางสวรรค์ น่ารักแบบที่พวกเขาไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลย

ณิชามองใบหน้าของพวกเขาทั้งคู่ที่ยังนิ่งงันเหมือนถูกสตัฟไว้ ราวกับสมองของเด็กหนุ่มทั้งสองยังคงประมวลผลไม่เสร็จเสียที เธออมยิ้มนิดๆ อย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อน โดยยังคงใช้น้ำเสียงเดิมๆ รูปประโยคคุ้นหู และลีลาการพูดแบบพี่สาวข้างบ้านปากจัด ที่พวกเขาจำได้ไม่มีลืม เพื่อคลายความเกร็งระหว่างกัน…ทั้งของเธอ และของพวกเขา

“อะไรกัน ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ปี จำฉันไม่ได้แล้วหรือไงยะ”

เธอเลิกคิ้วสูงข้างหนึ่ง พลางกระตุกมุมปากยิ้มเย็นๆ ให้ ทั้งท้าทาย ทั้งน่ารักจนพวกเขารู้สึกเหมือนโดนเสน่ห์คุณไสยเข้าเล่นงาน ละสายตาไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

จ๋ายยกยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาทิ้งกายนั่งที่เก้าอี้ตัวตรงกันข้าม ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆ จะเล็ดลอดออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่

“แหม จะให้จำได้ยังไงล่ะครับเจ้” เขาหัวเราะพรืดเบาๆ แล้วเท้าคางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์เต็มตา พูดจายียวนกวนประสาทกลบเกลื่อนความรู้สึกของตัวเอง “เธอเป็นใคร คายยัยเจ้ณิชาหุ่นกะละมังที่เคยรู้จักออกมาเดี๋ยวนี้เลย!”

จ้านส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะตวัดมือตบกะโหลกฝาแฝดตัวเองเสียงดังเพี้ยะ!

“ไอ้จ๋าย มึงนี่มันพูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิงเลยนะ” จ้านเหลือบตามองณิชาสลับกับฝาแฝดของตัวเอง ถอนหายใจยาว ทำท่าราวกับเป็นพี่ชายแสนดีที่ต้องแบกรับภาระจากฝาแฝดจอมซ่า แล้วก็ใส่ไฟต่ออย่างแนบเนียน “อย่าไปถือสาเลยครับเจ้ ไอ้จ๋ายมันปากหมามาตั้งแต่เด็ก แม่ยังเคยบอกเลยว่ามันโตช้ากว่าจ้านตั้งหลายปี ทั้งสติ ทั้งมารยาท แล้วก็นิสัยด้วย”

จ๋ายเบ้ปาก ฝาแฝดของเขามาทรงนี้ไม่ผิดแน่ ร้อยเปอร์เซ็นต์คือพยายามเข้าหา และที่เลวร้ายคือเขาเองก็ดันคิดจะทำเหมือนกันนั่นแหละ

“ไอ้จ้าน มึงแม่งก็หน้าหม้อไม่แพ้กันนั่นแหละ!” จ๋ายที่โดนใส่ความถึงกับเดือดดาล วาดมือขึ้นตบกะโหลกฝาแฝดตัวเองกลับอย่างแรง เสียงดังจนโต๊ะข้างๆ สะดุ้ง ก่อนรีบแก้ตัว “จ๋ายแค่ไม่คิดว่าเจ้จะโตมาแล้วจะน่ารักขนาดนี้...เจเจ้ณิชามีแฟนหรือยังครับ?”

ณิชาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย สายตาเต็มไปด้วยแววตำหนิที่ส่งให้ทั้งสองคนแบบไม่ปิดบัง

“นายสองคน ผ่านไปกี่ปีก็นิสัยเหมือนเดิมไม่มีผิด โตแต่ตัว แต่สมองกับมารยาทกลับไม่มีพัฒนาการตาม” เธอพูดเสียงเรียบ กอดอกมองสลับไปมาระหว่างจ๋ายกับจ้าน ก่อนจะปัดมือคล้ายจะจบบทสนทนาในหัวข้อไร้สาระเหล่านี้ “เอาเถอะ มาเริ่มติวกันได้แล้ว เวลาของฉันมีค่ากว่านั่งฟังพวกนายเถียงกัน”

สองหนุ่มรีบขยับตัวนั่งหลังตรงอย่างว่าง่ายโดยไม่อิดออดแม้แต่น้อย ท่าทางคล้ายเด็กนักเรียนที่รู้ตัวว่าทำผิดมาแล้วกำลังพยายามเอาใจครู เธอยื่นมือออกไปแบบที่ไม่ต้องเอ่ยคำใด ทั้งคู่ก็รีบส่งเอกสารประกอบการเรียนให้โดยดี

แต่แม้จะพยายามทำตัวเรียบร้อยเพียงใด ดวงตาคมกริบของพวกเขากลับไม่ยอมละไปจากใบหน้าของติวเตอร์สาวเลยแม้แต่วินาทีเดียว ยิ่งเมื่อเห็นเธอนั่งก้มหน้าอ่านเอกสาร เงาความคิดอกุศลก็เริ่มรุกคืบอย่างควบคุมไม่ได้ ความพยายามฝืนตัวเองไม่ให้เหลือบมองต่ำกว่าระดับสายตาก็ค่อยๆ ล้มเหลวอย่างหมดรูป

หน้าอกอิ่มที่โผล่เหนือขอบเสื้อสายเดี่ยวสีหวาน กลายเป็นจุดดึงสายตา โดยเฉพาะรอยสักเส้นบางสไตล์มินิมอลนั่นอีก โผล่พ้นให้เห็นเพียงครึ่งราวกับตั้งใจ ความเร้นลับนั้นยิ่งเร่งเร้าให้หัวใจเต้นสะท้านผิดจังหวะ

ณิชาพลิกหน้าบทเรียนในมือตรวจดูว่าล่าสุด พวกเขาเรียนอะไรไปบ้าง เธอตั้งใจจะเริ่มบทเรียนทันทีให้มันจบๆ ไปตามเวลาในตาราง

“ไหนลองบอกฉันหน่อยสิว่า แต่ละคนเกรดเทอมล่าสุดได้เท่าไร พลาดตรงไหน หรือไม่เข้าใจบทเรียนไหน” เธอเอ่ยเสียงเรียบทั้งที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมองทั้งคู่

แต่ก่อนจะได้คำตอบที่ตรงประเด็น ทั้งจ๋ายกับจ้านก็รีบยกมือขึ้นเหมือนเด็กประถมตอบครู เสียงจ๋ายเป็นฝ่ายโพล่งขึ้นมาก่อน

“เจเจ้ครับ วันนี้เรายังไม่ต้องเริ่มเรียนได้ไหม พวกเราสองคนแค่อยาก...เอ่อ...อยากขอเวลานิดนึงน่ะครับ”