ตอนที่ 7 : ข้าชื่อหวางซูลี่ (2)

“ข้าคือแม่ทัพเฉินฮ่านฮุย เป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์หวาง แต่ข้าไม่ยักรู้มาก่อนว่าท่านอาจารย์มีหลานสาวด้วย?” ท่านเฉินพูดความสงสัยของตนออกมา

ท่านแม่ทัพหวางที่ยืนฟังเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่    ห่าง ๆ เมื่อได้ยินคำถามจากแม่ทัพเฉินผู้ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของตนเช่นนั้น ก็เห็นว่าท่าไม่ดีที่จะปล่อยให้ซูลี่เป็นผู้ตอบคำถามเอง เพราะเกรงว่านางจะตอบให้เขารู้ถึงบางอย่างที่เขาไม่ควรรู้ ท่านแม่ท่านทัพหวางจึงเดินเข้าไปแทรกกลางบทสนทนานั้น และเป็นผู้ตอบคำถามแทนนาง

“นางคือลูกสาวของน้องสาวของข้าที่อาศัยอยู่   แดนไกล ตอนนี้ข้ารับนางมาเป็นบุตรบุญธรรมเพื่อให้นางเป็นผู้สืบทอดตระกูลหวางของข้าเอง”

ท่านแม่ทัพเฉินก็คล้ายความสงสัยของตนเองออกมาทันที

“งั้นข้าขอตัวลาก่อน” ท่านแม่ทัพเฉินกล่าวลาท่านแม่ทัพหวางและซูลี่ ก่อนเดินออกมาเขาได้มองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก จนทำให้ท่านแม่ทัพหวางที่สังเกตเห็นสายตาคู่นั้นที่แม่ทัพเฉินมองไปที่ซูลี่ เขาก็เริ่มรู้สึกเกิดความกังวลขึ้นมาทันที

“หรือว่าเฉินฮ่านฮุยผู้นี้ จะเป็นคนที่ซูลี่กุมชะตาของเขาอยู่เช่นกัน” ท่านแม่ทัพหวางคิดในใจด้วย        ความกังวล

ช่วงบ่ายของวัน

ซูลี่เริ่มรู้สึกเบื่อกับการนั่ง ๆ นอน ๆ และเดิน ๆ อยู่ในจวนของตระกูลหวางแห่งนี้ นางพรางคิดในใจว่าไหน ๆ ก็ได้ข้ามพบมาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ก็ขอออกไปเที่ยวเล่นให้สนุกหน่อยก็แล้วกัน

“ข้าอยากออกไปข้างนอก เจ้าช่วยพาข้าไปหน่อยสิ?” ซูลี่หันไปบอกตงตงที่กำลังเก็บกวาดห้องให้กับนาง

“คุณหนูอยากไปที่ไหนล่ะคะ?” ตงตงถามซูลี่กลับไป

“เอ่อออออ...ไปไหนดีน่า? ไปไหนดี?” ซูลี่นั่งครุ่นคิดอยู่สักครู่ใหญ่ ๆ แต่สุดท้ายนางก็คิดไม่ออก

“ก็คนมันไม่ค่อยได้อ่านประวัติศาสตร์จีนโบราณมาก่อนนี่น่า แล้วฉันจะรู้ไหมเนี่ยว่าปกติคนที่เขาย้อนยุคมาจีนโบราณเขาจะออกไปเที่ยวไหนกัน?” ซูลี่บ่นกับตัวเองเป็นภาษาไทยเบา ๆ

ทำให้ตงตงที่ได้ยินเข้าก็ทำหน้างงขึ้นมา “คุณหนูพูดอะไรแปลก ๆหรือคะ?”

“อ่อ! คิดออกแล้ว งั้นไปตลาดกันเถอะ” แล้วซูลี่ก็นึกออกทันที อย่างน้อย ๆ ที่นี่ก็ต้องมีตลาดแหละน่า

“ได้ค่ะ”

ตงตงพาซูลี่ก็มาเดินเที่ยวตลาดที่อยู่ไม่ห่างจากจวนของตระกูลหวางมากนัก ตลาดแห่งนี้ดูแปลกตากับโลกปัจจุบันมาก ที่นี่ตั้งแผงขายแผงเดียวก็สามารถขายของได้แล้ว แถมราคาก็ถูกแสนถูก ถ้านำเงินจากโลกปัจจุบันมาซื้อของที่นี่ได้ เธอคงกลายเป็นเศรษฐีนีโดยไม่ต้องพึ่งใบบุญของตระกูลหวางเลยทีเดียว

และระหว่างที่ซูลี่กำลังเดินเพลิดเพลินกับการซื้อของและชื่นชมตลาดแห่งนี้อยู่นั้น

จู่ ๆ

กระเป๋าใส่เงินเล็ก ๆ ในมือของนางก็ถูกกระชากออกไป

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” ตงตงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซูลี่ก็กรี๊ดร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่สาวไทยผู้ใจกล้าอย่างซูลี่กลับไม่ยืนกรี๊ดเฉย ๆ เหมือนหญิงสาวธรรมดาทั่วไปแห่งยุคนี้ นางก็กลับออกวิ่งตามหลังของขโมยคนนั้นไปทันที

ท่านแม่ทัพหลี่ที่บังเอิญขี่ม้าผ่านมาแถวนี้พอดี เมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดดังขึ้นกลางตลาด เขาจึงรีบขี่ม้าเข้าไปหาตนต่อทันที

และเมื่อมาถึงท่านแม่ทัพหลี่ก็ได้พบกับตงตงที่กำลังยืนกรี๊ดร้องด้วยความตกใจ

“เจ้าเป็นคนของท่านลุงหวางนี่? เกิดอะไรขึ้น?” ท่านแม่ทัพหลี่ถามนางขึ้น ทำให้ตงตงได้สติ และรีบพูดกับท่านแม่ทัพหลี่กลับไป

“ท่านแม่ทัพหลี่ ช่วยด้วยค่ะ ขโมยมันวิ่งมากระชากกระเป๋าใส่เงินของคุณหนูซูลี่ไป ตอนนี้คุณหนูออกวิ่งตามหลังขโมยคนนั้นไปแล้วค่ะ ข้ากลัวว่าคุณหนูจะเกิดอันตราย” ตงตงพูดขึ้นด้วยเสียงร้อนรนใจ

“คุณหนูซูลี่ของเจ้านี่ช่างไม่กลัวอะไรเลยเสียจริง” เมื่อพูดจบ ท่านแม่ทัพหวางก็ควบม้าออกไปตามทางที่เขาพอจะคาดเดาว่าซูลี่จะวิ่งตามขโมยมา

ทางด้านของซูลี่

นางไล่ล่าตามขโมยคนนั้นจนมาถึงมุมตรอกเล็ก ๆ ที่ขโมยคนนั้นไม่สามารถหนีไปไหนได้ ด้วยความกลัว ขโมยคนนั้นจึงคว้ามีดสั้นออกมา แล้วชี้มาที่ทางซูลี่

“ปล่อยข้าไปซะ ไม่งั้นเจ้าตายแน่” ขโมยคนนั้นขู่    ซูลี่ขึ้นมาทันที

แต่แหม่! นางกล้าวิ่งตามเขามาไกลขนาดนี้แล้ว คิดว่าสาวไทยในแดนมังกรจะยอมอ่อนข้อให้ขโมยอย่างเขาง่าย ๆ เชียวหรอ!

“ข้าจะปล่อยเจ้าไปก็ต่อเมื่อเจ้าคืนกระเป๋าเงินมาให้ข้าเสียก่อน” ซูลี่ตอบกลับไปโดยไม่เกรงกลัวมีดในมือของขโมยคนนั้นที่ชี้มาที่นางเลย

“ไม่! หากเจ้าไม่ปล่อยข้าไป งั้นก็เจอนี่ซะ” พูดจบ ขโมยคนนั้นก็วิ่งพุ่งตรงเข้ามาใส่ซูลี่ทันที

ซูลี่หลับตาลงด้วยความกลัว เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าจะสู้เขาได้เช่นไร ก็นางมีแต่ความกล้า ไม่ได้มีวิชาต่อสู้ติดตัวมาด้วยนี่น่า

ในขณะที่ซูลี่กำลังหลับตาลงด้วยความกลัวอยู่นั้น ร่างใหญ่ของใครคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาขว้าง พร้อมกับชักดาบยาวออกมา และต่อสู้กับชายคนนั้น ทำให้ชายคนนั้นพลาดท่าล้มลงกับพื้น

จังหวะที่ชายร่างใหญ่กำลังจะเสียบดาบยาวลงที่ร่างของขโมย ซูลี่ที่ลืมตาขึ้นมาพอดีก็รีบวิ่งเข้าไปห่าง    ชายร่างใหญ่นั้นเสียก่อน

“อย่าค่ะ” ซูลี่พูดขึ้น พร้อมกับวิ่งเข้าไปรั้งแขนที่กำลังถือดาบของเขา แล้วนางก็เงยหน้ามองชายร่างใหญ่ที่เข้ามาช่วยนาง และนางก็พบว่าเขาคือ ...

 “ท่านแม่ทัพเฉิน!”

“ข้าต้องจัดการเขาเดี๋ยวนี้ เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างไม่ให้มีใครทำเช่นนี้อีก” ท่านแม่ทัพเฉินพูดขึ้นด้วยความโกรธ

“ครั้งนี้ถือว่าข้าขอ ข้าเชื่อว่าเขาคงมีเหตุผล ให้โอกาสข้าได้ถามไถ่เขาเสียก่อน” ซูลี่มองหน้าของท่าน    แม่ทัพเฉินด้วยสีหน้าขอร้อง

เมื่อเห็นใบหน้างดงามของนางส่งสายตาอ้อนวอนมาให้เช่นนี้ มีหรือที่บุรุษอย่างเขาจะไม่ยอมใจอ่อน

ท่านแม่ทัพเฉินจึงยอมลดดาบลงอย่างว่าง่าย

“เหตุใดเจ้าจึงมาขโมยเงินข้าเช่นนี้” ซูลี่หันไปถามขโมยคนนั้นขึ้น

____________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^