ตอนที่ 8 : ข้าชื่อหวางซูลี่ (3)

“ลูกเมียของข้ากำลังอดยาก พืชพันธุ์ของเราเกิดล้มตามหมด ข้าไม่รู้จะทำเช่นไรแล้ว จึงตัดสินใจออกมาเป็นขโมยเช่นนี้ ฮือออออออออออออออออ” ขโมยคนนั้นตอบกลับมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลหนองมาเต็มใบหน้า

“เงินทั้งหมดนั้นเจ้าเอาไปดูแลลูกเมียของเจ้าเถอะ และข้าก็คิดว่ามันมากพอที่จะทำให้เจ้าหาซื้อพืชพันธุ์ใหม่มาปลูกได้ แล้วต่อไปนี้เจ้าก็ไม่ต้องไปเป็นขโมยที่ไหนอีก หากเกิดความทุกข์ยากก็ให้หาทางแก้ไขซะ อย่าได้ทำอะไรที่คนอื่นเขาเดือดร้อนเช่นกัน เจ้าไปได้แล้ว ลูกเมียของเจ้าคงกำลังรอเจ้าอยู่”

เมื่อขโมยได้รับความเมตตาจากซูลี่เช่นนั้น เขาจึงรีบตอบนางกลับไปด้วยความดีใจ “ขอบคุณนายหญิงมาก ข้าจะไม่ลืมบุญคุณของท่านเลย หากได้พบท่านอีกเมื่อใด ข้าจะตอบแทนท่านอย่างแน่นอน” พูดจบ เขาก็โค้งคำนับนางอยู่หลายทีก่อนที่จะรีบวิ่งออกไป

“เจ้าช่างมีจิตใจที่งดงามเหลือเกิน” ท่านแม่ทัพเฉินพูดชมซูลี่ขึ้นมาทันที

“หากไม่ได้ท่านมาช่วยทันเวลา ข้าคงเกิดอันตรายไปแล้ว คงไม่มีโอกาสได้ช่วยคนอื่นแบบนี้ ผลงานความดีครั้งนี้เป็นของท่าน มิใช่ของข้า” ซูลี่ตอบกลับไปตามความเป็นจริง

“บางครั้งเจ้าก็พูดจาแปลก ๆ แต่บางครั้งเจ้าก็มีวิธีพูดที่ชาญฉลาด” ท่านแม่ทัพเฉินยังคงไม่เลิกชมซูลี่

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ท่านเลิกชมข้าเถอะ ก่อนที่ข้าจะลอยขึ้นไปแล้ว”

“ลอยไปไหน?” แล้วท่านแม่ทัพเฉินก็เริ่มไม่เข้าใจในคำพูดของซูลี่อีกเช่นเคย

“ช่างเถอะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ” ซูลี่หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข “งั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะ”

“เดี๋ยวข้าไปส่งเจ้าเอง” ท่านแม่ทัพเฉินเสนอตัวขึ้น

“อุ้ย! ไม่ต้องหรอก จวนของตระกูลหวางอยู่ไม่ไกลจากนี้เท่าไหร่นัก ข้ากลับเองดีกว่า ท่านรีบกลับไปทำงานของท่านเถอะ แค่นี้ข้าก็รบกวนท่านมากแล้ว” ซูลี่ตอบกลับไปด้วยความเกรงใจ

“คุณหนู คุณหนูเป็นอะไรมากไหมคะ?” และในขณะที่ซูลี่กำลังยืนสนทนากับท่านแม่ทัพเฉินอยู่นั้น จู่ ๆ ตงตงก็รีบวิ่งเข้ามาคุณหนูของตนด้วยความเป็นห่วง

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว” ซูลี่ตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะนางดีใจที่มีตงตงคอยเป็นห่วงนางเสมอ ทั้ง ๆ ที่ตงตงเพิ่งจะรู้จักนางได้เพียงไม่กี่วันเอง

“ขอบคุณท่านแม่ทัพหวางมาก ๆ ที่ท่านช่วยข้าไว้ ตอนนี้ตงตงมาแล้ว ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ไว้ครั้งหน้าที่ท่านไปจวนของตระกูลหวางอีก ข้าจะตอบแทนท่านอย่างแน่นอน ข้าขอตัวลาก่อน” พูดจบ ซูลี่ก็จูงมือตงตงออกมาจากตรงนั้นทันที

หลังจากคุณหนูหวางซูลี่และตงตง ผู้ติดตามของนางได้เดินจากไป ท่านแม่ทัพเฉินก็ได้เดินแยกออกไปอีกทางเช่นกัน

ตลอดที่เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้น ไม่มีใครรู้เลยว่าท่านแม่ทัพหลี่กำลังจับตาดูเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ ซึ่งจริง ๆ แล้วเขากำลังจับตาดูซูลี่มากกว่า เพราะบางครั้งนางก็แปลกจนน่าสงสัย แต่บางครั้งนางก็ช่างกล้าหาญและใจดีเกินไป

“ข้ายังนึกสงสัยว่าหากเจ้ามิใช่ผู้ที่ขโมยดาบของข้าไป แล้วมันจะไปอยู่ในมือของเจ้าได้เช่นไรกัน?” เมื่อบ่นพึมพำกับตัวเองจบ ท่านแม่ทัพหลี่ก็ออกเดินตามหลังของซูลี่และตงตงอย่างห่าง ๆ เพื่อเฝ้าส่งพวกนางให้ถึงจวนหวางให้ปลอดภัย

เมื่อนางทั้งสองมาถึงยังจวนของตระกูลแล้ว ท่านแม่ทัพหลี่ก็หายห่วง และแยกขี่ม้ากลับต่อไปยังจวนตระกูลหลี่ของเขา

เมื่อซูลี่และตงตงกลับมาถึงยังจวนของตระกูลหวางแล้ว ทั้งสองคนก็ตรงดิ่งเข้าหอนอนทันที ในขณะที่หนึ่งในคนรับใช้ของท่านแม่ทัพหวางที่ตามดูแลพวกนางอยู่ห่าง ๆ ก็รีบเข้าไปรายงานท่านแม่ทัพหวางอย่างรวดเร็ว

“วันนี้เกิดเหตุมีขโมยมากระชากกระเป๋าเงินของคุณหนูซูลี่ นางจึงวิ่งออกตามขโมยนั้นไป และเมื่อไปถึง ก็มีท่านแม่ทัพเฉินมาช่วยไว้ไม่ให้คุณหนูตกอยู่ในอันตราย และคุณหนูก็ได้บริจาคเงินนั้นให้กับขโมยผู้นั้นเพราะเขากำลังตกยาก”

เมื่อได้ยินคำว่าท่านแม่ทัพเฉินเป็นผู้ช่วยซูลี่ไว้ ท่านแม่ทัพหวางก็ถึงกลับแสดงสีหน้าที่เป็นกังวลออกมาทันที

“เฮ้อออออออออออออออออออออ เหตุใดจึงกลายเป็นท่านแม่ท่านเฉินไปได้นะ ถ้าขืนเป็นแบบนี้ มีหวังนางได้กลายเป็นคู่ครองของแม่ทัพเฉินแทนแน่ ๆ”

ซูลี่ทิ้งตัวนอนบนที่นอนด้วยความเหนื่อยล้า แต่ใบหน้าของนางกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ท่านแม่ทัพเฉินเข้ามาช่วยชีวิตของนางไว้

“ตงตง เจ้าคิดว่าท่านแม่ทัพเฉินเป็นคนเช่นไร?”  ซูลี่ถามตงตงขึ้นด้วยรอยยิ้ม

ตงตงที่กำลังเตรียมเสื้อผ้าเพื่อคุณหนูของตนอาบน้ำในยามเย็นอยู่นั้น ก็หันมาตอบซูลี่ด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “ท่านแม่ทัพเฉินช่างดูเป็นชายที่อาจหาญ และเป็นสุภาพบุรุษมาก  ๆ เลยค่ะ”

“จริงด้วย”

ซูลี่ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่า ในชีวิตนี้เธอจะได้มาเจอผู้ชายที่เป็นทั้งสุภาพและแสนดีขนาดนี้ เขาทั้งเท่ ทั้งหล่อ แถมพ่อก็รวย เรียกได้ว่าครบสูตรเลยทีเดียว

“หากใครได้เป็นภรรยาของเขาก็คงจะโชคดีไม่น้อย!” ซูลี่พูดขึ้นในเชิงตัดพ้อ เพราะในความเป็นจริงแล้วนางคือโซ่ สาวไทยจากยุคปัจจุบัน ที่ไม่มีสิ่งใดที่เหมาะสมและคู่ควรกับท่านแม่ทัพอย่างเขาเลยแม้แต่น้อย

“แต่หากเขาได้คุณหนูของข้าไปเป็นภรรยานั้นช่างโชคดียิ่งกว่า เพราะคุณหนูของข้าเป็นถึงผู้สืบทอดตระกูลหวางเลยทีเดียว” ตงตงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

จนทำให้ซูลี่นึกขึ้นมาได้ จริง ๆ แล้วนางมาอยู่ที่นี่ฐานะของนางก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย “จริงด้วย เจ้าพูดถูก อดีตข้าจะเป็นใครไม่สำคัญ เพราะปัจจุบันข้าคือคุณหนูของตระกูลหวางนี่น่า เอ๊ะ! แต่ที่นี่มันคืออดีต นั่นก็แสดงว่าในอดีตข้าคือซูลี่ และในปัจจุบันข้าคือโซ่ เอ๊ะ! แต่ปัจจุบันของข้ากลายเป็นอดีต และอดีตก็กลายมาเป็นปัจจุบัน เอ๊ะ! ยังไงกันแน่?”

ตงตงที่ยืนฟังคุณหนูของตัวเองพูดอะไรวนไปวนมาด้วยคำพูดแปลก ๆ นางจึงทำหน้างงออกมา จนทำให้   ซูลี่ต้องหยุดคำพูดงง ๆ ของตนเองไว้ก่อนทันที

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น

ท่านแม่ทัพเฉินมาเข้ามาพบท่านแม่ทัพหวางแต่เช้าด้วยเรื่องด่วน

“คารวะท่านอาจารย์ ตอนนี้ข้าศึกบุกเข้ามาพิชิตหัวเมืองทางตอนใต้แล้ว ข้าจึงมาขอให้ท่านอาจารย์รีบลงไปช่วยนำทัพโดยด่วน”

“อืม แต่ข้ามีธุระที่จะต้องจัดการก่อน ไม่เกินครึ่งวันข้าจะรีบออกเดินทางให้เร็วที่สุด ส่วนเจ้านำหน้าข้าออกเดินทางก่อนได้เลย ข้าเชื่อใจเจ้าให้เจ้าเป็นผู้บัญชาการก่อนข้าจะไปถึง” ท่านแม่ทัพหวางพูดขึ้นกับศิษย์ของตน

“ขอรับท่านอาจารย์” เมื่อท่านแม่ทัพเฉินรับคำของท่านแม่หวางเสร็จ เขาก็ออกเดินทางทันทีโดยไม่แวะหาซูลี่เลย   ทั้ง ๆ ที่ในใจของเขาปรารถนาที่จะได้เห็นหน้าของนางก่อนไป

เมื่อแม่ทัพเฉินเดินทางล่วงหน้าออกไปแล้ว ท่านแม่ทัพหวางจึงรีบเดินทางไปยังจวนของตระกูลหลี่เพื่อเข้าพบหลี่จือหลิน ศิษย์รักอีกคนหนึ่งของเขา และเป็นญาติของเขาเช่นเดียวกัน

“ท่านลุงหวางมาหาข้าแต่เช้าเช่นนี้...” ท่านแม่ทัพหลี่ยังพูดไม่ทันจบ

ท่านแม่ทัพหวางซูนข่านก็พูดขึ้นเสียก่อน “ข้าต้องรีบออกเดินทางเพื่อไปนำทัพที่หัวเมืองทางตอนใต้ ข้าอยากให้ซูลี่หลานสาวของข้ามาอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลหลี่สักพักจนกว่าข้าจะกลับมา นางเป็นผู้หญิงคนเดียว และข้าเองก็มีศัตรูทางการเมืองไม่น้อย ข้าคงไม่สามารถทำศึกได้อย่างสบายใจ หากหลานสาวของข้าต้องอยู่ในอันตรายเพียงลำพัง ข้าจึงอยากจะขอให้เจ้าช่วยดูแลนางแทนข้า”

“ได้สิท่านลุงหวาง นางเป็นหลานสาวของท่าน ก็เหมือนกับน้องสาวของข้า ข้าจะเป็นผู้ดูแลนางเอง” ท่านแม่ทัพหลี่ตอบรับคำของท่านลุงและอาจารย์ของตนอย่างว่าง่าย

“อย่าได้มองนางเป็นน้องสาว ข้าหมายถึง ... เอ่อ ... นางเป็นหญิงที่ประหลาดนิดหน่อย หากเจ้ามองนางเป็นน้องสาว นางอาจจะไม่ค่อยไว้ใจเจ้าสักเท่าไหร่!” ท่านแม่ทัพหวางพูดขึ้น

“ท่านลุงหวางไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลนางให้เป็นอย่างดี ขอให้ท่านไปทำศึกครั้งนี้อย่างปลอดภัย และนำชัยชนะกลับมาให้กับแผ่นดินของเรา”

เมื่อได้ยินคำรับปากจากท่านแม่ทัพหลี่เช่นนั้น ท่านแม่ทัพหวางก็แอบยิ้มออกมา พรางนึกในใจ “ข้าทำให้พวกเจ้าได้เข้ามาใกล้กันแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของพวกเจ้าแล้วล่ะ”

__________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^