ตอนที่ 8 คำสอนของพ่อ

 

“ใครที่มันกล้าว่าลูกฉันเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่...” ฮันเตอร์เดินออกมาจากห้องรับรอง ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเด็กหนุ่มทั้ง 4 คนตรงหน้าออกมาเสียงเรียบ

“จำคำพูดของฉันไว้ให้ดี...”

“ไต้ฝุ่นกับกำปั้นเป็นลูกชายของฉัน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายลูกของฉัน” ฮันเตอร์จ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่สายตาคมจะเหลือบมามองมายังเด็กหนุ่มที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงหน้าของเขา

“พะ พวกผมขอโทษครับ”

“ชะ ใช่ครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ มันสั่งให้ผมทำครับ” เด็กหนุ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเสียงสั่นพร้อมกับชี้ไปที่อชิโดยพร้อมเพียงกัน ทั้งสองทรุดตัวนั่งลงคลุกเข่าอยู่ตรงหน้าชายวัยกลางคนอย่างหวาดกลัว ถึงแม้ว่าอายุของเขาจะย่างเข้าเลข 4 แล้วก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของฮันเตอร์ลดลงได้เลย

“อะ เอ่อ ท่านครับ” อาจารย์ฝ่ายปกครองเดินเข้ามาใกล้ร่างสูง ก่อนที่เขาจะเอ่ยเรียกร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความเกรงกลัวไม่ต่างจากพวกเด็กๆ

“ผู้ปกครองของพวกมันมากันรึยัง”

“ยะ ยังครับ”

“ฉันให้เวลาแค่ 5 นาที ถ้าพ่อแม่ของพวกมันไม่มาฉันจะจัดการเอง” ฮันเตอร์เอ่ยบอกกับคุณครูตรงหน้าเสียงเรียบ แววตาที่แน่วแน่กับน้ำเสียงที่หนักแน่นของเขาทำให้คนตรงหน้ารู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

“พี่ฮันเตอร์ค่ะ” ตะวันเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเอ่ยเรียกสามีของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มือบางลูบลงบนแกร่งของเขาเบาๆ ทุกครั้งที่เขาร้อนรุ่มเพียงสัมผัสที่แผ่วเบาของเมียรักก็สามารถทำให้เขาใจเย็นลงได้ราวกับว่าเธอมีเวทมนต์อย่างไงอย่างงั้น

“เรื่อนี้หนูห้ามพี่ไม่ได้หรอกนะครับ ลูกใครใครก็รักพวกมันทั้งทำร้ายทั้งว่าลูกชายของพี่มากี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้...”

“...”

“พี่ไม่ยอมง่ายๆ แน่ครับ”

“ตะวันก็ไม่ได้จะบอกให้พี่ยอมสักหน่อยนี่คะ”

“...”

“ตะวันแค่จะบอกว่า...ถึงเด็กพวกนี้จะทำผิดก็จริง แต่คนที่มีส่วนต้องรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้มีแค่เด็กๆ พวกนี้ แต่พ่อแม่ของเขาก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบด้วยค่ะ”

ตะวันมองไปยังกลุ่มเด็กชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย พวกเขาจะไม่ใช่เด็กที่ใส่ซื่อบริสุทธิ์แล้ว ทุกคนมีความคิดเป็นของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นการเลี้ยงดูจากครอบครัวของพวกเขาก็มีผลต่อความคิดและการควบคุมอารมณ์ของเด็กเช่นกัน

“พี่ก็คิดว่าหนูจะห้ามพี่เสียอีก”

“หนูเลี้ยงไต้ฝุ่นมาตั้งแต่เขาเกิด ยุงไม่เคยให้ไต่ ไรไม่เคยให้ตอมเลยนะคะ”

“แต่นี่พวกเขาเจตนาทำให้ไต้ฝุ่นถึงกับเรื่องตกยางออก...” ตะวันถอยหายใจออกมาก่อนที่เธอจะเอ่ยบอกกับสามีของเธอต่อ

“ตะวันรักและทะนุถนอมไต้ฝุ่นมาอย่างดีตะวันไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเขาหรอกค่ะ”

“ไม่ต้องห่วงครับเรื่องนี้เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

“...” ไต้ฝุ่นมองไปยังพ่อแม่บุญธรรมของเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทราบซึ้งใจ พร้อมกับริมฝีปากหนาค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

“พี่ฝุ่นเจ็บแผลเหรอคะ?” ฮาญาขยับเข้าไปให้พี่ชายก่อนที่เธอจะเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าค่ะ”

“แต่ว่าพี่เหมือนจะร้องไห้เลยนะคะ”

“หึหึ” มือหนาลูบลงที่หัวน้อยๆ ของน้องสาวอย่างอ่อนโยน

“...” ฮาญาส่งยิ้มหวานไปให้ร่างสูง ก่อนที่เธอจะก้มลงไปมองมือหนาของเขาที่ยังคงกุมมือบางของเธอเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หัวใจดวงน้อยๆ ของหญิงสาวกลับมาเต้นอย่างรุนแรงอีกครั้ง ‘นี่เราเป็นอะไรกันแน่นเนี่ย ทำไมถึงได้รู้สึกแบบนี้กันนะ’

ปึง!!

“มันจะอะไรกันนักกันหนากับแค่เด็กมันเล่นกัน...” ส.ส วินัยผลักประตูเข้ามาภายในห้องประชุมอย่างแรง ก่อนที่เขาจะชะงักไปทันทีที่เห็นร่างสูงของใครอีกคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว สีหน้าที่บึ้งตึงค่อยๆ ปรากฏยิ้มกว้างขึ้นมา

“สวัสดีครับท่าน ไม่คิดเลยนะครับว่าเราจะได้มาพบกันที่นี่” ส.ส.วินัยยกมือไหว้ทักทายฮันเตอร์อย่างนอบน้อม

“...”

“ปกติท่านงานยุ่งไม่ค่อยมีเวลาว่างให้ผมได้เข้าพบสักที แต่วันนี้ผมโชคดีจริงๆ ครับที่ได้มีโอกาสมาเจอกับท่าน”

“มาเจอกันที่นี่ผมคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องที่ดีสำหรับท่านสส.สักเท่าไหร่หรอกนะครับ” ฮันเตอร์มองไปยังชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนที่เขาจะชายตามองไปยังลูกชายของท่านสส.ที่นั่งตัวสั่นเทาพร้อมกับก้มหน้าก้มตาไม่ยอมแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองคุณพ่อของเขาเลยด้วยซ้ำ

“...” คิ้วเรียวของฮันเตอร์กระตุกเบาๆ ก่อนที่สายตาของเขาจะมองไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย ฮันเตอร์หันกลับไปมองยังเมียรักอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเห็นว่าตะวันเองก็คงสงสัยในท่าทางของเด็กชายตรงหน้าไม่ต่างจากเขา

“อะ เอ่อที่ผมต้องเรียนเชิญท่านทั้งสองคนมาในวันนี้ก็เพราะลูกชายของพวกท่านก่อเหตุทะเลาะวิวาทกันครับ”

“แหม่! คุณครูเข้าใจผิดรึเปล่าครับ เด็กๆ อาจจะแค่แกล้งกันเล่นก็ได้นะครับ”

“ลูกชายของท่านวินัยทำผิดวินัยร้ายแรงของโรงเรียนเรา”

“หมายความว่ายังไง?” สส.วินัยเอ่ยถามอาจารย์ฝ่ายปกครองตรงหน้าออกมาเสียงสั่นอย่างโกรธจัก ก่อนที่เขาจะหันไปมองลูกชายเพียงคนเดียวของเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉย

“เขาพกมีดซึ่งถือว่าเป็นอาวุธร้ายแรงเข้ามาภายในโรงเรียน และยังทำร้ายเพื่อนนักเรียนจนได้รับบาดเจ็บ” สส.วินัยเงยหน้าขึ้นมามองฮันเตอร์อีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเหลือบตาไปมองแขนแกร่งของเด็กหนุ่มที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลยืนอยู่ด้านหลังของท่านประธานหนุ่ม

“ยะ อย่าบอกนะครับ...”

“ครับ...ลูกชายของคุณแทงลูกชายของผม”

“คะ คือท่านครับ...ผมขอโทษแทนลูกชายของผมด้วยนะครับ ผมคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่ๆ” สส.วินัยคลุกเข่าทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าของฮันเตอร์ พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาไหว้ร่างสูงตรงหน้าในทันที

ตอนนี้ท่าน สส. วัยกลางคนไม่ได้กลัวว่าการกระทำของเขาจะทำให้ตัวเองต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเลยแม้แต่น้อย เพราะชายตรงหน้าเป็นคนเดียวที่เขากลัวมากกว่า ไม่มีใครในวงการไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้มีอิทธิพลมากแค่ไหน อำนาจที่เขามีอยู่ในมือสามารถทำลายคำนำหน้าชื่อ (สส.) เขาให้พังลงได้ในชั่วพริบตา

“ผละ ผมขอโทษครับ”

“ผมสัญญานะครับ ผมจะพามันออกไปและไม่พามันกลับมาเหยียบที่นี่อีก”

“อะ โอ้ย!!...”

“ไหว้ขอโทษพวกท่านซะ” สส.วินัยกระชากคอเสื้อของลูกชายตัวเองอย่างแรง พร้อมกับตระคอกเด็กหนุ่มเสียงดังลั่นห้อง

“ผะ ผมขอโทษครับ”

“คุณพ่อครับ”

“ครับ” ฮันเตอร์หันกลับไปขานรับเสียงเรียกของลูกชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ผมไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ”

“นั่นสิคะฮาญาก็ไม่เป็น”

ไต้ฝุ่นกับฮาญาที่ทนเห็นภาพตรงหน้าไม่ไหว จึงพยายามขอร้องคุณพ่อของตัวเองแทนพวกเขา ในตอนนี้ทุกคนก็ได้รู้แล้วทำไมอชิถึงได้มีนิสัยที่ก้าวร้าวและชอบรังแกคนอื่นแบบนี้ นั่นก็เพราะครอบครัวที่เขามีหล่อหลอมให้เขาเป็นคนอย่างที่เขาเป็นอยู่ทุกวันนี้

“แน่นะครับ”

“ครับ / ค่ะ”

“...” ฮันเตอร์ยกยิ้มออกมาพร้อมกับมือบางลูบลงที่หัวของลูกสาวอย่างอ่อนโยน

“ครั้งนี้ผมเห็นแก่ลูกๆ ของผมที่ขอเอาไว้ ผมจะปล่อยพวกคุณไป แต่อย่าลืมทำตามสิ่งที่คุณพูดให้ได้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน” ฮันเตอร์เอ่ยบอกกับสองคนพ่อลูกตรงหน้าเสียงเรียบ มือหนาเอื้อมออกไปกุมมือบางของภรรยาเอาไว้ ก่อนที่เขาจะพาเธอเดินออกไปจากห้องปกครองในทันทีโดยมีลูกๆ ของทั้งคู่เดินตามออกมาไม่ห่าง

“ตะวันไม่แปลกใจเลยค่ะ...ทำไมอชิถึงได้มีพฤติกรรมแบบนี้”

“ฮาญาเห็นด้วยกับคุณแม่ค่ะ นี่ขนาดต่อหน้าคนอื่นเขายังทำกับลูกของเขาได้ถึงขนาดนี้”

“.../...”

“ฮาญาไม่อยากจะคิดเลยค่ะว่าลับหลัง เขาจะทำรุนแรงกับลูกของเขาขนาดไหน”

“นั่นสิครับ ก่อนหน้านี้ปั้นรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาโดยตลอดที่ได้มีทุกคนเป็นครอบครัว ยิ่งปั้นได้มาเห็นเหตุการณ์ในวันนี้มันก็ยิ่งตอกย้ำว่าปั้นเป็นคนที่โชคดีจริงๆ”

“แม่ดีใจนะคะที่ปั้นคิดแบบนี้” ตะวันเอ่ยบอกกับลูกชายเสียงหวาน ก่อนที่มือบางอีกข้างของเธอจะลูบลงที่แผ่นหลังแกร่งของกำปั้นอย่างอ่อนโยน

“ไหนๆ เรื่องก็จะจบแล้ว ฮาญามีเรื่องสงสัยค่ะ”

“.../.../.../...” สายตาทุกคู่หันไปมองยังเด็กสาวเพียงคนเดียวของบ้านเป็นตาเดียว

“วันนี้ฮาญาเห็นด้วยตาของตัวเองว่าพี่ฝุ่นมีทักษะการต่อสู้และป้องกันตัวที่สุดยอดมากแค่ไหน...” ฮาญาเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นไปมองพี่ชายของเธออย่างรอคำตอบ

“...”

“แล้วทำไมที่ผ่านมาถึงปล่อยให้ถูกเขารังแกอยู่ฝ่ายเดียวล่ะคะ?”

“พี่ไม่อยากทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องเดือดร้อนน่ะครับ”

“นี่ไต้ฝุ่นพ่อไม่ได้ฝึกลูก...เพื่อให้ลูกยอมให้คนอื่นรังแกลูกอยู่ฝ่ายเดียวนะครับ”

“...”

“จำที่พ่อเคยสอนได้ไหม?”

“ถ้าไม่อยากให้ชีวิตเล่นงานเรา บางทีเราก็ต้องชิงเตะหน้าโชคชะตาซะก่อน”

“หึหึ เตะหน้าคนก็รวมอยู่ด้วยนะครับ” ฮันเตอร์หัวเราะชอบใจออกมาเสียงดังลั่น ก่อนที่เขาจะกระชิบบอกกับลูกชายคนโตของเขาเสียงอ่อน

“พี่ฮันเตอร์สอนอะไรลูกคะเนี่ย ไปค่ะเราพาไต้ฝุ่นไปทำแผลที่โรงพยาบาลกันก่อนเถอะ”