ตอนที่ 9 งานโอเพ่นเฮ้าส์

 

3 ปีต่อมา...

“นี่ได้อ่านเมลกันบ้างไหม?” ฮาโมนี่ที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยถามเพื่อนสาวขึ้นมา ในขณะที่เธอยังคงก้มหน้าก้มตามองจอโทรศัพท์ในมือของตัวเองอยู่อย่างนั้น

“มีอะไรเหรอ?” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่ไอริสจะเอ่ยสมทบขึ้น

“อ็อกซ์ฟอร์ด...ที่พวกเราเคยไปสอบเอาไว้จะประกาศผลในอีก 7 วัน”

“จริงเหรอ?”

“จริงด้วยญ่าลืมไปสนิทเลย”

“จริงสิ...แต่เรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง พวกเราไปเข้าห้องประชุมกันก่อนดีกว่า”

งานโอเพ่นเฮ้าส์เป็นกิจกรรมที่ทางมหาวิทยาลัยต่างๆ จัดขึ้นเพื่อเปิดบ้านตอนรับนักเรียนมัธยมปลาย และผู้ปกครองที่สนใจหรือต้องการทราบข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับสถาบันนั้นๆ เพื่อประกอบการตัดสินใจเลือกสถาบันที่จะเข้าศึกษาต่อในอนาคต

ซึ่งภายในงานยังมีกิจกรรมสัมมนา กิจกรรมเรียนรู้ที่เน้นการลงมือปฏิบัติจริง รวมถึงการแสดงสันทนาการที่แต่ละคณะเตรียมมาแสดงภายในซุ้มกิจกรรมของตัวเอง

“ญ่าจะไปไหนก่อน?” เสียงของไอริสเอ่ยถามเพื่อนรักออกมาทันทีที่พิธีการแนะนำเข้าศึกษาภายในห้องประชุมเสร็จสิ้นลงแล้ว จากนั้นเจ้าหน้าที่จึงปล่อยให้เด็กนักเรียน แยกย้ายกันไปตามคณะต่างๆ ที่แต่ละคนสนใจ

“คณะบริหารธุรกิจ” ฮาญาเอ่ยบอกกับเพื่อนสาวทั้งสองคนเสียงสดใส พร้อมกับใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มหวาน

“ไปหาพี่ไต้ฝุ่นเหรอ?” ฮาโมนี่เอ่ยถามเพื่อนรักออกมาด้วยความสงสัย ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาฮาญาไม่เคยบอกใครเลยว่าตัวเองอยากเรียนต่อสาขาอะไร หรือแม้แต่กำลังสนใจคณะอะไรอยู่เธอก็ตอบเพียงไม่รู้...

“ใช่แล้ว...เอาไว้เราเจอกันตอนเที่ยงนะ”

“จ้า / โอเคจ้า”

“ไปก่อนนะ” ฮาญาวิ่งไปยังคณะบริหารธุรกิจ ซึ่งเป็นคณะที่ไต้ฝุ่นพี่ชายของเธอกำลังศึกษาอยู่ และแน่นอนว่าในอนาคตเธอก็อาจจะสอบเข้าคณะนี้ตามพี่ชายของเธอเช่นกัน

‘ฮาญาคิดถึงพี่ฝุ่นจะแย่แล้วไม่ได้เจอกันตั้งหมายวัน...’ รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าสวยหวานของหญิงสาว ก่อนที่เธอจะพยายามฝ่าฟูงชนเข้าไปยืนด้านหน้า แต่แล้ว...

“รุ่นพี่เป็นแฟนกันเหรอคะ?”

“...” ฮาญายืนมองพี่ชายของตัวเองอยู่อีกฝั่งของโต๊ะด้วยใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่เธอจะชะงักไปทันทีที่ได้ยินเสียงนักเรียนคนหนึ่งเอ่ยถามรุ่นพี่ทั้งสองคนตรงหน้าออกไปด้วยความสงสัย

“คุยๆ กันอยู่น่ะค่ะ เขายังไม่ยอมรับรักพี่สักที” รุ่นพี่สาวสวยที่มีดีกรีเป็นถึงดาวคณะตอบกลับมาเสียงใส ก่อนจะหันกลับไปส่งยิ้มหวานให้กับไต้ฝุ่นที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“กรี๊ดดดดด~~ / จะบ้า... / สวยหล่อเหมาะสมกันมากเลยค่ะ”

“...” สีหน้าของฮาญาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด รอยยิ้มหวานค่อยๆ จางหายไป หญิงสาวในวัย 18 ปียืนมองพี่ชายของตัวเองอยู่อย่างนั้น ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเดินออกมาจากบูธกิจกรรมของคณะบริหารพร้อมกับหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี ‘หรือว่าที่เดี๋ยวนี้เขาไม่ค่อยมีเวลาให้กับเธอ...เป็นเพราะเขากำลังมีแฟน...?’

‘พี่ชาย...’

“ใช่แล้วฮาญา...พี่ไต้ฝุ่นเป็นพี่ชายของเธอ”

“เธอไม่ควรรู้สึกอะไรกับเขาไปมากกว่าพี่ชายกับน้องสาว”

‘แต่ทำไมหัวใจถึงได้เจ็บขนาดนี้นะ...?’

ฮาญาทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนข้างตึก พร้อมกับทะเลาะกับเสียงในหัวของตัวเองไปด้วย เด็กสาวในวัย 18 ปี ที่ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักมาเลยสักครั้ง และในตอนนี้ความรู้สึกที่เธอมีต่อพี่ชายต่างสายเลือดมันคืออะไรกันแน่...

‘สับสน สับสน’

‘แล้วถ้าเกิดรักขึ้นมาจริง จะไม่ใช่รักต้องห้ามหรือไง?’

“เพ้อเจ้อ! นี่เราน้ำตาลตกหรือเปล่าเนี่ย แค่พี่ฝุ่นกำลังมีความรักเอง...ฮึกกกกก! ฮือออออ!”

“ทำไมถึงได้เจ็บแบบนี้นะ ฮึกกกก!”

น้ำสีใส่ค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวอย่างห้ามไม่อยู่ ความคิดในหัวและความรู้สึกมากมายที่กำลังก่อเกิดขึ้นมา มันทำให้เธอไม่สามารถความคุมตัวเองได้อีกต่อไป

“ฮืออออ!” เด็กสาวซบหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อนตรงหน้า ก่อนจะร้องไห้ระบายความรู้สึกอึดอัดใจของตัวเองออกมาจนหมด...

“...” ฮาญาชะงักไปทันทีที่เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ มือบางค่อยๆ ปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวเนียนของตัวเองอย่างเบามือในขณะที่เธอยังคงนั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

“น้องร้องไห้อยู่เหรอครับ?” เสียงทุ้งต่ำเอ่ยถามขึ้นมาอย่างใจเย็น ก่อนที่เขาจะย่อตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามของเด็กสาวมัธยมปลาย พร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ ปรากฎรอยยิ้มหวานขึ้นมา

“เปล่าค่ะ ไม่ได้ร้องค่ะ” ฮาญารีบปฏิเสธชายหนุ่มตรงหน้ากลับไปแทบจะทันที

“หลักฐานก็เห็นๆ กันอยู่ ช็อกโกแล็ตครับ” เขายังคงส่งยิ้มหวานมาให้กับเธอ ก่อนจะเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ขอบคุณค่ะ” ฮาญารับคุกกี้มาถือเอาไว้ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเขากลับไปอย่างนอบน้อม

“สวัสดีครับ พี่ชื่อตะวัน คณะสถาปัตย์ปี 3 ครับ”

“หนูชื่อฮาญาค่ะ”

“กำลังคิดมากเรื่องเรียนต่ออยู่เหรอครับ?”

“...” ฮาญาสายหัวไปมาเบาๆ เพื่อเป็นคำตอบให้กับเขา

“แล้วน้องมีเรื่องอะไรที่ทำให้หนักใจอยู่รึเปล่าครับ?”

“อยากเล่าออกมาบ้างไหม?”

“เรื่องอะไรที่มันกำลังทำให้น้องเสียใจอยู่”

“...”

“คิดซะว่าเล่านิทานให้คนแปลกหน้าฟังก็ได้ หากน้องฮาญาสบายใจ แต่ถ้าไม่พี่นั่งอยู่ด้วยเงียบๆ รอจนกว่าน้องจะรู้สึกดีขึ้น” ตะวันยกยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้า

“พี่ตะวันเคยมีความรักไหมคะ?” ฮาญาเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย พร้อมกับมองไปยังร่างสูงตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“ความรักเหรอครับ?”

“ค่ะ”

“พี่เคยมีความรักครับ แต่มันก็นานมาแล้ว...ถามพี่ทำไมเหรอครับ?”

“ตอนพี่กำลังตกหลุมรัก พี่รู้ได้ยังไงเหรอค่ะว่าความรักมันกำลังก่อเกิดขึ้นมากลางหัวใจของพี่”

“พี่คิดว่าแต่ละคนคงเจอสถานการณ์ที่แตกต่างกันไป แต่สำหรับพี่คงเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งที่เราบังเอิญมองเห็นคนหนึ่งๆ เปลี่ยนไป”

“...” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่คนตรงหน้าพูดถึง...

“คนที่เราพบเจอกันในทุกๆ วัน แต่พอมาวันหนึ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไปไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด มองเขาได้ทั้งวันไม่มีเบื่อเลยล่ะครับ”

“...”

“บางทีแค่นึกถึงหน้าของเขาก็เผลอยิ้มออกมาไม่รู้ตัว โลกทั้งใบมันเบาสบายเมื่อได้อยู่กับเขา ได้มีเวลาดีๆ ด้วยกัน”

“เธอคนนั้นน่าอิจฉาจังเลยนะคะ...”

“ทุกอย่างมันจบลงแล้วล่ะครับ”

“ขอโทษค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ...คนเราเลิกรักกันได้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอกครับ”

“แล้วถ้าสมมติเราดันรักคนที่ไม่สมควรรักล่ะคะ?” ฮาญาเอ่ยถามร่างสูงตรงหน้าออกมาอีกครั้งด้วยความสงสัย ถึงแม้ว่าในตอนนี้สิ่งที่เขาพูดมาก่อนหน้านี้เธอจะไม่เข้าใจเลยสักนิดก็ตาม

“พี่เชื่อว่าทุกคนสมควรได้รับความรักครับ ถ้าน้องคิดว่าไม่สมควร ไม่คู่ควรกับใคร...” ตะวันเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าเสียงอ่อน พร้อมกับมองไปยังร่างบางตรงหน้าอย่างเอ็นดู

“...”

“น้องก็ถอยกลับมารักตัวเองให้มากๆ เพราะความรักที่ดีไม่ได้มาจากใครที่ไหน แต่มาจากตัวของน้องเอง”

“เราต้องรักตัวเองให้เป็นก่อน แล้วเราจะรู้ว่าวิธีรักคนอื่นเป็นอย่างไรครับ”

“เป็นคำแนะนำที่ดีมากจริงๆ ค่ะ ฮาญาจะจำแล้วนำไปใช้นะคะ”

“ขอบคุณมากนะคะ” ฮาญายกยิ้มหวานออกมา ก่อนจะเอ่ยบอกกับชายหนุ่มตรงหน้ากลับไปเสียงสดใส

“ด้วยความยินดีครับ”

“พี่ตะวันนอกจากจะชื่อเหมือนกับคุณแม่ของฮาญาแล้ว ยังอบอุ่นและยังให้ช็อกโกแลตกับฮาญาเหมือนกันอีกนะคะ”

“หึหึ จริงเหรอครับ?”

“จริงค่ะ”

“อารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้วใช่ไหม?” ตะวันเอ่ยถามรุ่นน้องตรงหน้าออกมาอีกครั้ง

“ตอนนี้อารมณ์ของฮาญาดีสุดๆ ไปเลยค่ะ”

“หึหึ”

“ฮาญา!!”

“พี่ไต้ฝุ่น...?” ฮาญาร้องเรียกชายหนุ่มออกมาด้วยความตกใจ

“มานั่งทำอะไรตรงนี้คะ?” ไต้ฝุ่นเดินเข้ามาใกล้น้องสาว พร้อมกับเอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้าออกมาด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองร่างสูงที่นั่งอยู่ใกล้กับน้องสาวของเขาด้วยสายตาที่เรียบเฉย

“ฮาญาแค่รู้สึกเหนื่อยๆ เลยมานั่งพักน่ะค่ะ”

“.../...”

“อะ เอ่อนี่พี่ไต้ฝุ่นคะ นี่พี่ตะวันค่ะ”

“พี่ตะวันนี่คือพี่ไต้ฝุ่นพี่ชายของฮาญาเองค่ะ”

ฮาญาแนะนำชายหนุ่มทั้งสองคนให้รู้จักกัน แต่ดูเหมือนว่าไต้ฝุ่นพี่ชายของเธอจะไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นักกับเพื่อนใหม่ที่น้องสาวของเขาเป็นแนะนำให้รู้จัก

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณไต้ฝุ่น”

“เช่นกันครับ” ไต้ฝุ่นตอบคนตรงหน้ากลับไปเสียงเรียบ ก่อนที่เขาจะหันกลับมาสนใจร่างบางตรงหน้าอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ผมขอพาน้องสาวของผมกลับบ้านก่อนนะครับ”

“เราไปกันเถอะค่ะ”

“ค่ะ”

“ฮาญาไปก่อนนะ วันนี้ขอบคุณพี่ตะวันมากนะคะสำหรับคำแนะนำดีๆ ค่ะ” ฮาญาเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าพร้อมกับโบกมือลาคนตรงหน้าไปด้วย

“ด้วยความยินดีครับ” ตะวันเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง พร้อมกับก้มหัวให้เธอเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอกย้ำว่าเขายินดีจริงๆ ที่ได้พูดคุยกับเธอในวันนี้

“ไปกันได้แล้วค่ะ”

“...”

ไต้ฝุ่นจูงมือบางของน้องสาวให้เดินตามเขาออกไปด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก ในขณะที่ฮาญาเองก็เลือกที่จะเดินตามเขาออกไปเงียบๆ

‘น้องก็ถอยกลับมารักตัวเองให้มากๆ เพราะความรักที่ดีไม่ได้มาจากใครที่ไหน แต่มาจากตัวของน้องเอง’