ตอนที่ 7 หมาลอบกัด

 

“หึหึ” อชิลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฮาญากับไต้ฝุ่น มุมปากหนาแสยะยิ้มร้ายออกมาก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเด็กสาวตรงหน้าเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ปากร้ายแบบนี้ก็ดีนะครับ...พี่ชอบ”

อชิเอ่ยบอกกับฮาญาพร้อมกับยื่นมือเข้ามาใกล้ใบหน้าสาวหวานของหญิงสาว ก่อนที่มือของเขาจะถูกปัดออกไปอย่างแรงด้วยฝีมือของไต้ฝุ่น

ฟุบ!!

“มึงจำคำของกูไว้ให้ได้ดี กูจะเอาน้องมึงมาเป็นมะ เมีย...”

ตุบ!!

ไต้ฝุ่นต่อยหน้าชายตรงหน้าอย่างแรงจนเขาล้มลงไปที่พื้นอีกครั้ง

“พี่ฝุ่น” ฮาญาพึมพำออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นมาปิดปากของตัวเองเอาไว้ด้วยความตกใจที่เห็นพี่ชายของเธอต่อยคนตรงหน้าจงเลือดกบปาก

“พี่ฝุ่น / ไอ้ฝุ่น” กำปั้นกับสายฟ้าร้องเรียกชายหนุ่มออกมา ก่อนที่จะรีบวิ่งเขามาหาเขานทันที

ถุย!!

“ยืนบื้อทำเชี้ยอะไรกัน จัดการมันสิวะ” อชิถุยเลือดออกมาก่อนที่เขาจะหันไปตะคอกลูกน้องเสียงแข็ง ชายหนุ่มลุกยืนขึ้นอีกครั้งก่อนที่เขาจะมองไปยังไต้ฝุ่นอย่างเอาเรื่อง

“ครับ / ครับ”

“ส่วนมึงเจอกู...” อชิพุ่งเขาใส่หวังจะทำร้ายไต้ฝุ่น แต่คนตรงหน้ากลับหลบหมัดเขาได้ทุกครั้ง ยิ่งเขาทำอะไรไต้ฝุ่นไม่ได้ก็ยิ่งทำให้รู้สึกโมโหยิ่งขึ้นไปอีก

“มานี่ฮาญา” พิพิม ไอริสและฮาโมนี่รีบเข้ามาดึงเพื่อนสาวของตัวเองให้ไปหลบที่ด้านหลังในทันทีด้วยกลัวว่าหญิงสาวจะโดนลูกหลงไปด้วย

สถานการณ์ตอนนี้ไม่มีใครสามารถห้ามใครได้แล้ว ต่อให้เข้าไปห้ามก็มีหวังได้โดนลูกหลงเป็นแน่ ทั้งหกคนยังคงชกต่อยกันชุลมุนอยู่อย่างนั้นจนกระทั่ง...

“น้องมึงหุ่นก็ดี สวยก็สวย น่าเอาชิบหาย...”

ตุบ!!

ไต้ฝุ่นยกเท้าขึ้นมาพร้อมกับถีบเข้าที่อกของอชิเต็มแรง ก่อนที่เขาตามไปคล่อมร่างสูงเอาไว้ พร้อมกับมือหนาข้างหนึ่งกระชากคอเสื้อของคนตรงหน้าอย่างแรง

“ถ้ามึงแตะต้องน้องกูแม้แต่เพียงปลายเส้นผม กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่...”

“แค่กๆๆ กูเป็นใครแล้วมึงเป็นใคร”

“คิดว่ากูจะกลัวหมาข้างถนนอย่างมึงรึไงวะ ฮ่าฮ่าฮ่า”

ตุบ!! ตุบ!!

ไต้ฝุ่นรั่วหมัดใส่ชายตรงหน้าไม่ยั้งอย่างโกรธจัด จนทำให้ใบหน้าของอชิเต็มไปด้วยรอยแผลพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาเป็นทาง

“พี่ฝุ่นพอแล้วค่ะ พี่ฝุ่น พะ พี่คะ”

ฮาญาร้องเรียกชายหนุ่มออกมาเสียงสั่นด้วยความตกใจ พร้อมกับรีบวิ่งเข้ามาห้ามพี่ชายของเธอเอาไว้ในทันที ซึ่งมันได้ผลทันทีที่ไต้ฝุ่นได้ยินเสียงร้องของน้องสาวเขาก็ชะงักไป ก่อนที่เขาจะหยุดการกระทำทั้งหมดของตัวเอง พร้อมกับหันไปมองหน้าน้องสาวของเขาที่กำลังตกใจกลัวด้วยความเป็นห่วง

“ฮาญา...”

“ไม่เป็นไรแล้ว น้อง...” ไต้ฝุ่นรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะหันมาปลอบน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง มือหนาลูบลงที่หัวของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน

“เจ็บตรงไหนไหมคะ?”

“พี่ไม่เจ็บเลยครับ”

“พวกมึงรักกันมากใช่ไหม...” อชิตะคอกทั้งสองคนตรงหน้าออกมาเสียงแข็ง ก่อนที่เขาจะดึงมีดพกขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา

“มึงตาย!!”

อชิวิ่งเข้ามาหาฮาญาหวังจะทำร้ายเธอ ไต้ฝุ่นดึงน้องสาวเข้ามากอดเอาไว้แน่นก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายเอาตัวเองรับคมมีดนั้นแทนเธอ

ปลายมีดทิ่มลงที่หัวไหล่แกร่งของไต้ฝุ่นอย่างจัง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ลึกมาก แต่มันก็ทำให้เลือดสีแดงสดไหลออกมาไม่ขาดสาย

“พี่ฝุ่น”

“ไอ้เชี้ย” กำปั้นรีบวิ่งเข้ามาแย่งมีดออกมาจากมือหนาของอชิ ก่อนที่เขาจะจับร่างสูงกดลงกับพื้นพร้อมกับจับข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น

“มึงนี่มันหมาลอบกัดไม่เคยเปลี่ยนเลยนะไอ้เวร”

“ปล่อยกู ปล่อยกูสิวะ”

“พี่ฝุ่นเจ็บมากไหมคะ?” ฮาญาเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วง น้ำตาของหญิงสาวไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างของเธอ ในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปไปที่รอยแผลของพี่ชาย

“พี่ไม่เป็นไรครับ แผลแค่นี้เองทำอะไรพี่ไม่ได้หรอกนะครับ”

“ฮึกกก ฮือออออ!!”

ปรี๊ดดดดดด~~ ปรี๊ดดดดดด~~

“มาทะเลาะวิวาทอะไรกันตรงนี้” เสียงนกหวีดดังขึ้นมาแต่ไกล ก่อนที่ครูฝ่ายปกครองจะรีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับสารวัตนักเรียนอีก 5 คน

“เรื่องจริงยิ่งกว่าในละคร...ตำรวจมาตอนจบ รอพระเอกตายก่อนค่ะ”

“ไอ! พูดอะไรของเธอเนี่ย”

“เราพูดเรื่องจริงนี่...เขาตีกันตั้งนานไม่มา มาตอนพระเอกโดนแทงแล้ว”

“พอเลยๆ” ฮาโมนี่ตีแขนเพื่อนเบาๆ ก่อนที่ทั้งสองจะรีบวิ่งเข้าไปหาฮาญา

“นี่นักเรียนพกมีดมาโรงเรียนด้วยเหรอครับ?”

“ใครเป็นเจ้าของมีด?” อาจารย์ฝ่ายปกครองเอ่ยถามขึ้นมาเสียงแข็ง ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปดูอาการของไต้ฝุ่นด้วยความเป็นห่วง

“อชิ / อชิ” ไอริสกับฮาโมนี่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกันเสียงดังฟังชัด ก่อนจะชี้ไปที่ร่างสูงของอชิที่นอนอยู่ไม่ไกลโดยพร้อมเพียงกัน

“ทุกคนตามอาจารย์ไปที่ห้องปกครองเดี๋ยวนี้ ยกเว้นไต้ฝุ่นไปให้คุณหมอดูแผลก่อนแล้วค่อยตามไป”

“ครับ”

“ฮาญาขอไปกับพี่ฝุ่นค่ะ”

ณ ห้องปกครอง

“คุณพ่อ คุณแม่” ฮาญาร้องเรียกคุณพ่อกับคุณแม่ของเธอออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่ร่างบางจะรีบวิ่งเข้าไปกอดผู้ใหญ่ทั้งสองคนเอาไว้ในทันที

“ผมขอคุยกับลูกๆ ของผมก่อน”

“ชะ เชิญที่ห้องประชุมครับท่าน” อาจารย์ฝ่ายปกครองเอ่ยบอกกับชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม พร้อมกับเปิดประตูให้ครอบครัวของฮันเตอร์เดินเข้าไปภายในห้องรับรองที่อยู่ไม่ไกลในทันที

“...” ในขณะที่อชิทำได้แต่มองตามครอบครัวของไต้ฝุ่นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อและแม่ของเขาจะมาไหม เขาก่อเรื่องถึงขนาดนี้ถ้ากลับไปถึงบ้านเขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง

“ไต้ฝุ่น...”

“เจ็บไหมครับ?”

ฮันเตอร์กับตะวันเดินเข้ามาหาลูกชายคนโตก่อนที่เขาจะเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าออกมาด้วยความเป็นห่วง มือหนาของฮันเตอร์ลูบลงที่หัวของเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

“นั่นสิคะ...เลือดยังซึมอยู่เลย ตะวันว่าเราพาลูกไปหาหมอที่โรงพยาบาลดีกว่านะคะ” ตะวันเอ่ยบอกกับสามีของเธออกมาในขณะที่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังแขนแกร่งของลูกชายด้วยความเป็นห่วง

“ฝุ่นไม่เป็นไรครับ” ไต้ฝุ่นยกยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยตอบทั้งสองคนกลับไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“ถ้าอย่างนั้นจัดการเรื่องที่นี่ให้จบก่อน แล้วพ่อจะพาไปทำแผลใหม่ที่โรงพยาบาลนะครับ”

“ครับ”

“นั่งลูกนั่ง” ตะวังเอ่ยบอกกับลูกชายพร้อมกับดึงเก้าอี้ข้างๆ ออกมาให้ไต้ฝุ่นนั่ง

“ขอบคุณครับ”

“เรื่องมันเป็นยังไงมายังถึงได้ไปมีเรื่องกันจนเลือดตกยางออกแบบนี้ล่ะคะ?” ตะวันเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย ก่อนที่เธอจะมองไปยังลูกๆ ของเธอทีละคนอย่างรอคำตอบ

“ฮาญาเองค่ะ ฮาญาเป็นคนเริ่มก่อน”

“ห๊า!/ ห๊า! / ห๊า!” ฮันเตอร์ ตะวันและกำปั้นร้องออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ ก่อนที่สายตาทุกคู่จะหันไปมองที่ลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้างเป็นตาเดียว

“ลูกทำอะไรเขาครับ?” ฮันเตอร์เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ฮาญาถีบอกของพี่อชิค่ะ”

ฮันเตอร์เลี้ยงดูฮาญามาตั้งแต่วันแรกที่เธอเกิด เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอจะซึมซับนิสัยของเขามาได้เยอะขนาดนี้

“ห๊า! แม่จะเป็นลม” ตะวันเอ่ยออกมาพร้อมกับมือบางลูบลงที่อกของตัวเองเบาๆ

“ฮาญาทนไม่ได้นี่ค่ะ ก็ใครใช้ให้เขามาว่าพี่ไต้ฝุ่นเป็นหมาข้างถนน เป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่กันละคะ ฮาญาไม่กระทืบจนกระอักเลือดก็บุญแล้วค่ะ”

“น้องครับ” ไต้ฝุ่นจับไหล่มนของน้องสาวเบาๆ ก่อนที่เขาจะสายหัวให้กับร่างบางตรงหน้าเพื่อสงสัญญาณให้เธอหยุดพูดได้แล้ว...

“...”

ปึง!!!

“พี่ฮันเตอร์!!”

“คุณพ่อ!! / คุณพ่อ!! / คุณพ่อ!!”