บทที่ 2

วันที่สามมาไป๋ซู่ซู่ได้เดินเท้าเข้ามายังประตูเมืองหลวงทางทิศตะวันออก ในสภาพอิดโรยและมีบาดแผลตามตัวไม่มีเคล้าของความเป็นคุณหนูบุตรสาวลูกเจ้าเมืองลี่แม้แต่น้อย เมื่อนางก้าวเดินมาหน้าประตูเมืองหลวงและต่อแถวเข้าเมืองเพราะเมืองหลวงมีการป้องกันหนาแน่น ไม่ว่ารถพ่อค้าหรือรถของเหล่าขุนนางต่างโดนตรวจสอบทักหมด เพื่อไม่ให้ผิดพลาด

ไปซู่ซู่ก้าวเดินมาจนถึงคิวของนางที่ต้องเข้าประตูเมือง ทหารเหล่านั้นก็คิดว่านางเป็นขอทานจึงไล่นางออกไปจากประตูเมืองหลวง นางไม่ยอมไปและจะเข้าประตูเมืองให้ได้ แต่ทหารสองคนดึงตัวนางออกไป และไล่นางเหมือนหมูเหมือนหมา และผลักนางลงกับพื้น

นางคิดว่าสิ้นหนทางที่จะเข้าพบต้าหวางในวังหลวงแล้ว แต่ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเมืองลี่ถ้าไม่ให้ต้าหวางและราชสำนักไม่รู้ได้อย่างไร อีกทั้งกองทหารที่บุกแคว้นซูมาเป็นเรือนแสนพร้อมเข้าจู่โจมเมืองหลวงได้ทุกเมื่อ นางจึงหันหลังไปยังประตูเมืองอีกครั้งเพื่อจะหาทางเข้าไป

ลุกขึ้นก้าวเดินไปยังหน้าประตูเมืองอีกครั้ง นางกลับรู้สึกว่าม่านตาปิดลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า หลังจากเดินทางไกลมาสามวันสามคืน โดยไม่ได้หยุดพักในทะเลทราย ทำให้นางทรุดตัวลงกับพื้น ตรงหน้าขบวนเสด็จของเยว่ชิงหวางโฮ่ว ทหารจะมาเตะออกจากหน้าขบวน แต่นางกำนัลของเยว่ชิงห้ามเอาไว้ เพราะเป็นคำสั่งจากหวางโฮ่วประมุขสูงสุดในฝ่ายใน

นางกำนัลสาวสองคนเปิดม่านกั้น เหล่าทหารและคนในเมืองต่างคุกเข่าถวายบังคมประมุขฝ่ายใน เยว่ชิงหวางโฮ่วก้าวลงจากรถม้า เดินมาตรงหน้าของไป๋ซู่ซู่ด้วยตัวเองพร้อมนางกำนัลคนสนิทหนึ่งคน

เยว่ชิงทอดสายตามองหญิงสาวเนื้อตัวมอมแมมไปด้วยทราย และเลือด ยังเห็นอีกว่านางสวมใส่ชุดสีม่วงอ่อนทำมาจากผ้าไหมอย่างดีของแคว้นซู คนธรรมดาไม่อาจซื้อเสื้อผ้าหรูหราราคาแพงเช่นนี้ได้ ทำให้เยว่ชิงนึกสงสัยว่าหญิงที่นอนสลบตรงหน้านี้เป็นใคร จึงมีคำสั่งให้พานางไปเจียวฟางกงซึ่งเป็นตำหนักของหวางโฮ่ว และตามหมอหลวงให้มาดูนาง

เพลาล่วงเลยไปสามวันไป๋ซู่ซู่ฟื้นตัวตื่นขึ้นมา นางกำนัลของเยว่ชิงที่คอยเฝ้านางไปเรียกเยว่ชิง โดยจ่างซุนเซี่ยะต้าหวางแคว้นก็ตามมาด้วย ไป๋ซู่ซู่ได้ถวายบังคมเขาทั้งสอง และมอบมีดสั้นปลอกมีดสั้นเป็นสีเงินฝังหยกเขียวและเป็นลายมังกร อีกทั้งยังมีตราประจำพระองค์ของต้าหวาง ซึ่งมีสองเล่ม โดยเล่มที่อยู่กับต้าหวางเป็นสีทองและเล่มนี้อยู่กับนาง