7. Part : บ่วงพิศวาส

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : บ่วงพิศวาส

--------------------------------------------------------------------------

“อยู่ ๆ ทำไมถึงเข้ามาแช่น้ำล่ะคะ”

“ละลาชอบแช่น้ำเวลาคิดมากไม่ใช่เหรอ...” เขารู้ว่าเธอกำลังรู้สึกสับสนและคิดมากกับเรื่องย่าของเธอ เขาจึงพาตัวเองมาอยู่ในอ่างน้ำ เพื่อรอเธอลงมาแช่น้ำผ่อนคลายความเครียดด้วยกัน

“คุณซานรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ เรื่องที่ละลาไม่ใช่หลานแท้ ๆ ของคุณย่า”

“...” เขาเงียบแทนการตอบคำถามของเธอ

“รู้อยู่แล้วสินะคะ”

“ฉันเป็นคนเสนอทางเลือกนั้นให้ย่าของละลาเองแหละ...”

*****

เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน ย่าของละลาเป็นหญิงเร่ร่อนในวัยสี่สิบห้าปี เธอลำบากชนิดที่ว่าต้องหาเศษอาหารกินตามถังขยะข้างถนน และก็เป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไปของคนเร่ร่อน

ทว่าในวันนั้นโชคไม่ดีนัก เพราะไม่มีเศษอาหารที่พอจะลองท้องเธอได้เลย แถมยังเป็นวันที่ฝนตกหนัก เลยทำให้เธอต้องวิ่งออกจากที่ร่มมาตากฝนเสียเที่ยว และก็ต้องมาพบเจอกับบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตเธอไปตลอดกาล

แอ้~ แอ้~

“...” เสียงอะไร?

หญิงเร่ร่อนมองหาที่มาของเสียงเล็ก ๆ แหลม ๆ ที่ได้ยิน ซึ่งเมื่อเดินมาพบต้นตอของเสียงเธอก็ถึงกับหยุดนิ่งไป เพราะทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นเข้ากับภาพเด็กทารกเพศหญิง และพอดูออกว่าหนูน้อยผู้นี้คงจะเพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าที่เธอจะถูกนำมาทิ้ง

มีเพียงแค่ถุงดำที่ห่อหุ้มร่างของเด็กน้อยที่กำลังดิ้นพล่าน เหมือนว่าเธอกำลังร้องเรียกให้ใครสักคนช่วยอุ้มเธอออกจากกองขยะเหม็นเน่านี้ เป็นภาพที่น่าเวทนากับผู้ที่ได้พบเห็น แต่ถึงจะอย่างนั้นคนเร่ร่อนเช่นเธอก็ไม่กล้าอุ้มเด็กน้อยขึ้นจากจุดที่เห็นว่าหนูน้อยนอนอยู่

‘อุ้มเธอไปเลี้ยง’

“..!” เธอหันมองที่มาของเสียงคำสั่งที่เป็นเสียงของชายปริศนา แต่ก็ไม่พบว่ามีใครอยู่บริเวณนั้น

‘รับเธอไปเลี้ยงดู แล้วฉันจะมอบชีวิตที่สะดวกสบายให้กับเธอจนสิ้นอายุขัย’

“เสียงใคร?” …หรือเพราะฉันหิวจนหูฝาด

‘อุ้มเธอขึ้นมา’ เสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ภายในหัวของหญิงเร่ร่อน ฝนที่ตกก็เริ่มเทลงมาหนักขึ้น ราวกับว่ากำลังจะเกิดพายุฝนลูกใหญ่...

“...” พาไปหลบฝนก่อนก็แล้วกัน

อาจจะเพราะด้วยความสงสารที่มีต่อเด็กน้อยตาดำ ๆ เธอจึงอุ้มร่างเล็กที่กำลังดิ้นพล่านขึ้นจากกองขยะ และพาเข้าไปหลบฝนในที่ร่ม เพื่อคิดหาทางออกต่อไป

ทว่าเมื่อเด็กน้อยอยู่ในอ้อมอกของเธอแล้ว เสียงงอแงกลับเงียบหายไปเป็นปลิดทิ้ง นั่นคงเพราะว่าเธอรู้สึกปลอดภัยขึ้นเมื่ออยู่ในการปกป้องจากใครสักคน ถึงจะไม่ใช่ผู้เป็นแม่แต่ก็เป็นกอดที่อบอุ่นจนทำให้รู้สึกเบาใจเบากังวล

บริเวณด้านข้างของร้านสะดวกซื้อที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง เป็นที่ที่หญิงเร่ร่อนเลือกมาหลบฝน และไม่นานคนที่เดินผ่านไปมาก็เวทนากับภาพที่เห็น จนต้องทำอะไรสักอย่างตามนิสัยของผู้ใจบุญ…

“นี่ข้าวกับน้ำค่ะ แล้วในถุงนี้ก็มีเสื้อกับผ้าห่มด้วย”

มีหญิงใจดีผู้หนึ่งที่ยื่นทุกสิ่งที่จำเป็นให้กับเธอ ทั้งอาหารและน้ำสะอาด รวมถึงผ้าห่มคลุมกันหนาว และยังมีของจำเป็นอีกมากมายด้านในถุงใบใหญ่สองถุงที่เธอได้รับมา

“ข้าว ขอบคุณนะคะ”

ในตอนที่รีบยัดข้าวเข้าปาก อ้อมแขนที่โอบอุ้มหนูน้อยอยู่ก็กอดเธอไว้ไม่ปล่อย เธอยังคงหลับปุ๋ยอยู่เช่นนั้น แม้ว่าเสียงฟ้าร้องจะดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ

‘รับเธอไปเลี้ยงดู แล้วฉันจะมอบชีวิตที่สะดวกสบายให้กับเธอจนสิ้นอายุขัย’

“..!” เสียงของชายปริศนาดังขึ้นอีกครั้งแม้ว่าท้องของเธอจะรู้สึกอิ่ม นั่นไม่ใช่เสียงที่แว่วดังขึ้นเพราะความหลอนจากอาการหิวโหยอย่างที่เธอคิด

หญิงเร่ร่อนเริ่มคิดว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ความบังเอิญที่เธอโชคดีได้รับของกินจนอิ่มท้อง พร้อมทั้งของมากมายพวกนี้ มันอาจเป็นพรที่เธอได้รับจากใครบางคน เพื่อแลกกับการตอบรับทำบางสิ่ง

และตั้งแต่นั้นมา หนูน้อยที่ถูกทอดทิ้งอยู่ในกองขยะก็ได้ชื่อว่า ‘ละลา’ เธอถูกหญิงเร่ร่อนเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ซึ่งชีวิตของทั้งสองคนก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ มีโชคดีวิ่งเข้าหาเสมอ

ราวกับว่าทั้งคู่มาช่วยเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายของกันและกัน ย่าของละลาเริ่มรู้ว่าเจ้าของเสียงปริศนานั้นคือใคร และเริ่มรู้ถึงหน้าที่ของตัวเธอที่ต้องทำต่อจากนี้ เพื่อตอบแทนชีวิตที่แสนสะดวกสบายตลอดสิ้นอายุขัยที่เธอจะได้รับ

ทุกการเติบโตของละลาอยู่ในสายตาของเธอเสมอมา ไม่ว่าจะช่วงเรียนปฐม มัธยม หรือมหาลัย ตลอดยี่สิบห้าปีที่ละลาอยู่ในการดูแล เธอเลี้ยงดูละลามาด้วยรักอย่างแท้จริง เพราะไม่เช่นนั้นแล้ว เธอคงไม่ขอพรยกอายุขัยที่เหลือให้กับหลานสาว

เนื่องจากท่านซาตานเคยบอกไว้ ว่าเด็กที่เธอรักเหมือนหลานแท้ ๆ จะมีอายุขัยเพียงแค่ยี่สิบห้าปีเท่านั้น ซึ่งเธอผู้เป็นย่าก็ยอมแลกทุกสิ่งแม้อายุขัยที่เหลืออยู่ของตนเอง เพื่อให้ละลาได้มีชีวิตและมีความสุขอยู่บนโลกใบนี้ต่อไป แม้จะไม่มีเธออยู่ข้างกาย แต่ก็มั่นใจได้ว่าละลาจะได้รับการคุ้มครองตลอดช่วงอายุขัยที่เธอผู้เป็นย่ามอบให้...

*****

“รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

“ค่ะ” เธอที่นั่งอยู่ระหว่างขายาวของท่านซาตานภายในอ่างอาบน้ำหรูพูดตอบ

ละลาเอนหลังไปพิงไว้กับร่างของอีกคน และสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกดีก็อาจจะเป็นเพราะว่าถูกชายคนรักสวมกอด มอบความอบอุ่นให้จากทางด้านหลัง ซึ่งนั่นทำให้เธอเบาความกังวลภายในใจลงไปได้มาก

“ละลาชอบเวลาที่ถูกกอด มันรู้สึกอบอุ่น...”

“...” เขารู้เรื่องนั้นดี จึงทำในสิ่งที่คิดว่าจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น

“ว่าแต่...ทำไมตรงนั้นของคุณซาน ถึงแข็งล่ะคะ?” เธอสงสัยเพราะสิ่งนั้นแข็งทิ่มแผ่นหลังของเธออยู่นาน และดูเหมือนมันจะไม่ยอมอ่อนตัวลงง่าย ๆ

“แข็งให้ละลาจับไง เผื่อว่าจะอยากจับมันชักเล่นคลายเครียด...”

“...” คนสวยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะประโยคเมื่อครู่ที่ดังขึ้นข้างใบหูของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกว่าอยากจะจับสิ่งที่ว่านั้น ชักเล่นเพื่อคลายเครียดจริง ๆ แม้ตอนนั้นจะไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นแล้ว

“คุณใช้วิธีนี้ ทำให้ละลาหายคิดมากเหรอคะ?”

“ฉันเลือกวิธีถูกใช่ไหมล่ะ” ใบหน้านิ่งที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกดีใจหรือเสียใจออกมา เวลานี้มุมปากของเขายกขึ้นเล็ก ๆ แต่ก็ดูไม่ออกว่าเขายิ้มอยู่หรือเปล่า

และแม้จะเป็นเพียงเล็กน้อยก็ทำละลาใจสั่น อ่อนละทวยไปทั้งร่างกาย เรื่องหดหู่ใจที่เธอรู้สึกในก่อนหน้า เธอลืมสิ้นทิ้งไปจนหมด มีเพียงแค่เรื่องทะลึ่งที่อัดแน่นอยู่ภายในความคิดของเธอเวลานี้

“ละลาทำมากกว่าจับชักเล่นได้ไหมคะ?”

“ได้สิ ได้ทุกอย่างตามที่ใจของละลาอยากจะทำ หากอยากทำเรื่องเช่นการสอดใส่ ละลาจะขย่มเองหรือจะให้ฉันออกแรงกระแทกละลาก็ได้ ขอแค่ละลาบอก ฉันจะทำมัน...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds