บทที่ 3

เช้าวันนั้น ฉันตื่นขึ้นเพราะโทรศัพท์ข้างหมอนสั่นไม่หยุด

เมื่อเปิดดูหน้าจอ ฉันพบสายที่ไม่ได้รับมากกว่าห้าสิบสาย และข้อความจำนวนมหาศาล

ผู้จัดการท่าเรือ ผู้ติดต่อทางธุรกิจ แม้แต่ตำรวจ ต่างก็กำลังตามหาฉัน

[เรือสินค้าลำที่สามถูกศุลกากรยึดไว้ กลับมาเดี๋ยวนี้!]

[โซเรนต้องการยกเลิกความร่วมมือทั้งหมด!]

[ไอริส เธออยู่ที่ไหนกันแน่?!]

ข้อความที่อยู่ด้านบนสุดส่งมาจากดอนวินเซนต์

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่าหลานสาวสุดที่รักของเขาได้เขี่ยฉันออกจากตระกูลไปแล้ว

ฉันเพิ่งจะกดรับสาย เสียงคำรามก็ดังลอดออกมาจากปลายสายทันที

“ไอริส เธอไปอยู่ที่ไหนมา? ฉันให้ส่วนแบ่งมากที่สุดและให้อำนาจเธอกว้างขวางที่สุดในตระกูลนี้ เพื่อให้เธอทิ้งทุกอย่างแล้วออกไปเที่ยวเล่นอย่างนั้นเหรอ?

“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่เคยมีอะไรเลวร้ายขนาดนี้มาก่อน ฉันไม่อยู่ไปนานแค่ไหนกัน เธอถึงทำเรื่องยุ่งเหยิงใหญ่โตขนาดนี้ได้?”

ฉันกำลังจะอ้าปากพูด "วินเซนต์ ฉันถูก—"

เขาพูดแทรกขึ้นมาทันที "ฉันไม่สนใจหว่าเธอจะทำอะไรอยู่ กลับมาที่สำนักงานใหญ่แล้วจัดการสะสางทุกอย่างให้เรียบร้อยซะ! เรื่องอื่นค่อยว่ากัน ไว้ฉันกลับไปเมื่อไหร่ฉันค่อยเคลียร์กับเธอแน่!"

เขาวางสายไป และเมื่อฉันโทรกลับไปก็มีเพียงสัญญาณสายไม่ว่างที่เย็นชาดังขึ้นมาเท่านั้น

โทรศัพท์สั่นๆ หยุดๆ ตลอดทั้งวันและฉันก็ไม่ได้กดรับสายไหนเลยสักสาย

จากนั้นในช่วงเย็น คาเลน ผู้ที่อยู่เคียงข้างฉันมาหลายปี ก็ส่งข้อความพร้อมแนบไฟล์เสียงที่แอบบันทึกไว้มาให้

นั่นทำให้ฉันได้รู้ว่า เพียงห้าวัน ตระกูลได้เปลี่ยนไปมากแค่ไหน

หลังจากฉันจากไป คนตามจุดปฏิบัติงานต่างก็หยุดรับผิดชอบหน้าที่ของตน

คนเก่าแก่รู้วิธีหลบเลี่ยงความรับผิดชอบอยู่แล้ว และเมื่อไม่มีใครคอยจับตาดู พวกเขาก็เลิกพยายามไปโดยสิ้นเชิง

ส่วนคนที่เหลือล้วนเป็นคนใหม่ที่เคลลี่พาเข้ามา ซึ่งแม้แต่ใบกำกับสินค้าก็ยังอ่านไม่เป็น

เคลลี่ยังสาว หัวแข็ง และไร้ประสบการณ์ เมื่อไม่มีฉันคอยออกหน้าเก็บกวาดปัญหาให้ ตระกูลทั้งตระกูลก็ไร้เสาหลัก

พวกเขาไม่สามารถส่งมอบสินค้าตามที่โซเรนต้องการได้ และเขาประกาศตรงนั้นเลยว่าจะไม่ทำธุรกิจกับตระกูลวินเซนต์อีกต่อไป

ได้ยินว่าเคลลี่ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นทันทีที่ได้รับข่าว

ภาพลักษณ์อ่อนโยนและสุขุมของเธอหายไปในพริบตา ขณะที่เธอระเบิดอารมณ์ในสำนักงานใหญ่

เสียงของเธอในไฟล์เสียงนั้นแหลมสูงและแสบแก้วหู

"ฉันเพิ่มสวัสดิการให้พวกเธอ ยอมให้เลิกงานตรงเวลา แล้วนี่คือสิ่งที่พวกเธอตอบแทนฉันงั้นเหรอ?

"ทำไมดีลถึงล่มล่ะ? พวกเธอไร้ประโยชน์กันหมดเลยใช่ไหม?!

"วันนี้จะไม่มีใครได้ออกไปไหนทั้งนั้นจนกว่าพวกเธอจะหาทางแก้ไขเรื่องนี้ได้!"

คาเลนส่งข้อความตามมาอีกหลายข้อความ

"เธอควรจะได้เห็นนะ ผู้อาวุโสต่อว่าเคลลี่อยู่หลายชั่วโมง ตาของเธอแดงก่ำไปหมด

“เอเดนออกหน้าปกป้องเธอ แล้วก็โดนด่าเละเหมือนกัน”

ฉันมองหน้าจอแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา

วิกฤตร้ายแรงขนาดนั้น ต่อให้ฉันเป็นคนจัดการเอง ก็ยังต้องทุ่มเททุกอย่างที่มี

หากไม่มีฉัน พวกเขาก็ไม่มีอะไรเลย

คืนนั้นคงเป็นอีกคืนที่ตระกูลต้องอดหลับอดนอน

ตอนแปดโมงฉันโพสต์ข้อความใหม่ลงไป

[คืนที่ฝนพรำเหมาะกับวิสกี้สักแก้วจริงๆ]

ในภาพคือแก้วคริสตัลบนขอบหน้าต่าง สายฝนที่โปรยปรายอยู่ภายนอก และแสงไฟจากเตาผิงที่ส่องประกายวูบวาบภายในห้อง

ฉันไม่เคยแสร้งทำตัวเป็นคนดี ฉันจำได้แม่นยำว่าพวกเขารุมเหยียบย่ำฉันอย่างไร้ความปรานีขนาดไหน

ในตอนที่ฉันเดินออกมา

ตอนนี้ถึงเวลาต้องเอาคืนบ้างแล้ว

ข้อความตอบกลับหลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่มาจากพวกผู้ชายที่เคยทำงานอยู่ใต้สังกัดของ

ฉัน

[ไอริส เพิ่งมารู้ตัวตอนนี้แหละว่าเธอสำคัญกับพวกเรามากแค่ไหน...]

[เหมือนกันเลย]

เพียงไม่กี่วินาทีคอมเมนต์เหล่านั้นก็ถูกลบหายไป

ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาในวันถัดมา ฟีดข่าวของฉันก็เต็มไปด้วยการแชร์โพสต์ของเคลลี่

โพสต์ต้นฉบับถูกปล่อยออกมาเมื่อเวลาตีหนึ่งสิบเจ็ดนาที

[ยิ่งทะเลคลื่นแรง ปลาก็ยิ่งตัวใหญ่ สิ่งใดที่โค่นฉันไม่ได้ จะยิ่งทำให้ฉันยืนหยัดแข็งแกร่งขึ้น]

ฉันมองมันแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้

จังหวะนั้นเองก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา

เป็นเวร่าเอง

ฉันลังเลอยู่สองสามวินาทีก่อนจะกดรับสาย

หลังจากรับสาย ปลายสายก็เงียบอยู่นาน

ฉันกำลังจะวางสาย เวร่าก็เอ่ยถามทั้งน้ำตาในที่สุด

“ไอริส เธอมาที่สำนักงานใหญ่ได้ไหม?”

น้ำเสียงของฉันราบเรียบไร้อารมณ์ "ไม่ได้"

การปฏิเสธในทันทีของฉันทำให้เธอนิ่งอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด

ท้ายที่สุดแล้ว ฉันคือคนที่ปกป้องเธอมาตลอดนี่นะ

"ได้โปรดเถอะ... ถ้าเธอไม่มา ฉันพังแน่ๆ เคลลี่โยนความซวยทั้งหมดมาให้ฉันรับหน้าคนเดียวเลย"

คำพูดนั้นทำให้ฉันเริ่มสนใจขึ้นมาจริงๆ

ฉันลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อโค้ทที่พาดอยู่หลังเก้าอี้แล้วเดินออกไป

ฉันอยากจะไปเห็นด้วยตาตัวเองเสียหน่อยว่าตระกูลวินเซนต์พังทลายลงไปถึงไหนแล้วยามที่ไม่มีฉัน

และฉันอยากรู้จริงๆ ว่าคำว่า "พัง" ของเวร่าหมายถึงอะไรกันแน่