EP.12 วันหยุด 2/2

พบรัก...

" นายจะนอนอยู่แบบนี้หรือไง บ้านช่องไม่รู้จักกลับ "

ฉันมองหน้าคนที่นอนกินขนมอยู่บนตัก นี่มันก็นามมากแล้วนะเขาไม่กลับบ้านกลับช่องหรือไง

" ไม่กลับอะจะนอนนี่ "

คนบนตักตอบหน้าตาเฉยพลางหยิบขนมในจานที่วางอยู่บนท้องของเขาขึ้นมาป้อนฉันบ้าง

" ฉันไม่ชอบกินขนมนะ ป้อนอยู่ได้ "

ฉันบุ้ยหน้าให้คนบนตักแต่ก็ยอมรับขนมเข้าปากอยู่ดี ไม่ว่าจะก่อนหน้านี้หรือตอนนี้ฉันก็ไม่เคยปฏิเสธเขาสักครั้งอาจเป็นเพราะฉันอยากให้เกียรติเขาในฐานะแฟนก็ได้ ก็เลยไม่ค่อยขัดอะไรที่มันดูเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ

" ไม่ชอบกินแต่ก็กินทุกครั้งที่ฉันป้อนนิ "

คนบนตักพูดยิ้มๆพลางยื่นมือมาบีบจมูกฉันอีกจนฉันต้องถลึงตาใส่

" นายเลิกกวนประสาทฉันแล้วหรอ ก่อนหน้านี้กวนดีจัง "

ฉันว่า

" ก็ตอนนั้นตามง้อเธออยู่ไง ตอนนี้กลับมาเป็นตัวของตัวเองแล้ว "

คนบนตักพูดยิ้มๆ

" พรุ่งนี้ฉันต้องไปตรวจงานที่ผับแทนพ่ออะ นายเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ "

" ไม่อะ "

" นี่!! "

ฉันพาดแขนคนบนตักแรงๆ ปกติไม่ปฎิเสธฉันนิ

" จะไปเป็นเพื่อนได้ไงตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนะอย่าลืม "

คนบนตักพูดยิ้มๆจนฉันนึกหมั่นเขี้ยวเลยหยิกเข้าที่หัวนมแรงๆไปเลย

" โอ๊ยพบฉันเจ็บนะ "

คนบนตักรีบปัดหัวนมตัวเองรัวๆ ก็หมั่นเขี้ยวนิ

" เจ็บก็ดี ออกไปนอนที่อื่นเลยฉันปวดขาแล้ว "

ฉันว่าพลางดันคนบนตักออก

" งั้นมานอนด้วยกันดิ จะได้ไม่ปวดขาหรือถ้าอยากให้ฉันนวดให้ก็ได้นะ "

พูดจบคนที่นอนอยู่ก็ดึงฉันลงไปนอนข้างๆเขาด้วย ดีหน่อยที่โซฟาตัวนี้กว้างมากพอที่จะนอนสองคนเราถึงไม่เบียดกันมาก

" มองอะไร อยากนอนก็นอนไปสิเดี๋ยวจะไปเมื่อไหร่ฉันปลุกนายเอง "

ฉันว่าคนที่นอนตะแคงกอดฉันอยู่

" เมื่อกี้เธอหยิกนมฉันใช่ป่ะ "

" แล้วไง นายมีปัญหาอะไร "

" ไม่ได้มีปัญหา...แต่จะหยิกคืน "

พรึ่บ!!

" ว๊ายเบียร์ นี่อย่านะปล่อยเลยนะเบียร์!! "

ฉันร้องเสียงหลงเมื่อคนข้างๆพลิกตัวมาคร่อมฉันเอาไว้ก่อนจะกดใบหน้าลงบนเนินอกฉันแรงพลางส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาจนฉันรู้สึกจั๊กจี้

" เบียร์อย่า!! ปล่อยนะอย่า!! "

" ไม่อยากหยิกคืนล่ะ อยากกัดมากกว่า "

" เบียร์อย่า!! อื้อ "

ฉันดิ้นจนสุดแรงแต่ก็สู้สองแขนที่ใหญ่กว่าไม่ได้ ตอนนี้ริมฝีปากหนาของคนที่คร่อมร่างฉันอยู่กำลังขยีริมฝีปากอย่างไปมาจนฉันอ่อนแรงและรู้สึกเคลิ้มตามเขาไปด้วย

" แค่นี้แหละ ถ้านานกว่านี้เดี๋ยวอดใจไม่ไหว "

คนที่ผละออกจากจูบฉันพูดยิ้มๆก่อนจะกดริมฝีปากมาจูจุ๊บฉันอีกครั้งแล้วรั้งเอวฉันไปกอดเอาไว้แทน

" ทำไมล่ะ "

อยู่ๆฉันก็ถามขึ้น

" เพราะฉันรู้ว่าเธอยังไม่รักฉันไง ไว้เธอรักฉันเมื่อไหร่วันนั้นฉันจะไม่ปล่อยให้เธอรอดจากฉันเลยพบ "

" ขอโทษนะเบียร์ แต่ตอนนี้ฉันก็รู้สึกดีกับนายมากๆแล้วล่ะ "

" ไม่เป็นไรฉันรอได้ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอบอกว่าไม่ได้รักฉันซะหน่อย "

" ถ้าฉันมั่นใจเมื่อไหร่ นายจะรอฉันอยู่ใช่มั้ย "

" รอสิ "

" ฉันกลัวนายรอไม่ไหว "

" งั้นก็รีบๆรักฉันซะสิ "

คนที่นอนกอดฉันอยู่พูดเบาๆพลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นไปอีก

" ฉันขอเวลาอีกนิดนะเบียร์ "

ฉันพูดกับเขาเบาๆเพราะยังไม่มั่นใจ ฉันไม่รู้หรอกว่าอะไรทำให้ฉันไม่รักเขาทั้งๆที่ฉันก็รู้สึกดีกับเขานะ แต่ฉันอยากพยายามอีกสักครั้ง หวังว่าเขาจะรอฉันจนถึงวันนั้นนะ...