Masuk“ฝีมือของคุณจริง ๆ ด้วย”“รู้เหรอว่าเป็นผม”“ฉันแค่สงสัยแต่ไม่คิดว่าจะเป็นคุณจริง ๆ” เธอยังจำความรู้สึกสับสนใจตอนนั้นได้ดี “ก่อนหน้านั้นล่ะคะ”“...”“ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย”“ตอนที่ผมดูดนมของคุณน่ะเหรอ” น้ำตาลคงจะหมายถึงตอนนั้น“คนลามก เป็นคุณจริง ๆ ด้วย คุณแอบเข้าบ้านคนอื่นตินดึกแบบนั้นได้ยังไง ทำแบ
วาเลนไทน์หมุนเวียนมาอีกรอบ หญิงสาวในชุดสีชมพูกำลังอุ้มเด็กน้อยวัย 6 เดือนเดินเข้าไปในบริษัท เนื่องจากผู้เป็นสามีต้องเข้าประชุมด่วนเขาจึงออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืดและสั่งให้บอดี้การ์ดพาภรรยาและลูกตามมา“เชิญคุณน้ำตาลพาคุณหนูเข้าไปรอให้ห้องทำงานของบอสก่อนครับ คาดว่าไม่นานก็ประชุมเสร็จแล้วน้ำตาลเดินเข้า
“คุณมีน้องชายฝาแฝดด้วยเหรอ” น้ำตาลรู้สึกแปลกใจกับเรื่องราวใหม่ ๆ ที่ได้ยินจากสามี อาจจะเป็นเพราะเธอไม่เคยถามเรื่องส่วนตัว เขาเลยไม่ค่อยเล่าให้เธอฟัง“ครับ เราถูกจับแยกกันตอนเด็ก น้องชายอยู่กับแม่และป้า ส่วนผมก็โดนพ่อจับตัวมา”“จับตัว?” เธอตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน“ผมไม่ได้อยากมากับเขา พอพ่อกับแม่แยกทางก
ในห้องคลอดบรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความวิตกกังวล แต่ยังคงมีความหวังที่แฝงอยู่ในจิตใจของเขา เสียงเครื่องตรวจสอบการเต้นของหัวใจของทารกยังคงดังอย่างต่อเนื่อง เสียงหายใจหนักๆ ของน้ำตาลที่พยายามควบคุมตัวเองอย่างสุดความสามารถน้ำตาลนอนอยู่บนเตียง ร่างกายของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ความเจ็
ไม่เพียงแค่ภายน้อง แต่แท่งเนื้อที่อยู่ภายในก็ร้อนไม่ต่างกัน ยิ่งเขาขยับแรงเท่าไหร่ความร้อนก็เพิ่มขึ้นมากเท่านั้น“อ๊ะ ๆ ๆ ชะ...ช้า”“หืม” ไคล์หยุดฟังน้ำตาลที่กำลังพูดไม่เป็นภาษา“ช้าลงหน่อยค่ะ”“เจ็บเหรอ” เขาชะงักเล็กน้อย เพราะคิดว่าทำให้น้ำตาลเจ็บ“เปล่าค่ะ ฉันแค่หายใจไม่ทัน”“พอผมขยับช้า ๆ คุณก็บอ
“ผมมีบางอย่างให้คุณ” ไคล์พูดขณะที่วางน้ำตาลลงบนที่นอน เขาเริ่มอุ้มเธอตั้งแต่ออกจากลิฟต์ จนมาถึงห้องพัก“อะไรคะ”“มีช่วงหนึ่งที่ผมไม่ค่อยได้อยู่กับคุณ” เขาเดินไปหยิบซองเอกสารบางอย่างแล้วเดินกลับมาหาน้ำตาล“...”“ช่วงที่คุณเพิ่งรู้ว่าท้องแต่ไม่ยอมบอกผม”“คุณไปไหนคะ” เธอจำได้ว่าช่วงนั้นเขาหายหน้าหายตาไ
“แล้วมาบอกฉันทำไม”น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลลงมาเป็นสาย จนหยดแหมะลงไปบนพื้นห้อง เธอเช็ดมันออกอย่างไม่ใส่ใจมากนัก ปากบางเม้มเข้าหากันแน่น สองมือกุมเข้าหากัน“ฉันมาขอให้คุณช่วยเขา” เมื่อไม่รู้ว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากที่ไหน ใบเฟิร์นก็กลับไปที่คอนโด คุกเข่าอ้อนวอนให้อเล็กซ์ไปช่วยลูกชาย “ขอร้องเถอะ ช่วย
“เปล่าค่ะ”ถ้าในห้องนั้นไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใครล่ะ เธอตาไม่ฝาดแน่ คนที่นอนอยู่เป็นผู้ชายแม้เธอจะไม่เห็นหน้าก็เถอะ“ทำไม หึงที่ฉันให้เสื้อผู้หญิงไปใส่หรือไง”“ไม่ใช่นะคะ” ใบเฟิร์นรีบปฏิเสธ“ทิ้งไปสิ” เขาแย่งเสื้อโค้ทจากมือของเธอแล้วโยนลงไปบนพื้นอย่าไม่แยแสสักนิด “ฉันก็ไม่คิดที่จะเอาคืนอยู่แล้ว”ท่าทาง
“เธอคงไม่ตอบว่าหมากัดอีกนะ” เขายังรู้สึกเจ็บใจเม่อนึกถึงวันที่เธอเปรียบเขาเป็นหมา“คุณรู้ได้ยังไง”“นี่เธอ” แสดงว่าใบเฟิร์นจะอ้างแบบนั้นจริง ๆ ถ้าเขาไม่ห้ามไว้“ใครจะบอกแบบนั้นกันล่ะ ลินก็ไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่ารอยพวกนั้นเกิดจากอะไรหรอกนะ”“น้องสาวฉันอ่อนต่อโลกจะตาย” เขาคิดแบบนั้นมาตลอด“คุณรู้ได้ยังไง
“อะไรกันคะ” เธอเงยหน้ามองเขา “ฉันแค่เข้าใจผิด”“ไม่รู้แหละ” เขาทำเป็นไม่สนใจ “ถอย ๆ ฉันจะอาบน้ำ”“นี่คุณ”“หรือจะมาอาบด้วยกัน ฉันจะได้ค่าตอบแทนตอนนี้เลย”ใบเฟิร์นไม่ได้ตอบอะไร เธอสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกไป ปล่อยให้อเล็กซ์ยืนยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว นึกไปก็สนุกเหมือนกัน เขาไม่เคยหยอกล้อกับใครแบบนี้ม







