Se connecterPartager
25 เพราะอยากเจอ
Date de publication:
2026-11-12 17:57:00“อยู่บริษัทไหมคะ”
คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ
“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”
เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า
“ลงมาหน่อยค่ะ”
“ลงไปไหน”
“ข้างล่าง”
“คุณอยู่ข้างล่าง?”
“ค่ะ”
คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม
“เพลง”
“คะ”
“เกิดอะไรขึ้น”
เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“ลูกโอเค?”
“โอเค”
“เรื่องบริษัท?”
“ก็โอเค”
“เจ้าหนี้?”
“ไม่มีใครทวงค่ะ”
“แล้ว”
“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”
ปลายสายเงียบทันที
“รอครับ”
ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้า
เพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติ
ไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อ
เธอควรพัก
แต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณิน
จากนั้นก็เปลี่ยนทาง
ง่ายแค่นั้น
ตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆ
คณินเดินมาหยุดตรงหน้า
“สรุปมีอะไรครับ”
“คุณนี่นะ”
“อะไรครับ”
“เพลงบอกว่าไม่มี”
“แล้วคุณมาที่นี่?”
เธออ้าปากจะตอบ หยุดไปเสี้ยววินาที แต่คำพูดดันออกเร็วกว่าความคิด
“อยากเจอไม่ได้เหรอ”
คณินนิ่ง
เพลงพิณก็นิ่ง
สองคนยืนมองกันอยู่ตรงนั้น
แล้วเธอก็เริ่มเสียใจทันทีที่พูดออกไป
“ถ้าจะทำหน้าแบบนี้ เพลงกลับก็ได้ค่ะ”
เธอหมุนตัว
คณินคว้าข้อมือไว้หลวม ๆ
“เดี๋ยวครับ”
เพลงพิณหันกลับมา
เขาปล่อยมือทันที
“ผมไม่ได้ทำหน้าอะไร”
“ทำค่ะ”
“หน้าไหน”
“หน้าคนได้ใจ”
“ผมยังไม่ได้พูดสักคำ”
“ยิ่งไม่พูดยิ่งเหมือน”
คณินพยายามเก็บสีหน้า แต่สุดท้ายก็แพ้ มุมปากยกขึ้นชัดเจน
เพลงพิณหรี่ตา “เห็นไหม”
“ผมห้ามไม่ได้จริง ๆ ครับ”
“งั้นเพลงกลับ”
“ไม่ให้กลับแล้วครับ”
“อ้าว”
“คุณมาหาเองนะ”
“แล้ว?”
“ผมยังไม่ได้เลี้ยงอะไรเลย”
“แค่เจอพอค่ะ”
คำว่า แค่เจอ ทำให้เขาเงียบอีกครั้ง
เพลงพิณถอนหายใจ
“ถ้ายังทำหน้าแบบนี้อีก เพลงจะเลิกพูดแล้วนะ”
คณินพยักหน้าเร็วมาก
“ครับ ไม่พูดก็ได้”
“คุณนี่”
เธอหลุดหัวเราะ สุดท้ายจึงยอมเดินตามเขาขึ้นไปชั้นบน
ในห้องทำงานของคณินมีเอกสารวางอยู่เต็มโต๊ะ
เพลงพิณมองแล้วเลิกคิ้ว
“งานเยอะขนาดนี้ยังลงไปเร็วเชียวนะคะ”
“คุณบอกว่าจะกลับ”
“ก็ขู่เฉย ๆ”
“ผมไม่รู้”
“คุณเชื่อทุกอย่างที่เพลงพูดหรือไง”
“เรื่องนี้เชื่อครับ”
คณินปิดแฟ้มบนโต๊ะแล้วเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม
“กินอะไรมาหรือยัง”
“ยังค่ะ”
“กาแฟ?”
“ตอนนี้ไม่เอาแล้ว เดี๋ยวนอนไม่หลับ”
“งั้นน้ำ”
“ได้ค่ะ”
เขาเดินไปหยิบให้
เพลงพิณรับแก้วมาแล้วนั่งมองห้องทำงานเขาอย่างไม่มีจุดหมาย
คณินกลับไปนั่งที่เดิม
“คุณมีเวลากี่นาที”
เธอหลุดหัวเราะทันที
“กลับมาเป็นคุณอีกแล้ว”
“ต้องรู้ไหมครับ”
“ไม่ต้อง”
“โอเค”
เขายอมง่ายเกินคาด
เพลงพิณดื่มน้ำไปหนึ่งอึก
คณินก็ไม่ถามอะไรต่อ ทั้งห้องเงียบ น่าแปลกที่ไม่ได้อึดอัด
เธอปล่อยตัวพิงพนักโซฟา มองเขาเก็บเอกสารสองสามแผ่นเข้าที่
“วันนี้คุณเป็นยังไงบ้าง”
คณินเงยหน้าขึ้น
“อะไรครับ”
“ถามไงคะ”
“รู้ครับ แค่ไม่ค่อยชิน”
เพลงพิณหัวเราะ “ปกติไม่มีใครถาม?”
“มีครับ แต่คุณไม่ค่อยถามแบบไม่มีเรื่องของตัวเองต่อท้าย”
เธอทำหน้าเหมือนจะเถียง แต่คิดแล้วก็จริง
“งั้นวันนี้ถามเฉย ๆ”
“ประชุมทั้งวันครับ มีเรื่องที่ยังไม่จบอยู่สองเรื่อง แต่ไม่ด่วน”
“กินข้าวหรือยัง”
“ยัง”
“แล้วชอบถามคนอื่น”
“ผมถามเพื่อเก็บข้อมูล”
“แต่ตัวเองไม่ทำตามข้อมูล”
คณินหัวเราะ
เพลงพิณมองนาฬิกาแขวนบนผนัง ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย
แค่นั่ง
คุย
ฟังคณินบ่นเรื่องประชุมที่คนห้าคนพูดเรื่องเดียวกันคนละภาษาจนต้องใช้เวลาสองชั่วโมง ทั้งที่ตัดสินใจได้ในสิบห้านาที
เธอหัวเราะกับเรื่องธรรมดา ๆ ของเขา
ไม่มีหนี้ ไม่มีปัญหาของเธอ ไม่มีใครต้องช่วยใคร พอรู้ตัวอีกที เพลงพิณก็ถามขึ้น
“คุณจะทำงานต่อไหม”
“ครับ”
“งั้นเพลงกลับแล้ว”
คณินลุกตาม
“เดี๋ยวไปส่ง”
“แค่ลิฟต์เอง”
“ก็ไปส่งถึงลิฟต์”
“ตามใจค่ะ”
ทั้งคู่เดินออกจากห้อง ตอนรอลิฟต์ เพลงพิณมองตัวเลขเหนือประตูที่ค่อย ๆ ลดลง
คณินยืนข้าง ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร
เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงพูดขึ้น
“วันนี้ไม่มีอะไรจริง ๆ นะ”
“ครับ”
“ที่มาหา”
“ผมรู้แล้ว”
“ไม่ใช่มีเรื่องแล้วไม่ยอมบอก”
“ครับ”
เพลงพิณหันไปมองเขา
“แค่...อยากเจอ”
คราวนี้เธอตั้งใจพูด
คณินไม่ยิ้มทันทีเหมือนรอบแรก
เขามองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนขยับเข้ามาใกล้เล็กน้อย
“เพลง”
“คะ”
“ผมถามอะไรได้ไหม”
“ถ้าจะถามว่าจริงไหม ไม่ต้องนะคะ”
“ไม่ใช่”
ลิฟต์ยังไม่มา
คณินเงียบไปนิดหนึ่ง
“ผมจูบคุณได้ไหม”
เพลงพิณชะงัก
ผู้ชายที่เมื่อครู่ยังพูดเรื่องประชุมอยู่ดี ๆ กลับถามออกมาตรงเสียจนเธอไม่รู้จะเอาหน้าไปทางไหน
“คุณนี่ถามตรงตลอดเลยหรือไง”
“เรื่องนี้ผมว่าไม่ควรเดา”
เธอเงียบ
คณินไม่ได้ขยับเข้ามาอีก
แค่รอ
เพลงพิณเม้มปาก ก่อนยื่นมือไปจับชายเสื้อเชิ้ตเขาเบา ๆ
“ถามแล้วก็ต้องรอฟังคำตอบนานหน่อยสิคะ”
“ได้ครับ”
“คณิน”
“ครับ”
“ได้ค่ะ”
เขาก้มลงช้า ๆ จูบแรกไม่ได้รีบร้อนอย่างที่เพลงพิณนึกกลัว ริมฝีปากแตะกันเบา ๆ เหมือนยังเผื่อเวลาให้เธอเปลี่ยนใจ
แต่เธอไม่ได้ถอย มือที่จับชายเสื้ออยู่เลื่อนขึ้นไปเกาะแขนเขาแทน
คณินจึงจูบเธออีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิมเล็กน้อย เสียงลิฟต์ดังขึ้นพอดี ทั้งคู่ผละออกจากกัน
ประตูเปิด ไม่มีใครอยู่ข้างใน เพลงพิณมองลิฟต์ แล้วหันกลับมา
“จังหวะดีมาก”
คณินหัวเราะเบา ๆ
“จะลงไหมครับ”
“ลงค่ะ”
เธอเดินเข้าไปก่อน
คณินยืนอยู่ด้านนอก
ก่อนประตูจะปิด เพลงพิณชี้หน้าเขา
“แล้วห้ามเอาไปนับคะแนนนะ”
“คะแนนใครครับ”
“ของเพลง”
คณินยิ้ม
“อันนี้ผมว่าผ่านศูนย์มานานแล้วครับ”
“คณิน”
ประตูลิฟต์ปิดลงก่อนเธอจะได้ว่าอะไรต่อ เพลงพิณยืนอยู่คนเดียวข้างใน มองเงาตัวเองบนผนังสเตนเลสอยู่สองวินาที แล้วหลุดหัวเราะออกมา
วันนี้ไม่มีวิกฤต ไม่มีปัญหาให้แก้ ไม่มีข้ออ้างสักอย่าง
เธอแค่อยากเจอเขา
และดูเหมือน
Dernier chapitre
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 26 แฟนที่ไม่มีเวลาว่าง
คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับเพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสารเพลง: ไม่ว่างค่ะไม่ถึงครึ่งนาทีคณิน: พรุ่งนี้?เพลง: ไลฟ์คณิน: วันศุกร์เพลง: ประชุมถึงค่ำคราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นคณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับมือเพลงพิณหยุดเธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้วเพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟนคำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันทีคณิน: ผมครับเพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงานเพลง: สรุปเองด้วย?คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับเธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งเพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะคราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้คณิน: ครับแค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกินเธอรีบพิมพ์ต่อเพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆคณิน: รับทราบครับเพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจเพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะอีกฝ่ายโทรมาทันที“นี่คือเดต?”“ไม่ค่ะ”“งั้นอะไร”“ทำงาน”“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”“แล้ว?”“
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 25 เพราะอยากเจอ
“อยู่บริษัทไหมคะ”คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า“ลงมาหน่อยค่ะ”“ลงไปไหน”“ข้างล่าง”“คุณอยู่ข้างล่าง?”“ค่ะ”คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม“เพลง”“คะ”“เกิดอะไรขึ้น”เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้“ไม่มีอะไรค่ะ”“ลูกโอเค?”“โอเค”“เรื่องบริษัท?”“ก็โอเค”“เจ้าหนี้?”“ไม่มีใครทวงค่ะ”“แล้ว”“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”ปลายสายเงียบทันที“รอครับ”ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้าเพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อเธอควรพักแต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณินจากนั้นก็เปลี่ยนทางง่ายแค่นั้นตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆคณินเดินมาหยุดตรงหน้า“สรุปมีอะไรครับ”“คุณนี่นะ”“อะไรครับ”“เพลงบอกว่าไม่มี”“แล้วคุณมาที่นี่?”เธออ้าปากจ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 24 คนแรกที่อยากบอก
“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
Vous vous intéresseriez aussi à
แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน
ลานิรินน์204.3K Vuesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat207.3K Vuesเกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.9K Vuesท่านประธานซาตานคลั่งรัก
Nidchynoi333 VuesCherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?
SUNISAYOK217 Vuesขอรักสาวบ้านไร่
เย้ายวน81 Vuesของหวงของอิมราน
กระดุมเม็ดที่สาม47 Vues
