로그인공유
23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
게시일:
2026-11-10 16:40:18“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”
คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขก
สีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”
เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า
“ทั้งหมด”
“ทั้งหมดเท่าไร”
เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง
“ห้าร้อย”
คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”
“งั้นติดไว้ก่อน”
เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด
“ใครสอนคะเนี่ย”
“ขวัญรู้เอง”
“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”
คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”
“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”
“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”
เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟา
ต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้า
เด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวน
เขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่า
ถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้ และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”
เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้
คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมครับ”
“จริง”
“ผมว่าอันนี้ย่อยยากนะ”
เพลงขวัญทำหน้าดุ “กินค่ะ”
เขาจำใจยกแครอตขึ้นทำท่ากัด
ต้นเพลงเหลือบมองอีกครั้ง
คณินเคี้ยวอากาศอยู่สองที ก่อนทำหน้าแปลก
“เค็มครับ”
เพลงขวัญหัวเราะคิกคัก “แครอตไม่เค็ม!”
“งั้นร้านนี้ทำผิดสูตรแล้ว”
“ไม่ใช่!”
“ผมเป็นลูกค้า ผมชิมแล้วเค็ม”
เด็กหญิงหันไปหาแม่เพื่อฟ้อง
“แม่ ลุงพูดผิด”
เพลงพิณยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ “แม่ไม่เกี่ยวค่ะ
ร้านใครร้านมัน”“พี่ต้น!”
เพลงขวัญหันไปหาพี่ชายแทน
“แครอตเค็มไหม”
ต้นเพลงพยายามทำหน้าเฉย “ไม่เค็ม”
คณินหันไปทันที “แน่ใจเหรอครับ”
“แน่”
“ต้นเคยกินอันนี้?”
เด็กชายชะงัก
คณินชูแครอตพลาสติกขึ้น
“อันนี้นะ”
ต้นเพลงมองหน้าเขา ก่อนมองของในมือ แล้วหลุดหัวเราะออกมา
เสียงไม่ดังนัก แต่ชัดพอให้ทุกคนในห้องได้ยินคณินไม่พูดอะไร
เพลงพิณก็ไม่พูด
มีเพียงเพลงขวัญที่หัวเราะตาม
ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่ขำอะไรต้นเพลงหัวเราะได้ไม่กี่วินาทีก็เหมือนเพิ่งรู้ตัว
รีบเม้มปากแล้วก้มหน้ากลับไปต่อรถทันทีสีหน้ากลับมาเรียบสนิท
คณินวางแครอตลง
“ผมว่าผมต้องเปลี่ยนเมนูแล้วครับ”
ไม่มีใครไปทักเรื่องเสียงหัวเราะเมื่อครู่
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
ร้านขายของเปลี่ยนเป็นอู่ซ่อมรถสาเหตุมาจากรถของต้นเพลงล้อหลุด
คณินนั่งอยู่กับพื้น พลิกของเล่นไปมา
“มันใส่กลับยังไงครับ”
ต้นเพลงนั่งห่างออกไปเล็กน้อย “ผิดด้าน”
คณินกลับอีกด้าน
“อย่างนี้?”
“ไม่ใช่”
“แล้วแบบไหน”
เด็กชายลังเล ก่อนขยับเข้ามาใกล้
“ต้องเอาอันนี้ใส่ก่อน”
นิ้วเล็กชี้ตรงแกนล้อ
คณินส่งรถให้โดยไม่แตะมือเด็ก
“ต้นทำให้ดูได้ไหม”“ลุงทำสิ”
“ทำไม่เป็น”
ต้นเพลงมองเหมือนไม่เชื่อ
“ลุงโตแล้วนะ”
“โตแล้วก็มีหลายอย่างที่ทำไม่เป็นครับ”
“พ่อทำเป็น”
คำพูดนั้นทำให้เพลงพิณซึ่งกำลังจัดขนมอยู่บนโต๊ะเหลือบมอง
คณินเพียงพยักหน้า
“งั้นพ่อเก่งเรื่องนี้กว่าลุง”
ต้นเพลงนิ่งไปนิดหนึ่ง
ไม่มีการแข่ง
ไม่มีคำว่าเขาก็ทำได้เหมือนกัน
เด็กชายจึงดึงรถกลับมา “เอามา ต้นทำเอง”
คณินปล่อยให้ทำ
เพลงขวัญคลานเข้ามาเอารถอีกคันชนขาของเขา
“ของขวัญก็เสีย”
“เสียตรงไหนครับ”
“เสียหมดเลย”
คณินหยิบขึ้นมาดู “ล้อยังอยู่ครบ”
“แต่เสีย”
“อาการหนักนะครับ”
เพลงพิณหัวเราะ
ต้นเพลงที่กำลังใส่ล้ออีกคันอยู่ก็ยกมุมปาก
ก่อนรีบก้มหน้าต่อคราวนี้คณินเห็น
เขาหันมาทางเพลงพิณแล้วพูดหน้าตาย
“เมื่อกี้ผมน่าจะได้คะแนน”
ต้นเพลงสวนขึ้นทันที
“ยัง”
คณินหันกลับไป “ศูนย์อยู่เหรอครับ”
เด็กชายนิ่งคิดจริงจัง
ทุกคนรอ สุดท้ายต้นเพลงชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
“หนึ่งก็ได้”
เพลงขวัญหัวเราะดังที่สุด
ทั้งที่คงไม่รู้ว่าคะแนนอะไรเพลงพิณหัวเราะจนต้องวางจานขนมลง
ส่วนคณินพยักหน้ารับอย่างภูมิใจ
“ขอบคุณครับ”
“แค่หนึ่งนะ”
“จากศูนย์เป็นหนึ่ง ถือว่าโตมากครับ”
“ไม่โต”
“โตหนึ่งคะแนน”
“ไม่ใช่!”
ต้นเพลงหลุดหัวเราะอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ทันตีหน้าเฉยคณินก็หัวเราะตาม
ตอนเย็นเพลงพิณทำอาหารง่าย ๆ ให้เด็ก ๆ กิน
คณินกำลังจะกลับ แต่เพลงขวัญเกาะแขนไว้
“ลุงกินด้วย”
“ต้องถามแม่ก่อนครับ”
เขาหันมาหาเพลงพิณ
เธอยกคิ้ว “รู้หน้าที่ขึ้นนะคะ”
“ผมมีหนึ่งคะแนนแล้วครับ ต้องรักษาไว้”
ต้นเพลงที่นั่งอยู่โต๊ะอาหารรีบพูด
“คะแนนไม่เกี่ยว”
“อ้าว”
“แม่เป็นคนให้กิน”
เพลงพิณหันไปถามลูก “แล้วต้นให้ลุงกินไหมครับ”
เด็กชายทำหน้าลำบากใจทันที
คณินรีบช่วย “ไม่ต้องถามเขาก็ได้ครับ
เดี๋ยวคะแนนหาย”ต้นเพลงมองคณิน แล้วเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวออกนิดหนึ่ง
“นั่งตรงนี้ก็ได้”
คณินชะงักไปเพียงแวบเดียว
ก่อนเดินไปนั่งโดยไม่พูดอะไรเพลงพิณวางจานข้าวตรงหน้าเขา
“วันนี้ได้มากกว่าหนึ่งแล้วมั้ง”
เธอพูดเบา ๆ
คณินเหลือบไปทางต้นเพลงก่อนตอบ
“อย่าเพิ่งครับ เจ้าของคะแนนได้ยิน”
“ได้ยิน!”
เสียงเล็กดังขึ้นทันที
คณินหันไป “งั้นเพิ่มไหมครับ”
“ไม่”
“แน่ใจ?”
“หนึ่งเหมือนเดิม”
“ใจแข็งจัง”
ต้นเพลงก้มกินข้าว แต่ปากกำลังยิ้ม
หลังอาหาร คณินช่วยเก็บจานโดยไม่ต้องบอก
ส่วนเพลงพิณเช็ดโต๊ะ เพลงขวัญเดินตามเขาไปทุกที่จนเกือบชนขาอยู่หลายครั้งต้นเพลงนั่งอยู่กับรถคันเดิม
ก่อนคณินจะกลับ เขาเดินผ่าน เด็กชายเงยหน้าขึ้น
“ลุง”
“ครับ”
ต้นเพลงยื่นรถที่ซ่อมเสร็จแล้วให้ดู
“เสร็จแล้ว”
คณินรับมาดูโดยไม่แตะต้องมัน
“เก่งกว่าลุงจริง ๆ ด้วย”
เด็กชายเอารถกลับมากอดไว้ ก่อนพึมพำ
“ครั้งหน้าต้นสอนก็ได้”
คณินพยักหน้า
“ครับ”
ไม่มีใครพูดเรื่องคะแนนอีก
แต่ตอนเพลงพิณเดินไปส่งเขาหน้าบ้าน
คณินหันกลับไปมองประตูที่ต้นเพลงเพิ่งวิ่งเข้าไป“ผมว่าวันนี้คุ้ม”
“กาแฟแก้วเดียว?”
“หนึ่งคะแนนครับ”
เพลงพิณหัวเราะ
“อย่าเพิ่งได้ใจค่ะ”
“ไม่ได้ใจหรอกครับ”
เขามองเธอ
“คะแนนของแม่ต้นผมยังไม่รู้เลยว่ามีเท่าไร”
เพลงพิณเปิดประตูรถให้เขาแทนคำตอบ
“กลับบ้านค่ะ”
คณินหัวเราะ ก่อนยอมขึ้นรถแต่โดยดี
แล้วก่อนเธอจะปิดประตู เขายังไม่วายถาม
“มากกว่าหนึ่งไหมครับ”
เพลงพิณปิดประตูใส่ทันที แต่ตอนเดินกลับเข้าบ้าน
เธอยังได้ยินเสียงตัวเองหัวเราะอยู่เลย.
최신 챕터
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ“ทำไม”“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศและตอนนี้มันกำลังขาดทุน“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”อีกตัวเลขตามมาไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ“ตัดค่ะ”“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”“รู้ค่ะ”“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”ไม่มีใครตอบ“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”พนักงานอีกคนถอนหายใจ“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”“พี่ก็เสียดาย”เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”ไม่มีใครค้านอีกรายการต่อไป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”มือที่ถือปากกาหยุด“อ๋อ”เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้“ผมตกใจครับ”ตรงดีเหลือเกิน“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”คณินหัวเราะเบา ๆ“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”เพลงพิณหลุดยิ้ม“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”“ยังครับ”รอยยิ้มหายทันที“อ้าว”“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้“หมายความว่าไง”“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่“กำลังแยกค่ะ”“ดีครับ”“แล้ว?”“แล้วคุณก็ทำต่อ”เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”“ครับ”“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”“ผมโทรมาตอบเรื่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 18 เกือบร้อยล้าน
“ตัวเลขนี้รวมทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ”เพลงพิณถามทั้งที่สายตายังอยู่บนกระดาษแผ่นเดิมผู้เชี่ยวชาญที่เธอเลือกมาช่วยรวบรวมภาระทั้งหมดเลื่อนเอกสารอีกชุดมาตรงหน้า“เท่าที่ตรวจได้ตอนนี้ครับ เงินกู้ ยอดค้างโรงงาน เจ้าหนี้การค้า เงินที่ต้องคืนตัวแทน แล้วก็ภาระตามสัญญาที่ยังไม่ถึงกำหนด”เพลงพิณไล่สายตาลงมาตามตัวเลขทีละบรรทัด ก่อนหน้านี้เธอรู้ว่าหนี้เยอะ รู้ด้วยว่าถ้ารวมสิ่งที่ยังไม่ถูกเรียกเก็บ ตัวเลขต้องแย่กว่าที่เห็นในบัญชีแต่การรู้กับการเห็นมันอยู่ตรงหน้าเป็นคนละเรื่องกัน“เก้าสิบ...” เธอหยุดอ่าน “ล้านกว่า”“ครับ”“ถ้ารวมรายการที่ยังตรวจไม่จบล่ะคะ”ชายตรงหน้าลังเลแค่นั้นเพลงพิณก็รู้คำตอบ“ใกล้ร้อย?”“มีโอกาสครับ”เธอพิงพนักเก้าอี้ ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเกือบร้อยล้านเงินจำนวนนี้มากพอให้เธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องขายครีมกี่กระปุกถึงจะได้กำไรเท่านั้นเพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“แยกให้เพลงอีกทีนะคะ อันไหนเป็นหนี้ที่ต้องจ่ายแน่ อันไหนกำลังเจรจา อันไหนยังโต้แย้งได้ แล้วก็อันไหนเกิดจากการตัดสินใจของเพลงเอง”อีกฝ่ายพยักหน้า “ได้ครับ”“ส่วนรายการที่สงสัยว่ามีปัญหา อย่าเพิ่งหักออกจ
다른 추천
รวมเรื่องแซ่บ (5)
Beefy Cat206.2K 조회수ให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.8K 조회수หย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย382.9K 조회수รวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 181.8K 조회수สัญญารักเมียชั่วคราว : Temporary Love
Opalz.Natthaphat27 조회수เล่ห์หัสดิน (ซีรีส์บ้านไร่ / หัสดิน VS ธารธารา)
MOONY MAY19 조회수กลภูริช (ซีรีส์บ้านไร่ / ภูริช VS ปลายพรรษา)
MOONY MAY24 조회수วิศวะโหมดหมาเด็ก
Camellia.ma155 조회수
