LOGINShare
บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
publish date:
2026-11-06 21:05:03“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”
เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่า
พี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้
ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้
“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”
“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”
เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า
“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”
เขาก้มดู
“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”
“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”
“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”
“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”
“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”
“เพลงถามคุณค่ะ”
เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”
เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น
“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”
“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”
“รู้ค่ะ”
“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”
“ค่ะ”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง บริษัทโตเร็วเกินไป ระบบตามไม่ทัน
เธอเองก็เซ็นเอกสารโดยไม่ได้ตรวจละเอียดหลายครั้ง ความผิดของเธอมีอยู่ และเธอไม่คิดจะลบมันออกเพื่อทำให้ตัวเองดูดีขึ้น แต่ความวุ่นวายไม่ได้ตอบคำถามว่าเงินไปไหน
“งั้นอีกเรื่องค่ะ” เธอเลื่อนเอกสารไปตรงหน้า “ค่าใช้จ่ายสามรายการนี้ ทำไมผ่านบริษัทเดียวกัน”
เขากวาดตามอง
“ก็คงเป็นบริษัทที่รับงานให้เรา”
“งานอะไรบ้าง”
“พี่เพลงครับ”
น้ำเสียงอีกฝ่ายเปลี่ยนไป
“ถ้าจะให้ผมจำเอกสารเมื่อเป็นปีทุกใบ ผมจำไม่ได้หรอก ตอนนั้นบริษัทวิ่งกันแทบไม่ทัน ทุกคนทำหลายหน้าที่ พี่เองก็เร่งขยายยอด เร่งผลิต เร่งเปิดช่องทางใหม่”
“เพลงไม่ได้ถามว่าใครเร่งค่ะ เพลงถามว่าบริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”
ความเงียบเกิดขึ้นกลางโต๊ะ คราวนี้เขาไม่ตอบทันที เพลงพิณมองคนที่เคยคุ้นเคยจนไม่เคยคิดว่าต้องระวังคำพูดต่อกัน
“เมื่อวันก่อนคุณบอกว่า บริษัทนี้ดูเรื่องพื้นที่ขายให้เรา”
“ก็ใช่ครับ”
“แต่เมื่อกี้บอกว่าจำไม่ได้ว่าเขาทำอะไร”
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเพียงนิดเดียว นิดเดียวจริง ๆ
“ผมพูดถึงรายละเอียดครับ ไม่ใช่ว่าจำไม่ได้ทั้งหมด”
“แล้วพื้นที่ไหนคะ”
“หลายที่ครับ”
“ที่ไหนบ้าง”
“พี่เพลงจะสอบสวนผมเหรอ”
เพลงพิณเอนหลัง
“เพลงกำลังถามเรื่องเงินบริษัทตัวเองค่ะ”
เขาหัวเราะออกมาสั้น ๆ แต่ไม่มีความขำ
“ถ้าพี่คิดว่าผมเอาเงินไป พี่พูดมาตรง ๆ ก็ได้”
“เพลงยังไม่ได้พูดแบบนั้น”
“แต่พี่กำลังหมายความแบบนั้น”
“ไม่ค่ะ”
เพลงพิณสบตาเขา
“เพลงหมายความว่าคำตอบคุณไม่ตรงกัน”
อีกฝ่ายนิ่งไป ก่อนดึงเอกสารแผ่นหนึ่งเข้าหาตัวแล้วใช้นิ้วแตะตรงมุมล่าง
“แล้วนี่ล่ะครับ”
เพลงพิณมองตาม ลายเซ็นของเธออยู่ตรงนั้น
“ลายเซ็นพี่ไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“ถ้าผมทำอะไรลับหลังพี่จริง ทำไมเอกสารถึงมีลายเซ็นพี่เต็มไปหมด”
คำถามนั้นแรงพอจะทำให้คนที่ยืนฟังอยู่ข้างประตูขยับตัว แต่เพลงพิณไม่หลบ
“เพราะเพลงเซ็นค่ะ”
เขาคงไม่คิดว่าจะได้คำตอบนี้ สีหน้าจึงชะงัก
“เพลงเซ็นเอกสารโดยไม่ตรวจให้ดีเอง อันนี้เป็นความผิดเพลง”
“งั้นก็จบสิครับ”
“ยังค่ะ”
เธอดึงเอกสารกลับมา
“เพราะการที่เพลงเซ็น ไม่ได้แปลว่าของที่ระบุว่าซื้อเข้ามีอยู่จริง ไม่ได้แปลว่าของที่ออกจากคลังไปถึงปลายทาง และไม่ได้ตอบว่าเงินที่จ่ายให้บริษัทนี้แลกกับงานอะไร”
“พี่กำลังโยนความผิดให้ผม”
“เพลงเพิ่งรับความผิดของตัวเองไปเมื่อกี้”
เสียงเธอยังเรียบ
“ตอนนี้เพลงกำลังถามส่วนของคุณ”
อีกฝ่ายเม้มปาก
เพลงพิณปิดแฟ้ม
“ตั้งแต่วันนี้ เพลงขอยุติหน้าที่คุณในบริษัทค่ะ”
“อะไรนะ”
“สิทธิ์เข้าระบบ เอกสาร การอนุมัติ และการติดต่อในนามบริษัทจะถูกยกเลิกทั้งหมด”
เขาลุกพรวด
“พี่เพลง!”
“ของส่วนตัวให้คนเอาไปส่งได้ค่ะ ถ้าต้องการเข้ามาเก็บเอง แจ้งก่อน”
“พี่จะไล่ผมออกเพราะเอกสารไม่กี่ใบ?”
“เพลงยุติหน้าที่คุณเพราะตอนนี้เพลงไม่สามารถให้คุณอยู่ในตำแหน่งที่เข้าถึงข้อมูลซึ่งกำลังตรวจสอบได้”
“แล้วที่ทำมาด้วยกันทั้งหมดล่ะ”
เพลงพิณเงียบ คำถามนี้ต่างหากที่เจ็บ ถ้าเป็นคนอื่น เธออาจตัดสินใจง่ายกว่านี้มาก
“ก็ยังเป็นสิ่งที่เคยทำมาด้วยกันค่ะ”
เธอตอบ
“แต่ไม่ได้แปลว่าคุณต้องอยู่ต่อ”
ชายตรงหน้าจ้องเธออยู่พักใหญ่
“พี่คิดดีแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ”
“ถ้าตรวจแล้วไม่เจออะไรล่ะ”
“เพลงก็รับผิดชอบการตัดสินใจวันนี้”
“แล้วถ้าเจอล่ะ”
“ค่อยว่ากันตามสิ่งที่เจอค่ะ”
เพลงพิณลุกขึ้น
“เอกสารทั้งหมดหลังจากนี้ ขอให้ส่งผ่านคนที่บริษัทแจ้งไปนะคะ ส่วนเรื่องที่กำลังตรวจ เพลงขอสงวนสิทธิ์ดำเนินการต่อเมื่อข้อมูลครบ”
เขาหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้น
“พี่เปลี่ยนไปเยอะนะ”
เพลงพิณไม่ตอบ
อีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์กับกุญแจรถบนโต๊ะ ก่อนเดินไปถึงประตูแล้วหยุด
“ผมเตือนอะไรอย่างหนึ่งแล้วกัน”
เพลงพิณมองเขา
“พี่เป็นหน้าตาของแบรนด์นี้มาตลอด ลูกค้ารู้จักพี่มากกว่ารู้จักบริษัทด้วยซ้ำ”
มือที่จับแฟ้มของเธอนิ่ง
“ถ้าเรื่องมันดังขึ้นมา มีข่าวว่าเงินหาย ของหาย ลูกค้าไม่ได้ของ เอกสารมั่ว...”
เขาหันกลับมา
“พี่คิดว่าคนข้างนอกจะเชื่อใครก่อน”
เพลงพิณไม่ได้ตอบ
“คนที่ไม่มีใครรู้จักอย่างผม หรือเจ้าของแบรนด์ที่เซ็นเอกสารเองทุกใบ”
คราวนี้เขายิ้มบาง ๆ
“ระวังนะครับ สุดท้ายคนที่ถูกมองว่าโกงลูกค้า อาจเป็นพี่เอง”
ประตูปิดลง พนักงานที่ยืนเงียบมาตลอดหันมามองเพลงพิณ
“พี่เพลง...”
“เปลี่ยนรหัสทั้งหมดค่ะ”
“ค่ะ”
“เช็กสิทธิ์เข้าระบบทุกตัวอีกครั้ง อันไหนเกี่ยวกับเขาปิดให้หมด”
“แล้วเรื่องที่เขาพูดเมื่อกี้...”
เพลงพิณมองประตูที่เพิ่งปิดลง เธอกลัว เพราะรู้ว่าเขาพูดถูกอย่างน้อยหนึ่งเรื่อง ถ้าเรื่องนี้ออกไปข้างนอก ชื่อที่อยู่บนสินค้าไม่ใช่ชื่อเขา เป็นชื่อเธอ แต่ความกลัวเอาไว้จัดการทีหลังได้
“ตอนนี้ทำสิ่งที่ต้องทำก่อนค่ะ”
พนักงานพยักหน้าแล้วรีบออกไป เพลงพิณกลับมานั่ง เปิดลิ้นชัก และหยิบเอกสารชุดที่ยังไม่ได้เอาออกมาให้เขาเห็น
เมื่อครู่เธอถามเพียงสามเรื่อง เขาตอบไม่ตรงกันสองเรื่อง และเรื่องที่สาม เขาเลือกถามกลับด้วยลายเซ็นของเธอ เพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา เขียนวันที่และเวลาของการสนทนาลงบนกระดาษ ก่อนปิดแฟ้ม
จากวันนี้ คนที่เธอเคยไว้ใจจะไม่ได้เห็นอีกแล้วว่าเธอรู้อะไร
และที่สำคัญ เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าเธอมีหลักฐานอยู่แค่ไหน.
Latest chapter
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ“ทำไม”“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศและตอนนี้มันกำลังขาดทุน“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”อีกตัวเลขตามมาไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ“ตัดค่ะ”“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”“รู้ค่ะ”“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”ไม่มีใครตอบ“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”พนักงานอีกคนถอนหายใจ“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”“พี่ก็เสียดาย”เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”ไม่มีใครค้านอีกรายการต่อไป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”มือที่ถือปากกาหยุด“อ๋อ”เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้“ผมตกใจครับ”ตรงดีเหลือเกิน“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”คณินหัวเราะเบา ๆ“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”เพลงพิณหลุดยิ้ม“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”“ยังครับ”รอยยิ้มหายทันที“อ้าว”“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้“หมายความว่าไง”“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่“กำลังแยกค่ะ”“ดีครับ”“แล้ว?”“แล้วคุณก็ทำต่อ”เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”“ครับ”“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”“ผมโทรมาตอบเรื่
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 18 เกือบร้อยล้าน
“ตัวเลขนี้รวมทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ”เพลงพิณถามทั้งที่สายตายังอยู่บนกระดาษแผ่นเดิมผู้เชี่ยวชาญที่เธอเลือกมาช่วยรวบรวมภาระทั้งหมดเลื่อนเอกสารอีกชุดมาตรงหน้า“เท่าที่ตรวจได้ตอนนี้ครับ เงินกู้ ยอดค้างโรงงาน เจ้าหนี้การค้า เงินที่ต้องคืนตัวแทน แล้วก็ภาระตามสัญญาที่ยังไม่ถึงกำหนด”เพลงพิณไล่สายตาลงมาตามตัวเลขทีละบรรทัด ก่อนหน้านี้เธอรู้ว่าหนี้เยอะ รู้ด้วยว่าถ้ารวมสิ่งที่ยังไม่ถูกเรียกเก็บ ตัวเลขต้องแย่กว่าที่เห็นในบัญชีแต่การรู้กับการเห็นมันอยู่ตรงหน้าเป็นคนละเรื่องกัน“เก้าสิบ...” เธอหยุดอ่าน “ล้านกว่า”“ครับ”“ถ้ารวมรายการที่ยังตรวจไม่จบล่ะคะ”ชายตรงหน้าลังเลแค่นั้นเพลงพิณก็รู้คำตอบ“ใกล้ร้อย?”“มีโอกาสครับ”เธอพิงพนักเก้าอี้ ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเกือบร้อยล้านเงินจำนวนนี้มากพอให้เธอนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องขายครีมกี่กระปุกถึงจะได้กำไรเท่านั้นเพลงพิณหยิบปากกาขึ้นมา“แยกให้เพลงอีกทีนะคะ อันไหนเป็นหนี้ที่ต้องจ่ายแน่ อันไหนกำลังเจรจา อันไหนยังโต้แย้งได้ แล้วก็อันไหนเกิดจากการตัดสินใจของเพลงเอง”อีกฝ่ายพยักหน้า “ได้ครับ”“ส่วนรายการที่สงสัยว่ามีปัญหา อย่าเพิ่งหักออกจ
You May Also Like
เจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว185.6K viewsพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.3K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน310.0K viewsให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.9K viewsเพื่อนลูกสาว
Sadistic_X180 viewsซุปตาร์...วิวาห์กำมะลอ
ณิวาริน227 viewsพี่ครับ เปลี่ยนจากกัดเป็นรักได้ไหม?
ศรีอักษรรินทร์49 viewsปะป๊าของหลิงหลิงคือท่านประธานเฉิน
มะที14 views
