LOGINShare
24 คนแรกที่อยากบอก
publish date:
2026-11-11 20:11:06“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”
เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น
“ค่ะ”
ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น
“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”
“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”
“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”
“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”
คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้
ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง
“ผมขอดูตรงนี้อีกที”
เขาชี้ลงบนกระดาษ
“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”
“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”
“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”
เพลงพิณนิ่งคิด
“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”
“เหลืออะไรให้ตัดอีก”
“มีค่ะ”
เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม
“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”
อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง
“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”
เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไว้ค่ะ”
“ตอนนี้?”
“เก็บเฉพาะที่ยังทำให้บริษัทอยู่ต่อได้”
เขาพยักหน้า แล้วพลิกเอกสารอีกหน้า
“ผมคุยกับฝ่ายผมแล้ว ถ้าคุณโอนงวดแรกตามวันที่ตกลง เราแบ่งส่วนที่เหลือยาวกว่าที่คุณเสนอมาได้”
เพลงพิณชะงัก
“ยาวกว่า?”
เขาบอกจำนวนเดือน
เธออ่านตัวเลขอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าฟังไม่ผิด
“แล้วค่าปรับส่วนนี้ล่ะคะ”
“ถ้าจ่ายตรงตามงวด เราตัดออกบางส่วน”
ดีกว่าที่เธอเตรียมใจไว้มาก เพลงพิณไม่ได้รีบแสดงอาการดีใจ
“มีเงื่อนไขอะไรเพิ่มไหมคะ”
“ไม่มีเครดิตใหม่จนกว่าจะปิดยอดเดิม”
“รับได้ค่ะ”
“และถ้าผิดนัด”
“กลับไปตามเงื่อนไขเดิม”
“ครับ”
เธออ่านทุกบรรทัดอีกครั้ง ไม่ได้ง่าย ไม่ได้แปลว่าหนี้ก้อนนี้หายไปแม้แต่บาทเดียว แต่เธอมีเวลาหายใจมากขึ้น และถ้าบริษัทเดินตามแผนใหม่ได้ เธอไม่ต้องเอาเงินก้อนใหญ่เกินกำลังไปอุดหลุมนี้จนหลุมอื่นพังตาม
เพลงพิณวางปากกาลง
“ตกลงค่ะ”
อีกฝ่ายยื่นมือมา
“หวังว่าคราวหน้าที่เจอกันจะไม่ใช่เรื่องทวงเงินนะครับ”
เพลงพิณจับมือเขา
“เพลงก็หวังแบบนั้นเหมือนกันค่ะ”
ประตูห้องประชุมปิดลงหลังเจ้าหนี้ออกไป พนักงานสองคนที่นั่งเงียบมานานหันมามองเธอพร้อมกัน
“พี่เพลง...ได้แล้วใช่ไหมคะ”
เพลงพิณมองเอกสารบนโต๊ะ แล้วหลุดยิ้ม
“ได้แล้ว”
เสียงถอนหายใจดังพร้อมกันทั้งห้อง คนหนึ่งถึงกับยกมือไหว้เหนือหัว
“หนูนึกว่าจะไม่ยอมแล้ว”
“พี่ก็นึก”
“เงื่อนไขดีกว่าที่เราขออีกนะคะ”
“ใช่”
เพลงพิณรวบเอกสารเข้าหากัน
“ส่งฉบับสุดท้ายให้ผู้เชี่ยวชาญดูอีกที ถ้าไม่มีอะไรผิดค่อยเซ็น”
“ได้ค่ะ”
เธอเดินออกจากห้องประชุม ยังไม่ทันถึงโต๊ะทำงาน มือก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเอง ชื่อคณินอยู่เกือบบนสุดของรายการสายล่าสุด
เพลงพิณกดโทรออก
เขารับในไม่กี่วินาที
“ครับ”
“ยุ่งไหมคะ”
“อีกสิบนาทีมีประชุม”
“งั้นเพลงใช้สามนาที”
“เกิดอะไรขึ้น”
“ทำไมต้องคิดว่าเกิดอะไรทุกที”
คณินเงียบไปนิดหนึ่ง
“วันนี้เสียงคุณเหมือนคนมีเรื่องดี”
เพลงพิณยิ้มกว้างขึ้น
“เจ้าหนี้รายที่เคยมาถึงบริษัท ยอมเงื่อนไขแล้วค่ะ”
“จริงเหรอครับ”
“ค่ะ แล้วดีกว่าที่เพลงเสนอไปด้วย เขายืดเวลาให้ แล้วถ้าจ่ายตรงจะลดค่าปรับบางส่วน”
“ดีมากครับ”
แค่สามคำ แต่เพลงพิณเดินต่อโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังยิ้มอยู่
“เพลงไม่ได้ให้คุณช่วยอะไรนะ”
“ผมรู้”
“เพลงเจรจาเอง”
“ครับ”
“พูดเหมือนไม่ตื่นเต้นเลย”
“ผมตื่นเต้นครับ แต่เดี๋ยวถ้าผมเสนออะไรเพิ่ม คุณจะหาว่าผมกลับไปเป็นที่ปรึกษาอีก”
เธอหัวเราะ
“พัฒนาขึ้นมาก”
“ผมอยากรักษาตำแหน่งครับ”
“ตำแหน่งอะไร”
“คนจีบที่ยังไม่ถูกไล่ออก”
เพลงพิณเข้าไปในห้องทำงาน ปิดประตูแล้วนั่งลง
“วันนี้อารมณ์ดี ให้ผ่านค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
คณินเว้นไปนิดหนึ่ง
“แล้วคุณโอเคขึ้นไหม”
คำถามทำให้เธอมองเอกสารในมือ
“นิดหนึ่งค่ะ”
“นิดหนึ่งก็ยังดี”
“หนี้ก็ยังอยู่เหมือนเดิมนะ”
“ผมรู้”
“แค่มีเวลาจ่ายมากขึ้น”
“ครับ”
“ทำไมคุณไม่ช่วยทำให้เพลงดีใจหน่อย”
“ผมนึกว่าคุณโทรมาเพราะดีใจอยู่แล้ว”
เพลงพิณเงียบ ก็จริง
เธอโทรออกมาโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าจะโทรทำไม ไม่ใช่ขอคำปรึกษา ไม่ใช่ให้เขาช่วยตรวจอะไร
แค่อยากบอก
“เพลง”
“คะ”
“คุณบอกใครหรือยัง”
“คนในห้องประชุมก็รู้อยู่แล้วสิคะ”
“หมายถึงนอกบริษัท”
เธอหยุดคิด ยังไม่ได้โทรหาใคร ไม่ได้ส่งข้อความหาศิรากร ไม่ได้บอกเพื่อน และยังไม่ได้เล่าให้คนในครอบครัวฟังด้วยซ้ำ
ออกจากห้องมาก็โทรหาเขาเลย
“ยังค่ะ”
คณินเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นน้ำเสียงก็เปลี่ยนทันที
“แสดงว่าผมเลื่อนอันดับแล้ว”
เพลงพิณขมวดคิ้ว “อันดับอะไร”
“จากคนดูไลฟ์ที่ไม่สร้างยอด”
“อันนั้นนานแล้วค่ะ”
“เป็นคนแรกที่คุณโทรบอกข่าวดี”
เธอเอนหลังพิงเก้าอี้
“อย่าตั้งตำแหน่งเองค่ะ”
“คุณเพิ่งยืนยันเองเมื่อกี้”
“เพลงแค่โทรผิดจังหวะ”
“ครับ”
คำว่า ครับ ของเขาฟังเหมือนไม่เชื่อสักนิด
“จริง ๆ”
“ผมยังไม่ได้เถียงเลย”
“แต่น้ำเสียงเถียง”
คณินหัวเราะ
เสียงอีกฝั่งดังแทรกขึ้นมาเบา ๆ เหมือนมีคนมาตาม
“ผมต้องเข้าประชุมแล้ว”
“ค่ะ ไปทำงานเถอะ”
“ยินดีด้วยนะครับ”
คราวนี้เขาพูดช้ากว่าเดิม
“เก่งมาก”
เพลงพิณเงียบไปเสี้ยวหนึ่ง
“ขอบคุณค่ะ”
“แล้วคืนนี้อย่าฉลองด้วยการทำงานถึงตีสอง”
“ไม่รับปากค่ะ”
“นึกแล้ว”
สายวางไป เพลงพิณมองหน้าจอที่ดับลง ก่อนเปิดห้องแชตของเขาขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่มีเหตุผล
แล้วก็ต้องหัวเราะตัวเอง เรื่องหนี้ยังอีกยาว เรื่องในบริษัทก็ยังไม่จบ ชัยชนะวันนี้เล็กมากเมื่อเทียบกับทุกอย่างที่รออยู่
แต่ตอนเดินออกจากห้องประชุมเมื่อครู่ คนแรกที่เธออยากให้รู้กลับไม่ใช่คนที่จะช่วยแก้ปัญหาให้เธอได้เลย
เป็นคณิน
และน่าหงุดหงิดที่สุดตรงที่เจ้าตัวรู้เสียแล้ว.
Latest chapter
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 24 คนแรกที่อยากบอก
“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 20 สิ่งที่ต้องทิ้ง
“ตัวนี้ตัดไม่ได้ค่ะพี่เพลง”เพลงพิณเงยหน้าจากยอดขายบนจอ“ทำไม”“มันเป็นตัวแรกของแบรนด์เลยนะคะ”คำตอบนั้นทำให้คนในห้องประชุมเงียบไปนิดหนึ่ง เพลงพิณมองกระปุกครีมที่วางอยู่กลางโต๊ะ แพ็กเกจรุ่นแรกถูกปรับมาหลายครั้งแล้ว แต่ชื่อยังเหมือนเดิม สินค้าตัวนี้อยู่กับเธอมาตั้งแต่วันที่บริษัทมีพนักงานไม่กี่คน ตั้งแต่ยอดขายหลักหมื่นยังทำให้ทุกคนดีใจกันทั้งออฟฟิศและตอนนี้มันกำลังขาดทุน“สามเดือนหลังขายได้เท่าไร”พนักงานเปิดตัวเลขให้ดู“แล้วขั้นต่ำโรงงาน?”อีกตัวเลขตามมาไม่ต้องคำนวณซ้ำก็เห็นคำตอบ“ตัดค่ะ”“แต่ถ้าหยุดแล้วจะเอากลับมาผลิตใหม่ยากนะคะ”“รู้ค่ะ”“ลูกค้าเก่ายังถามหาอยู่”“ถามกับซื้อไม่เหมือนกัน”เพลงพิณเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า“เราผลิตหนึ่งรอบ สต็อกค้างกี่เดือน”ไม่มีใครตอบ“เกือบห้าเดือนค่ะ” เธอตอบเอง “ระหว่างนั้นเราจ่ายค่าของ ค่าคลัง แล้วสุดท้ายลดราคาเพื่อระบายอีก ถ้าขายต่อเพราะเสียดาย เราก็เสียเงินต่อเพราะเสียดาย”พนักงานอีกคนถอนหายใจ“เสียดายจริง ๆ ค่ะ”“พี่ก็เสียดาย”เพลงพิณหยิบปากกาขีดชื่อผลิตภัณฑ์ออก“แต่ตอนนี้เราไม่ได้มีเงินพอจะเก็บทุกอย่างที่รักไว้”ไม่มีใครค้านอีกรายการต่อไป
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา
บทที่ 19 วันรุ่งขึ้นเขายังมา“เมื่อวานผมยังไม่ได้ตอบคุณ”เพลงพิณเงยหน้าจากเอกสาร คณินโทรมาตอนเก้าโมงกว่า ขณะที่เธอกำลังไล่รายการภาระกับตัวเลขชุดใหม่ซึ่งไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีขึ้นเลย“เรื่องอะไรคะ”“เรื่องที่ถามว่าผมจะเปลี่ยนใจไหม”มือที่ถือปากกาหยุด“อ๋อ”เมื่อคืนเธอรออยู่ตั้งนาน เช้านี้กลับทำเป็นจำแทบไม่ได้“ผมตกใจครับ”ตรงดีเหลือเกิน“เพลงรู้แล้วค่ะ เมื่อวานคุณเงียบจนเพลงเกือบได้ยินเสียงเครื่องคิดเลขในหัว”คณินหัวเราะเบา ๆ“เก้าสิบกว่าล้าน ใครได้ยินแล้วไม่ตกใจ ผมว่าคนนั้นน่ากลัวกว่า”เพลงพิณหลุดยิ้ม“แล้วคิดเสร็จหรือยังคะ”“ยังครับ”รอยยิ้มหายทันที“อ้าว”“เพราะผมยังไม่รู้ว่าตัวเลขเก้าสิบกว่าล้านนั้นประกอบด้วยอะไรบ้าง”เพลงพิณเอนหลังพิงเก้าอี้“หมายความว่าไง”“หนี้ที่ต้องจ่ายจริงเท่าไร เจรจาได้เท่าไร แล้วส่วนที่เกิดจากความเสียหายหรือรายการผิดปกติ มีโอกาสเรียกคืนแค่ไหน คุณแยกได้หรือยัง”คำถามไม่ได้ทำให้เธออึดอัด เพราะเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่“กำลังแยกค่ะ”“ดีครับ”“แล้ว?”“แล้วคุณก็ทำต่อ”เพลงพิณเงียบไปนิดหนึ่ง “แค่นี้?”“ครับ”“คุณโทรมาเพื่อบอกให้เพลงทำงานต่อ?”“ผมโทรมาตอบเรื่
You May Also Like
พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.7K viewsอาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X138.3K viewsบ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก
อาเป่า74.3K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก411.6K viewsThe Host’s Beloved คนโปรดของโฮสต์
Molin-T258 viewsหมอดิน
Nidchynoi72 viewsบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย82 viewsแต่งงานกันไหม? ยัยเพื่อนซี้
บ้านนิยายบายโซ89 views
