ANMELDENTeilen
22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
Veröffentlichungsdatum:
08.11.2026 17:31:55“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”
ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศ
คณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกัน
มีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”
เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”
ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้ง
เพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”
“ไม่ให้ลุงอยู่!”
“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย
“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”
“ตรงไหนไม่ดี”
“ไม่ดี!”
“ต้นเพลง”
คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบ
แต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไร
เขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”
เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึก
แล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”
ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้
“ห้ามชอบ!”
เด็กหญิงเบิกตา
“ทำไม”
“ก็ห้าม!”
“ต้น!”
เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้น
ต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมา
เพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”
“แม่รู้ค่ะ”
เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน
“ขอโทษนะคะ”
“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”
“แต่”
“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
เธอพยักหน้า
ก่อนนึกขึ้นได้ว่าอีกไม่ถึงสิบนาทีศิรากรจะมารับเด็ก ๆ ไปค้างด้วยตามปกติดีเหมือนกัน
บางทีคนที่ต้นเพลงอยากคุยด้วยอาจไม่ใช่เธอ
ต้นเพลงไม่ยอมเปิดประตู เพลงพิณเคาะอยู่สองครั้ง
ก่อนนั่งลงกับพื้นหน้าห้อง“แม่รอตรงนี้นะ”
เงียบ
“แม่ไม่เข้าไปก็ได้”
ยังเงียบ
เธอนั่งได้ไม่ถึงนาที
เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น จึงเดินลงไปคณินเป็นคนไปเปิดให้
ศิรากรเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเด็กใบหนึ่ง
พอเห็นบรรยากาศในบ้านก็ชะงัก“เกิดอะไรขึ้น”
เพลงขวัญที่นั่งอยู่บนโซฟารีบฟ้องทันที
“พี่ต้นดุขวัญ พี่ต้นไม่ให้ขวัญชอบลุง”
ศิรากรมองคณินแวบหนึ่ง ก่อนหันมาทางเพลงพิณ
“อยู่ข้างบน”
เขาพยักหน้า วางกระเป๋าแล้วเดินขึ้นบันได
เพลงพิณตามไปสองขั้น ก่อนหยุด
“ศิ”
อดีตสามีหันกลับมา
“เขาโกรธเรื่องคณิน”
“รู้แล้ว”
“ไม่ใช่แค่ไม่ชอบนะ เหมือนมีอะไรอีก”
ศิรากรนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบสั้น ๆ
“เดี๋ยวผมคุยเอง”
เพลงพิณจึงไม่ตาม เธอกลับลงมาข้างล่าง
คณินกำลังนั่งประกอบตัวต่อให้เพลงขวัญตามคำสั่ง
เด็กหญิงชี้ซ้ายชี้ขวาจนผู้บริหารที่จัดการงานใหญ่ได้ทั้งบริษัทเริ่มมีสีหน้าเหมือนกำลังเจอโจทย์ยากที่สุดในสัปดาห์“หลังคาต้องสีชมพู”
“แต่เมื่อกี้ขวัญบอกสีเหลือง”
“ตอนนี้ชมพูแล้ว”
คณินหันมองเพลงพิณ
“เปลี่ยนสเปกกลางงานครับ”
“รับมือเอาเองค่ะ”
“ไม่มีสัญญาให้แก้ด้วย”
เพลงพิณเกือบหัวเราะ
แล้วเสียงเปิดประตูห้องด้านบนก็ดังขึ้น ศิรากรพาต้นเพลงลงมา
เด็กชายตาแดงนิด ๆ แต่ไม่ได้ร้องไห้“มานั่งกับพ่อก่อน”
ต้นเพลงยอมตามไปที่มุมหนึ่งของห้องรับแขก
เพลงพิณกำลังจะพาเพลงขวัญออกไป
แต่ลูกสาวไม่ยอมเพราะยังสร้างบ้านไม่เสร็จ คณินจึงอาสาเก็บของให้เขาถือกล่องตัวต่อเข้าไปทางครัว ก่อนจะหยุดอยู่ตรงนั้น
เมื่อได้ยินเสียงต้นเพลงดังจากอีกฝั่งของห้อง“พ่อโกรธไหม”
ศิรากรถามกลับ “เรื่องอะไร”
เด็กชายก้มหน้า
“ถ้าต้น...ถ้าต้นชอบลุงบ้าง”
เพลงพิณชะงัก คำตอบนั้นไม่เคยอยู่ในสิ่งที่เธอคิดเลย
ต้นเพลงเงยหน้ามองพ่อ ดวงตาเริ่มแดงอีกครั้ง
“ขวัญก็ชอบลุง แม่ก็ชอบลุง”
เพลงพิณแทบสำลัก แต่ยังไม่มีจังหวะแก้ข่าว
“ถ้าต้นชอบด้วย...” เด็กชายเม้มปาก
“พ่อจะเสียใจไหม”ศิรากรมองลูกอยู่ครู่หนึ่ง
“ไม่ครับ”
“จริงเหรอ”
“จริง”
“แต่พ่อไม่ชอบลุงไม่ใช่เหรอ”
“พ่อไม่ได้พูดแบบนั้น”
ต้นเพลงคิดอยู่พักหนึ่ง
“แล้วต้นชอบได้เหรอ”
ศิรากรดึงลูกเข้ามาใกล้
“ต้นจะชอบหรือไม่ชอบใครก็ได้ พ่อไม่บังคับ”
เด็กชายยังมองอย่างไม่แน่ใจ ศิรากรจึงพูดช้า ๆ
“ต้นชอบใครเพิ่ม ไม่ได้แปลว่าต้นรักพ่อลดลง”
ต้นเพลงเงียบ
“พ่อยังเป็นพ่อของต้นเหมือนเดิม”
“ตลอดเลยไหม”
“ตลอด”
“แล้วถ้าแม่ชอบลุงมาก ๆ ล่ะ”
ศิรากรเหลือบมาทางเพลงพิณเล็กน้อย เธอทำเป็นสนใจผมลูกสาวทันที
“อันนั้นเรื่องของแม่ครับ”
“พ่อไม่โกรธแม่เหรอ”
คำถามนี้ทำให้ห้องเงียบไป ศิรากรตอบเพียง
“ไม่ครับ”
ไม่ได้อธิบายมากกว่านั้น แต่ก็เพียงพอแล้ว ต้นเพลงขยับเข้าไปกอดพ่อ
คราวนี้ศิรากรกอดตอบแน่นคณินยังยืนอยู่ตรงทางเข้าครัว
กล่องตัวต่ออยู่ในมือเขาได้ยินทุกอย่าง
แต่ไม่ได้เดินออกมา
ตอนศิรากรพาเด็ก ๆ กลับ
ต้นเพลงจับมือพ่อแน่นเหมือนเคย เพลงขวัญกลับวิ่งมากอดขาคณินก่อน“ลุง บ๊ายบาย”
“บ๊ายบายครับ”
“ครั้งหน้ามาต่อบ้านอีกนะ”
“ถ้าพี่ต้นอนุญาตครับ”
เด็กชายที่ยืนอยู่ข้างศิรากรหันมาทันที
คณินเงียบรอฟัง
ต้นเพลงขมวดคิ้ว
“ทำไมต้องถามต้น”
“ไม่รู้ครับ”
“บ้านแม่”
“จริงด้วย”
คณินหันไปหาเพลงพิณ “งั้นต้องถามแม่”
“อย่ามาโยนค่ะ”
เพลงพิณตอบทันที
เพลงขวัญหัวเราะ ทั้งที่คงไม่เข้าใจว่าขำอะไร
ต้นเพลงยังทำหน้าบึ้ง
แต่ครั้งนี้ไม่ได้ลากน้องออกจากคณินเหมือนทุกครั้งพอรถของศิรากรออกไป เพลงพิณก็หันกลับเข้าบ้าน
คณินช่วยเก็บแก้วบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ
“ได้ยินใช่ไหมคะ”
“นิดหน่อยครับ”
เพลงพิณมองหน้าเขา “ทั้งหมดมากกว่า”
คณินไม่ปฏิเสธ
“ผมไม่ได้ตั้งใจฟัง”
“เพลงไม่ได้ว่า”
เขายกแก้วเข้าไปวางในครัว
“ศิรากรพูดดีนะคะ”
“ครับ”
“คุณโอเคไหม”
คณินหันกลับมา “เรื่องอะไร”
“ที่ลูกเพลงรู้สึกแบบนั้น”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ก็คงต้องใช้เวลาครับ”
“แค่นั้น?”
“แล้วจะให้ผมทำอะไร”
เพลงพิณยักไหล่ “ไม่รู้ค่ะ
นึกว่าคุณจะวางแผนเป็นขั้นตอนหนึ่งถึงห้า”“อยากมากครับ”
เธอหลุดหัวเราะ
“แต่เรื่องนี้ผมทำไม่ได้”
“รู้ตัวด้วย?”
“เพิ่งรู้ช่วงนี้ครับ”
เขาหยิบกุญแจรถขึ้นมา
“ต้นมีพ่อของเขา มีแม่ของเขา
ผมเข้าไปเร่งไม่ได้หรอก”เพลงพิณพยักหน้า
คณินเดินไปถึงประตู แล้วหันกลับมา
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมสงสัย”
“อะไรคะ”
“เมื่อกี้ต้นบอกว่าแม่ก็ชอบลุง”
เพลงพิณชะงัก
คณินถามหน้าตาย
“ข้อมูลนี้ถูกต้องไหมครับ”
“กลับบ้านได้แล้วค่ะ”
“แค่ถามยืนยัน”
“คณิน”
“ครับ ไปแล้วครับ”
เขาเปิดประตูออกไปก่อนจะโดนไล่จริง ๆ
เพลงพิณยืนมองประตูที่ปิดลง แล้วส่ายหน้า เรื่องลูกยังต้องใช้เวลา
แต่ดูเหมือนคนที่ได้ใจที่สุดในบ้านคืนนี้จะไม่ใช่เด็กสามขวบเสียแล้ว.
Aktuellstes Kapitel
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 26 แฟนที่ไม่มีเวลาว่าง
คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับเพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสารเพลง: ไม่ว่างค่ะไม่ถึงครึ่งนาทีคณิน: พรุ่งนี้?เพลง: ไลฟ์คณิน: วันศุกร์เพลง: ประชุมถึงค่ำคราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นคณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับมือเพลงพิณหยุดเธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้วเพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟนคำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันทีคณิน: ผมครับเพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงานเพลง: สรุปเองด้วย?คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับเธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งเพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะคราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้คณิน: ครับแค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกินเธอรีบพิมพ์ต่อเพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆคณิน: รับทราบครับเพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจเพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะอีกฝ่ายโทรมาทันที“นี่คือเดต?”“ไม่ค่ะ”“งั้นอะไร”“ทำงาน”“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”“แล้ว?”“
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 25 เพราะอยากเจอ
“อยู่บริษัทไหมคะ”คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า“ลงมาหน่อยค่ะ”“ลงไปไหน”“ข้างล่าง”“คุณอยู่ข้างล่าง?”“ค่ะ”คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม“เพลง”“คะ”“เกิดอะไรขึ้น”เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้“ไม่มีอะไรค่ะ”“ลูกโอเค?”“โอเค”“เรื่องบริษัท?”“ก็โอเค”“เจ้าหนี้?”“ไม่มีใครทวงค่ะ”“แล้ว”“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”ปลายสายเงียบทันที“รอครับ”ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้าเพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อเธอควรพักแต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณินจากนั้นก็เปลี่ยนทางง่ายแค่นั้นตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆคณินเดินมาหยุดตรงหน้า“สรุปมีอะไรครับ”“คุณนี่นะ”“อะไรครับ”“เพลงบอกว่าไม่มี”“แล้วคุณมาที่นี่?”เธออ้าปากจ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 24 คนแรกที่อยากบอก
“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
Das könnte dir auch gefallen
พิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.5K Aufrufeพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ127.3K Aufrufeเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก411.6K Aufrufeคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.6K AufrufeCherish you ขอรักหน่อยได้หรือเปล่า?
SUNISAYOK214 AufrufeLOVE TRAP กับดักรักนายรุ่นพี่ ( Love so hot )
พริ้มพราว107 Aufrufeท่านประธานซาตานคลั่งรัก
Nidchynoi327 Aufrufeเมื่อประธานไร้ใจ...ต้องกลายเป็นหมาโบ้
วาตานิช15 Aufrufe
