Se connecterPartager
26 แฟนที่ไม่มีเวลาว่าง
Date de publication:
2026-11-13 17:11:48คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับ
เพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสาร
เพลง: ไม่ว่างค่ะ
ไม่ถึงครึ่งนาที
คณิน: พรุ่งนี้?
เพลง: ไลฟ์
คณิน: วันศุกร์
เพลง: ประชุมถึงค่ำ
คราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้น
คณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับ
มือเพลงพิณหยุด
เธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้ว
เพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟน
คำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันที
คณิน: ผมครับ
เพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงาน
เพลง: สรุปเองด้วย?
คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับ
เธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่ง
เพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะ
คราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้
คณิน: ครับ
แค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกิน
เธอรีบพิมพ์ต่อ
เพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆ
คณิน: รับทราบครับ
เพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจ
เพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะ
อีกฝ่ายโทรมาทันที
“นี่คือเดต?”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นอะไร”
“ทำงาน”
“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”
“แล้ว?”
“ปกติคนเป็นแฟนกันวันแรกเขาพาไปกินข้าวไม่ใช่เหรอ”
เพลงพิณหัวเราะ “ชีวิตจริงคุณเคยเห็นเพลงว่างขนาดนั้นด้วยหรือไง”
ปลายสายถอนหายใจ
“กี่โมงครับ”
“ทุ่มหนึ่ง”
“ผมเอางานไปด้วย”
“ดีค่ะ จะได้ไม่มานั่งทำหน้าเหมือนถูกทอดทิ้ง”
“ผมยังไม่ได้ทำเลย”
“กันไว้ก่อน”
หนึ่งทุ่มสิบ คณินมาถึงพร้อมกระเป๋าโน้ตบุ๊กและอาหารสองถุง
เพลงพิณมองของในมือเขา
“บอกให้มาทำงาน ไม่ได้บอกให้เลี้ยงข้าว”
“ผมหิวครับ”
“แล้วทำไมสองชุด”
“เผื่อแฟนผมหิวด้วย”
เพลงพิณหันกลับไปหาโต๊ะทันที
“เพิ่งเป็นไม่กี่ชั่วโมง ใช้คำคล่องเชียวนะคะ”
“กำลังฝึกครับ”
“อย่าฝึกเยอะ”
“ทำไม”
“รำคาญ”
คณินหัวเราะแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม
ทั้งคู่กินข้าวเร็ว ๆ ก่อนเปิดคอมพิวเตอร์ทำงานของตัวเอง ช่วงแรกยังคุยกันบ้าง
“ขอปลั๊กหน่อยครับ”
“ข้างโต๊ะ”
“รหัสไวไฟ?”
เพลงพิณบอกให้ สิบห้านาทีต่อมาเหลือเพียงเสียงแป้นพิมพ์กับเสียงกระดาษ
คณินอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ เพลงพิณอยู่อีกฝั่ง
ผ่านไปเกือบชั่วโมง เธอเงยหน้าจากตัวเลขแล้วเห็นเขากำลังขมวดคิ้วกับหน้าจอตัวเอง
“เครียดเหรอคะ”
“นิดหน่อย”
“เรื่องอะไร”
“งานผมครับ”
“ช่วยไหม”
คณินเงยหน้าขึ้นทันที
เพลงพิณหัวเราะ “ทำไมทำหน้าแบบนั้น”
“ปกติผมเป็นคนถามประโยคนี้”
“แล้ววันนี้เพลงถามไม่ได้?”
“ได้ครับ”
เขาหมุนหน้าจอให้นิดหนึ่ง อธิบายปัญหาเพียงคร่าว ๆ เพลงพิณฟัง ก่อนชี้ตัวเลขบรรทัดหนึ่ง
“ถ้าเป็นเพลง เพลงจะไม่ดูตรงนี้”
“ทำไม”
“เพราะมันทำให้คุณคิดว่าต้องเลือกระหว่างสองทาง ทั้งที่จริงตัดอันที่ไม่ทำเงินออกก่อนก็ได้”
คณินเงียบไป
“อะไรคะ”
“ไม่มีครับ”
“หน้าแบบนี้มี”
“ผมกำลังคิดว่าแฟนผมเก่ง”
เพลงพิณหยิบปากกาจะปาใส่ เขาหัวเราะแล้วหันกลับไปทำงานต่อ
เธอเองก็ยิ้มอยู่พักหนึ่งก่อนกลับมาสนใจเอกสาร เวลาผ่านไปโดยแทบไม่มีใครพูดอะไร
แปลกดี
เมื่อก่อนการเจอคณินต้องมีเวลาให้ ต้องหาเรื่องคุย ต้องมีจุดเริ่มต้นกับจุดจบ
คืนนี้ต่างคนต่างทำงาน แต่เขาอยู่ตรงนี้
เท่านั้นเอง
เกือบสี่ทุ่ม เพลงพิณต้องเทียบตัวเลขในกระดาษกับหน้าจอ เธอเอื้อมไม่ถึงแฟ้มที่วางฝั่งคณิน
“ขออันนั้นหน่อยค่ะ”
เขาส่งให้
เพลงพิณรับมา แล้วมองระยะห่างระหว่างโต๊ะสองฝั่ง
“คุณมานั่งนี่สิ”
“ตรงไหน”
เธอใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้ว่างข้างตัวออกมา
“นี่ค่ะ จะได้ไม่ต้องส่งไปส่งมา”
คณินมองเก้าอี้ จากนั้นมองเธอ
“ทำไมคะ”
“เปล่าครับ”
“อย่าคิดมาก”
“ผมยังไม่ได้พูดเลย”
“แต่หน้าออก”
เขาย้ายมานั่งข้างเธอ ใกล้กว่าที่เพลงพิณคำนวณไว้นิดหนึ่ง แขนเสื้อแตะกันเวลาขยับเมาส์
ตอนแรกเธอยังทำงานต่อได้ตามปกติ ผ่านไปพักหนึ่ง คณินโน้มเข้ามาดูตัวเลขบนจอ
“ตรงนี้ซ้ำหรือเปล่า”
“ไหน”
เพลงพิณหันไป
ใกล้เกินไป
เธอหยุด
เขาก็หยุด
ไม่มีโทรศัพท์ดัง
ไม่มีเสียงเด็กเรียกแม่
ออฟฟิศชั้นนี้เหลือพวกเขาสองคนมานานแล้ว
คณินพูดเบา ๆ
“ผมถามก่อนดีไหม”
เพลงพิณรู้ทันทีว่าถามเรื่องอะไร
“คราวนี้ไม่ต้องก็ได้ค่ะ”
คำตอบเพิ่งจบ เขาก็จูบเธอ
ครั้งนี้ต่างจากหน้าลิฟต์ ไม่มีท่าทีลองเชิงนานนัก เพราะต่างฝ่ายต่างรู้แล้วว่าอีกคนไม่ถอย
เพลงพิณยกมือแตะท้ายทอยเขา คณินขยับเก้าอี้เข้ามาอีกจนแทบไม่มีช่องว่าง
จูบแรกในห้องทำงานจบลง
แล้วมีครั้งที่สองตามมาแทบจะทันที
เพลงพิณหัวเราะเบา ๆ ตอนเขาจูบลงตรงมุมปาก
“งานคุณไม่เสร็จนะ”
“งานคุณก็ไม่เสร็จ”
“งั้นหยุดสิคะ”
คณินหยุดจริง
เพลงพิณมองหน้าเขา
“เชื่อฟังเกินไปไหม”
“คุณเป็นคนสั่ง”
เธอดึงคอเสื้อเขากลับมาเอง
คราวนี้คนที่เริ่มก่อนเป็นเธอ
มือคณินแตะเอวไว้หลวม ๆ ก่อนกระชับขึ้นเมื่อเธอขยับเข้าใกล้ ริมฝีปากไล้จากแก้มลงมาถึงข้างคอจนเพลงพิณต้องยกมือดันอกเขา
“เดี๋ยว”
คณินหยุดทันที
เธอหายใจเข้า แล้วเหลือบดูนาฬิกา
สี่ทุ่มยี่สิบ
“เพลงต้องกลับขึ้นไปข้างบนแล้วค่ะ”
เขานิ่งไป
“ตอนนี้?”
“ค่ะ”
“พรุ่งนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ”
“ลูกเรียนค่ะ”
คณินมองนาฬิกาตาม ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ช้า ๆ
เพลงพิณเก็บเอกสาร พยายามไม่หัวเราะกับสีหน้าเขา
“ทำหน้าอะไร”
“กำลังปรับตัวครับ”
“เรื่อง?”
“ชีวิตผมแพ้ตารางโรงเรียนเด็กอนุบาลแล้วใช่ไหม”
เพลงพิณหลุดหัวเราะ
“เพิ่งรู้เหรอคะ”
“เมื่อคืนแพ้ลิฟต์ วันนี้แพ้โรงเรียน”
“ยังมีไลฟ์ มีประชุม มีวันนัดหมอ มีวันพ่อมารับลูกอีกนะ”
คณินเงียบ
“อยากเปลี่ยนใจเรื่องแฟนไหมคะ”
เขามองเธอ ก่อนลุกขึ้นหยิบกระเป๋าโน้ตบุ๊ก
“ไม่ครับ”
“แน่ใจ?”
“ผมจะปรับตาราง”
เพลงพิณหัวเราะทันที “นี่ไง มาอีกแล้ว”
“อะไรครับ”
“ผู้บริหาร”
“ผมยังไม่ได้จัดการคุณนะ”
“ดีค่ะ เพราะจัดไม่ได้”
เธอเดินผ่านเขาไปสองก้าว ก่อนย้อนกลับมา จูบแก้มเขาเร็ว ๆ หนึ่งครั้ง
“แต่คืนนี้ได้โบนัสแล้ว”
แล้วรีบเดินออกไปก่อนที่คณินจะตั้งตัวทัน
เขายืนอยู่ข้างโต๊ะ มองตามเธอไปจนประตูปิด
ก่อนก้มมองนาฬิกาอีกครั้ง
พรุ่งนี้เช้าเด็กอนุบาลเข้าเรียนกี่โมง เขาเริ่มอยากรู้ขึ้นมาจริง ๆ แล้ว.
Dernier chapitre
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 26 แฟนที่ไม่มีเวลาว่าง
คณิน: เย็นนี้กินข้าวกันไหมครับเพลงพิณอ่านแล้วตอบระหว่างเซ็นเอกสารเพลง: ไม่ว่างค่ะไม่ถึงครึ่งนาทีคณิน: พรุ่งนี้?เพลง: ไลฟ์คณิน: วันศุกร์เพลง: ประชุมถึงค่ำคราวนี้อีกฝ่ายหายไปพักหนึ่ง ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นคณิน: สรุปมีแฟนแล้วผมได้สิทธิ์อะไรเพิ่มขึ้นบ้างครับมือเพลงพิณหยุดเธออ่านคำว่า แฟน ซ้ำอีกรอบ หลังจากจูบกันหน้าลิฟต์เมื่อวาน ไม่มีใครพูดตรง ๆ ว่าความสัมพันธ์เปลี่ยนเป็นอะไร คณินเห็นทีจะจัดการสถานะเองเรียบร้อยแล้วเพลง: ใครบอกว่าเป็นแฟนคำว่า กำลังพิมพ์... ขึ้นแทบจะทันทีคณิน: ผมครับเพลงพิณหลุดหัวเราะกลางโต๊ะทำงานเพลง: สรุปเองด้วย?คณิน: ถ้าไม่ใช่ ผมแก้ข้อมูลได้ครับเธอมองข้อความอยู่ครู่หนึ่งเพลง: ไม่ต้องแก้ค่ะคราวนี้เงียบไปเกือบนาที เพลงพิณนึกภาพสีหน้าคนอ่านออกจนเริ่มหมั่นไส้คณิน: ครับแค่คำเดียว แต่ดูได้ใจเหลือเกินเธอรีบพิมพ์ต่อเพลง: แต่คืนนี้ไม่ว่างไปกินข้าวจริง ๆคณิน: รับทราบครับเพลงพิณเหลือบมองกองงานข้างตัว ก่อนเปลี่ยนใจเพลง: ถ้าอยากเจอ มานั่งทำงานด้วยกันไหมคะอีกฝ่ายโทรมาทันที“นี่คือเดต?”“ไม่ค่ะ”“งั้นอะไร”“ทำงาน”“เราเพิ่งเป็นแฟนกันวันนี้นะครับ”“แล้ว?”“
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 25 เพราะอยากเจอ
“อยู่บริษัทไหมคะ”คณินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า”เพลงพิณมองประตูกระจกตรงหน้า“ลงมาหน่อยค่ะ”“ลงไปไหน”“ข้างล่าง”“คุณอยู่ข้างล่าง?”“ค่ะ”คราวนี้เขาเงียบนานกว่าเดิม“เพลง”“คะ”“เกิดอะไรขึ้น”เพลงพิณหลับตา รู้เลยว่าต้องเป็นแบบนี้“ไม่มีอะไรค่ะ”“ลูกโอเค?”“โอเค”“เรื่องบริษัท?”“ก็โอเค”“เจ้าหนี้?”“ไม่มีใครทวงค่ะ”“แล้ว”“คณิน ถ้าถามอีกข้อ เพลงกลับนะ”ปลายสายเงียบทันที“รอครับ”ไม่ถึงห้านาที เขาก็เดินออกมาจากลิฟต์ ยังอยู่ในชุดทำงาน เสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นเล็กน้อย เนกไทหายไปแล้ว เห็นเธอยืนอยู่ตรงโซฟารับแขกก็ชะลอฝีเท้าเพลงพิณมองหน้าเขาแล้วนึกอยากกลับจริง ๆ ขึ้นมา เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอออกเสร็จงานเร็วกว่าปกติไม่มีใครโทรตาม ไม่มีโรงงานเร่งเงิน ไม่มีลูกค้าด่า ไม่มีเอกสารประหลาดโผล่มาให้ตามต่อเธอควรพักแต่ขับรถออกมาเพื่อหากาแฟกิน ครึ่งทางก็นึกถึงคณินจากนั้นก็เปลี่ยนทางง่ายแค่นั้นตอนทำไม่คิดอะไร พอมายืนรออยู่ในบริษัทเขากลับเริ่มรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรแปลก ๆคณินเดินมาหยุดตรงหน้า“สรุปมีอะไรครับ”“คุณนี่นะ”“อะไรครับ”“เพลงบอกว่าไม่มี”“แล้วคุณมาที่นี่?”เธออ้าปากจ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 24 คนแรกที่อยากบอก
“ถ้าผมยอมตามนี้ งวดแรกห้ามเลื่อนอีกนะครับ”เพลงพิณมองตารางตรงหน้าแล้วเงยขึ้น“ค่ะ”ชายฝั่งตรงข้ามยังไม่เซ็น“ผมพูดตรง ๆ นะ คุณเพลง รอบก่อนผมไม่คิดว่าจะคุยกันมาถึงวันนี้ด้วยซ้ำ”“เพลงก็พอเดาได้ค่ะ”“ตอนนั้นตัวเลขบริษัทคุณดูไม่ดีเลย”“ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีค่ะ”คำตอบทำให้เขาหัวเราะสั้น ๆ เพลงพิณไม่พยายามทำให้สถานการณ์ดูสวยกว่าความจริง เธอเอาตัวเลขที่ตัดสินใจแล้วมาวางทั้งหมด ทั้งสินค้าที่หยุดผลิต ช่องทางที่ยอมปิด และรายรับที่ประเมินจากยอดจริง ไม่ใช่ยอดที่หวังว่าจะขายได้ครั้งก่อนเขามาถึงบริษัทเพื่อทวงเงิน ครั้งนี้เธอเป็นคนนัดเขามาคุยเอง“ผมขอดูตรงนี้อีกที”เขาชี้ลงบนกระดาษ“ถ้ายอดขายต่ำกว่าที่คุณประมาณไว้ล่ะ”“เพลงลดค่าใช้จ่ายเผื่อไว้แล้วค่ะ”“ยังไม่ตอบโจทย์ ถ้าต่ำกว่านี้อีก”เพลงพิณนิ่งคิด“ถ้าต่ำกว่าจุดที่บริษัทรับได้ เพลงจะตัดอีกค่ะ”“เหลืออะไรให้ตัดอีก”“มีค่ะ”เธอตอบโดยไม่ลังเล ถึงจะรู้ดีว่าของบางอย่างที่เหลืออยู่เธอไม่อยากแตะที่สุดก็ตาม“แต่เพลงจะไม่ขอเพิ่มหนี้เพื่อรักษายอดขาย”อีกฝ่ายมองเธออยู่พักหนึ่ง“คุณเปลี่ยนไปจากครั้งก่อนนะ”เพลงพิณยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเพลงยังพยายามเก็บทุกอย่างไ
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 23 วันที่เขาเกือบได้คะแนน
“ลุงเป็นลูกค้าค่ะ ห้ามเป็นเจ้าของร้าน”คณินนั่งคุกเข่าอยู่หน้าร้านขายของพลาสติกกลางห้องรับแขกสีหน้าจริงจังราวกับกำลังเจรจาสัญญาหลักร้อยล้าน“แล้วซื้ออะไรได้บ้างครับ”เพลงขวัญกวาดของบนโต๊ะเล็กมาตรงหน้า“ทั้งหมด”“ทั้งหมดเท่าไร”เด็กหญิงคิดอยู่พักหนึ่ง“ห้าร้อย”คณินหยิบธนบัตรของเล่นขึ้นมานับ “มีสองร้อยครับ”“งั้นติดไว้ก่อน”เพลงพิณที่กำลังถือแก้วกาแฟเดินออกจากครัวถึงกับหยุด“ใครสอนคะเนี่ย”“ขวัญรู้เอง”“เก่งเรื่องที่ไม่ควรเก่งมาก”คณินเงยหน้ามองเธอ “ร้านนี้ให้เครดิตง่ายนะครับ”“ระวังนะคะ ตอนจ่ายจริงอาจมีดอกเบี้ย”“แม่!” เพลงขวัญประท้วง “ขวัญไม่ขายดอกไม้”เพลงพิณหลุดหัวเราะ ตรงโซฟาต้นเพลงที่นั่งต่อรถของเล่นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนก้มลงเหมือนไม่สนใจตั้งแต่กลับจากบ้านศิรากรเมื่อเช้าเด็กชายไม่ได้กันคณินออกเหมือนครั้งก่อน แต่ก็ยังรักษาระยะอย่างชัดเจนคณินเองไม่ได้เข้าไปชวนเขามาตามที่เพลงพิณเป็นฝ่ายบอกเมื่อคืนว่าถ้าว่างให้แวะมากินกาแฟได้และตั้งแต่มาถึงก็ถูกเพลงขวัญลากไปเปิดร้านจนยังไม่ได้ดื่มกาแฟสักคำ“ลุงต้องกินอันนี้ด้วย”เพลงขวัญยื่นแครอตพลาสติกให้คณินรับมา “ต้องกินจริงไหมคร
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ 22 ชอบลุงไม่ได้แปลว่าไม่รักพ่อ
“ลุงคณินมาอยู่บ้านเราสิ”ช้อนในมือเพลงพิณหยุดกลางอากาศคณินที่กำลังช่วยเพลงขวัญตักไข่ตุ๋นก็หยุดเหมือนกันมีเพียงคนพูดที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งโยนระเบิดลงกลางโต๊ะอาหาร“มาอยู่กับขวัญ”เด็กหญิงวัยสามขวบพูดต่ออย่างอารมณ์ดี “จะได้กินข้าวด้วยกันทุกวัน”“ไม่ได้!”ต้นเพลงตะโกนขึ้นจนเพลงขวัญสะดุ้งเพลงพิณวางช้อนทันที “ต้นครับ”“ไม่ให้ลุงอยู่!”“พี่ต้นเสียงดัง” เพลงขวัญทำหน้ามุ่ย“ก็ขวัญพูดไม่ดี!”“ตรงไหนไม่ดี”“ไม่ดี!”“ต้นเพลง”คราวนี้เพลงพิณเรียกเต็มชื่อ เด็กชายจึงเงียบแต่ใบหน้ายังแดงจัดคณินไม่ได้พูดอะไรเขาวางช้อนของเพลงขวัญลงแล้วเลื่อนแก้วน้ำให้เด็กหญิงแทน“กินน้ำก่อนครับ”เพลงขวัญดื่มไปหนึ่งอึกแล้วหันกลับมาหาพี่ชายอีก“ขวัญชอบลุง”ต้นเพลงลุกพรวดจากเก้าอี้“ห้ามชอบ!”เด็กหญิงเบิกตา“ทำไม”“ก็ห้าม!”“ต้น!”เสียงเพลงพิณดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกชายผลักเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงครูดพื้นต้นเพลงหันหลังวิ่งขึ้นบันไดไปทันที เสียงประตูห้องปิดดังตามมาเพลงขวัญมองตาม ก่อนเบะปาก“พี่ต้นดุขวัญ”“แม่รู้ค่ะ”เพลงพิณลูบศีรษะลูกสาว แล้วหันไปทางคณิน“ขอโทษนะคะ”“ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ”“แต่”“ไปดูลูกก่อนเถอะ”
ถ้าฉันมีเพียงหัวใจ จะมีใครรักฉันจริงเหรอ บทที่ 21 คนที่ต้องออกจากบริษัท
“พี่เพลงกำลังสงสัยผมเหรอครับ”เพลงพิณวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะ คนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมที่เธอเคยโทรหาเวลามีปัญหาเรื่องโรงงาน เคยฝากให้ดูตัวเลขแทนในวันที่เธอต้องพาลูกไปหาหมอ และเคยเป็นคนบอกเธอเองว่าพี่เพลงไปทำหน้าที่ของพี่เถอะ ทางนี้ผมจัดการให้ตอนนั้นเธอเชื่อ วันนี้จึงได้นั่งอยู่ตรงนี้“เพลงยังไม่ได้พูดว่าสงสัย”“แต่พี่เรียกผมมาคุยเรื่องเอกสารพวกนี้”เขาเหลือบมองแฟ้มบนโต๊ะ เพลงพิณเปิดเพียงสองหน้า ทั้งที่ในลิ้นชักข้างตัวมีมากกว่านั้นหลายเท่า“งั้นอธิบายให้เพลงฟังหน่อยค่ะ เงินก้อนนี้จ่ายค่าอะไร”เขาก้มดู“น่าจะค่าโปรโมตช่วงที่เราขยายช่องทางครับ ตอนนั้นรายการเยอะมาก”“บริษัทนี้ทำอะไรให้เรา”“จำรายละเอียดไม่ได้แล้วครับพี่ มันนานแล้ว”“ใครเป็นคนเสนอให้ใช้”“ฝ่ายการตลาดหรือเปล่า”“เพลงถามคุณค่ะ”เขาเงยหน้าขึ้น “ผมจำไม่ได้จริง ๆ”เพลงพิณพยักหน้าแล้วพลิกอีกแผ่น“แล้วล็อตนี้ล่ะคะ ของออกจากคลัง แต่ไม่มีปลายทาง”“ช่วงนั้นระบบเรามั่วมาก พี่เพลงก็รู้”“รู้ค่ะ”“สต็อกก็ไม่ตรง เอกสารก็ลงย้อนหลัง คนเข้าออกบริษัทตั้งกี่คน”“ค่ะ”คำตอบสั้น ๆ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปเอง เพลงพิณไม่เถียง เพราะหลายอย่างที่เขาพูดเป
Vous vous intéresseriez aussi à
ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.2K Vuesให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.9K Vuesมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.8K Vuesยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก77.1K Vuesแท้งรัก
อารญา43 Vuesแฟนเก่าที่เขาไม่คิดจะรัก
Duangkwan86 Vuesไร้เดียงสาซ่อนร้าย
เย้ายวน652 Vuesหมอดิน
Nidchynoi104 Vues
